همانطور که قبلا ذکر شد درمان شکستگی استخوان سه مرحله دارد. در مرحله اول قطعات شکسته شده جااندازی شده و در کنار یکدیگر قرار میگیرند.

بعد از جا اندازی شکستگی، مرحله بیحرکت کردن شکستگی فرا میرسد. در این مرحله پزشک معالج سعی میکند حالا که قطعات را در کنار یکدیگر قرار داده است آنها را همچنان در کنار هم آنقدر نگه دارد که به هم جوش بخورند. به یاد داشته باشیم که پزشک معالج قطعات را به هم جوش نمیدهد.

این خود بدن انسان است که قطعات شکسته شده را مجددا و با استفاده از ظرفیت های حیاتی بالایی که دارد به هم جوش داده و مجددا متصل میکند. بدون این توانایی پزشک هیچ کاره است.

اتفاقا در بعضی بیماری ها این توانایی کاهش میابد و در این حالت درمان شکستگی بسیار مشکل و گاهی غیر ممکن میشود. بدانیم که جوش خوردن شکستگی یک پدیده زمان بر است و نیاز به چند هفته و گاهی چند ماه زمان وجود دارد تا قطعات شکسته شده به هم جوش بخورند.

حال این سوال پیش میاید که پزشک چگونه باید قطعات شکسته شده را در این مدت در کنار هم نگه دارد تا بتوانند جوش بخورند و از آن مهمتر دوباره جابجا نشوند و به حالت اول برنگردند. وی برای رسیدن به این مقصود از روش هایی استفاده میکند که به آنها روش های بیحرکت کردن شکستگی یا Immobilisation میگویند.


بیحرکت کردن شکستگی به سه مقصود انجام میشود

  • ممانعت از جابجایی مجدد شکستگی
  • جلوگیری از حرکت زیاد قطعات شکسته شده. چون میدانیم اگر قطعات شکسته شده زیاد حرکت کنند جوش نمیخورند
  • کاهش درد
جالب است که بدانیم برای بیحرکت کردن استخوان شکسته شده، پزشک معالج در بسیاری اوقات مچبور میشود کل اندام را بیحرکت کند و به این ترتیب مفاصل نزدیک شکستگی هم بیحرکت میشوند. البته این بیحرکتی برای مفاصل مضر است. بعضی از مفاصل بعد از چند هفته بیحرکتی خشک میشوند و بازیابی حرکت در آنها بسیار مشکل میشود. پس پزشک معالج همیشه منافع و مضار بیحرکتی را با هم در نظر میگیرد و بهترین مدت بیحرکتی را برای بیمارش توصیه میکند.

 

ممانعت از جابجایی مجدد شکستگی استخوان

 

در اکثر اوقات قطعات شکسته شده جابجایی بیش از آن مقدار که در حین شکستگی پیدا کرده اند بدست نخواهند آورد. پس اگر شکستگی نیاز به جااندازی ندارد به احتمال زیاد نیاز به بیحرکت کردن هم ندارد مگر برای ممانعت از ایجاد آسیب به بافت های نرم اطراف شکستگی

ممانعت از حرکت زیاد قطعات استخوانی شکسته شده

دانستن این نکته بسیار مهم است که بیحرکت بودن مطلق قطعات شکسته شده نسبت به هم نه تنها مفید نیست بلکه جوش خوردن شکستگی را هم به تاخیر میندازد. قطعات شکسته شده باید نسبت به هم حرکات مختصری داشته باشند. اگر این حرکات آنقدر زیاد باشد که موجب پاره شدن مویرگ های جدیدی شود که برای جوش دادن شکستگی ایجاد شده اند مسلما مفید نیست و موجب تاخیر در جوش خوردن شکستگی میشود. ولی اگر حرکات کمتر از این مقدار باشد و مویرگ ها صدمه نبینند حرکات موجب تحریک جوش خوردن میشوند. با این حال سه شکستگی هستند که برای جوش خوردن نیاز به بیحرکتی مطلق دارند.

1-شکستگی اسکافویید

2-شکستگی گردن استخوان ران

3-شکستگی تنه استخوان زند زیرین یااولنا


 

در طرف مقابل این شکستگی ها، بعضی دیگر از شکستگی ها بندرت نیاز به بیحرکتی دارند و حتی با وجود حرکات زیاد هم جوش میخورند مانند

1-شکستگی دنده

2- شکستگی ترقوه

3-شکستگی استخوان کتف


منبع:ایران ارتوپد