242


مهمترین علامت این بیماری درد مفصل است. درد معمولاً در صبح ها شدید است و در عصر ها کم میشود. اگر در اندام تحتانی باشد ممکن است موجب لنگش شود و این لنگش معمولاً در صبح ها بیشتر است. گاهی هم مفصل مبتلا متورم و گرم میشود. ممکن است عضلات اطراف مفصل ضعیف شوند. بچه ای که درد مفصل دارد ممکن است اصلاً اظهار درد نکند و فقط احساس خستگی کند و تمایلی با بازی کردن نداشته باشد. گاهی غدد لنفاوی ناحیه گردن یا دیگر نقاط بدن در این بیماران بزرگ میشود.


 بیمار ممکن است تب کند و گاهی در پوست بدنشان لکه های قرمز صورتی پدیدار میشود. در بعضی از بیماران رشد مفصل مبتلا کم میشود. در بعضی دیگر زیاد میشود و یا ممکن است رشد در قسمتی از یک مفصل زیاد شده و در قسمت دیگر کم شود و رشد مفصل ناهماهنگ شود. ممکن است اندام مبتلا بلندتر یا کوتاهتر از اندام دیگر شود. مشکلات چشمی در بعضی از بیماران بصورت درد در هنگام مشاهده نور شدید وجود دارد. این مشکلات چشمی حتماً باید درمان شوند وگرنه میتوانند عوارض جدی از خود بجا بگذارند. البته همه این بیماران حتی اگر مشکل چشمی نداشته باشند باید بوسیله چشم پزشک معاینه شوند چون ممکن است عارضه چشمی این بیماری بدون علامت باشد.


قبلاً فکر میکردند این بیماری با افزایش سن بچه به مرور زمان خوب میشود ولی مشخص شد که نیمی از بیماران حداقل تا 10 سال بعد از تشخیص، بیماریشان فعال باقی میماند مگر اینکه درمان شوند. بیماری در بسیاری اوقات شدت میگیرد و بعد از مدتی خاموش میشود. این مراحل ممکن است چندین بار تکرار شود. گاهی بیماری برای همیشه خاموش میشود و گاهی بیماری ادامه میابد.


پزشک معالج بوسیله اطلاع از نحوه دقیق مشکلات بیمار و معاینه وی و با انجام آزمایشات و رادیوگرافی از مفاصل این بیماری را تشخیص میدهد.


منبع: ایران ارتوپد