شکستگی لگن در میان سالمندان شایع است و با افزایش سن خطر آن بالا می‌رود.

از جمله عوامل خطرساز برای شکستگی لگن می‌توان به این موارد اشاره کرد:

سن 65 و بالاتر

زن بودن

باریک‌اندام بودن، سفید پوست بودن، آسیایی‌تبار بودن، داشتن سابقه خانوادگی شکستگی لگن.

دریافت ناکافی کلسیم از راه غذا.

اختلال تعادل، التهاب مفاصل، مشکلات بینایی یا نحیف بودن بدن.

دچار بودن به زوال عقل یا سایر اختلالات حافظه.

مصرف برخی از داروها که عوارض جانبی مانند سرگیجه یا ضعف دارند

● شکستگی لگن

لگن دربرگیرنده اندام های ادراری و تناسلی است و شکستن آن خطر آسیب به این اندام ها را در بر دارد. این نوع شکستگی اغلب بر اثر سقوط روی اندام تحتانی رخ می دهد و معمولا در افراد مبتلا به پوکی استخوان و سالمندان بیشتر اتفاق می افتد.

▪ علائم: ناتوانی در راه رفتن و ایستادن با وجود ظاهر سالم اندام های تحتانی، درد در نواحی پشت، کشاله ران یا لگن که با حرکت افزایش می یابد، پارگی مثانه، وجود خون در ادرار، درد یا ناتوانی در تخلیه ادرار، خونریزی داخلی و شوک از نشانه های این شکستگی است. بهترین راه برای شناسایی شکستگی لگن این است که دو طرف لگن را به آرامی به سمت پایین و داخل فشار دهید. لگن شکسته با این کار دردناک خواهد شد.

▪ اقدامات: مصدوم را به پشت بخوابانید و از او بخواهید که حرکت نکند. یک تکه پارچه حجیم یا جسمی نرم زیر زانوهایش قرار دهید تا زانو کمی خم شود. در صورت عدم دسترسی به آتل های سخت از آتل خودی استفاده کنید. پاها را از مچ تا لگن با شال، روسری یا باند، محکم به هم ببندید و ثابت کنید. اگر درد مصدوم غیرقابل تحمل بود از بستن پاها خودداری کنید و تا رسیدن اورژانس پاهای مصدوم را از ناحیه مچ و زانو در امتداد بدنش با دست نگه دارید.

منبع: وبلاگ دکتر فروغ