علائم و عوارض شکستگی مفصل ران

شکستگى ممکن است هر جائى در طول استخوان ران رخ دهد. استخوان ران بلندترین استخوان بدن است و خون زیادى به آن مى‌رسد. تمام سوانحى که منجر به شکستگى استخوان ران مى‌شود بایستى به‌عنوان یک حالت وخیم در نظر گرفته شود زیرا که در اکثر موارد با خونریزى فراوان همراه است و ممکن است به شوک شدید منجر شود

شکستگى مفصل ران (شکستگى سر یا قسمت بالائى استخوان ران) معمولاً با ضرب‌دیدگى شدید باسن اشتباه مى‌شود. اگر اشخاص مسن پس از زمین خوردن از درد ناحیه باسن شکایت داشتند معمولاً باید این احتمال را داد که استخوان ران در قسمت بالا ممکن است شکسته باشد و باید آنها را به بیمارستان رساند.

 

 عوارض شکستگى مفصل ران

۱. عوارض و نشانه‌هاى عمومى شکستگی
۲. از شکل‌افتادگى قابل مشاهده در ناحیهٔ ران

اگر شکستگى در ناحیهٔ میله‌اى استخوان ران اتفاق افتاده باشد بر اثر انقباض ماهیچه‌هاى اطراف، استخوان شکسته احتمالاً کوتاه مى‌شود؛ اگر شکستگى در قسمت سر استخوان ران اتفاق افتاده باشد پا ممکن است به سمت بیرون پیچ بخورد.

 

علائم شکستگی مفصل ران

 مهمترین علامت این شکستگی ها درد شدیدی است که در اطراف مفصل ران و یا در کشاله ران احساس میشود. گاهی اوقات کوچکترین حرکتی در اندام تحتانی موجب احساس درد شدید در این نواحی میشود.

اندام تحتانی در طرف شکسته معمولا کوتاه تر از طرف سالم به نظر میرسد و پای طرف مبتلا به طرف خارج میچرخد. در شکستگی های بدون جابجایی بیمار میتواند به سختی راه برود ولی راه رفتن وی همراه با درد و لنگش است.

  تشخیص شکستگی لگن در اطراف مفصل ران

تشخیص این شکستگی لگن معمولا با استفاده از رادیوگرافی ساده انجام میپذیرد. گاهی اوقات شکستگی های این ناحیه ممکن است بدون جابجایی و یا ناکامل باشند که در این صورت تشخیص آنها در رادیوگرافی ساده امکانپذیر نیست.

در این موارد پزشک معالج ممکن است از دیگر روش های تصویربرداری مانند سی تی اسکن یا ام آر آی استفاده کند.

 

 

درمان شکستگی های مفصل ران

 درمان این شکستگی ها عمدتا استفاده از جراحی است. ندرتا در بیمارانی که به علت بیماریهای شدید داخلی تحمل جراحی را ندارند یا بیمارانی که حتی قبل از شکستگی هم راه نمیرفته اند پزشک ارتوپد ممکن است از انجام جراحی صرفنظر کند.

	میخ داخل استخوانی یا نیل	دی اچ اس

در بعضی از انواع این شکستگی ها در صورتی که شکستگی کاملا پایدار باشد هم ممکن است پزشک معالج تصمیم بگیرد از درمان های غیر جراحی استفاده کند که عمدتا بصورت استراحت در منزل است. خطر این درمان، جابجا شدن بیشتر شکستگی در دوره استراحت است. در صورت انتخاب روش درمانی غیر جراحی باید از محل شکستگی بیمار بصورت دوره ای و مرتب عکسبرداری شود تا در صورت جابجا شدن شکستگی، پزشک معالج از آن اطلاع یابد.

در صورت تصمیم به درمان جراحی، برای بیمار قبل از عمل، آزمایشات خون و ادرار و نوار قلبی و رادیوگرافی از قفسه سینه به عمل میاید. برای جراحی معمولا از بیهوشی عمومی یا بیحسی ناحیه ای استفاده میشود. در موقع جراحی پزشک ارتوپد شکستگی را جااندازی کرده و سپس اقدام به فیکس کردن محل شکستگی میکند. برای فیکس کردن محل شکستگی بسته به محل آن از وسایل گوناگونی استفاده میشود.

•  در شکستگی گردن ران برای فیکس کردن محل شکستگی معمولا از چند عدد پیچ یا از وسیله ای به نام DHS استفاده میشود.
•  خونرسانی سر استخوان ران نسبت به بسیاری استخوان های دیگر ضعیف است و در زمانی که ضربه اولیه موجب شکستگی در ناحیه گردن ران میشود عروقی که از گردن ران به سر ران رفته و آن را تغذیه میکنند ممکن است دچار آسیب شوند.
• این آسیب ممکن است به قدری شدید باشد که خونرسانی سر ران را دچار اختلال کرده و در نهایت ممکن است سر استخوان ران مدتی بعد از شکستگی حتی اگر بخوبی هم درمان شده باشد به علت قطع خونرسانی بمیرد. این روند در افراد مسن بیشتر اتفاق میفتد. به همین علت در بعضی از انواع شکستگی های گردن ران در افراد مسن، وقتی پزشک معالج احتمال مردن سر فمور را بالا میداند ممکن است از روش دیگری برای جراحی بیمار استفاده کند.
• در این روش استخوان سر فمور توسط عمل جراحی کلا خارج شده و یک سر مصنوعی  بجای آن گذاشته میشود.

•  در شکستگی اینترتروکانتریک برای فیکس کردن محل شکستگی از DHS یا IMN استفاده میشود.

•  در شکستگی ساب تروکانتریک برای فیکس کردن شکستگی معمولا از IMN) Intramedullary nail) استفاده میشود.

منبع: ایران ارتوپد