درد پا نشانه چيست؟

چيزهاي ناشناخته در پزشكي بسيار است. اما درد پا در ميان آنها نيست. در بسياري موارد، فقط به علت نامناسب بودن كفش است.
در بررسي‌اي كه روي 356 زن انجام شد، 313 نفر انان كفش تنگ مي‌پوشيدند. پس عجيب نيست كه 285 نفر آنان دچار درد پا باشند.

كفش‌هاي نوك تيز انگشتان و تمام پا را مي‌فشارند. اگر كفش تنگ مي پوشيد و سابقه خانوادگي گرفتاري پا داريد، قطعا دچار ناراحتي پا خواهيد شد.
اين ناراحتي خود را به صورت هاي مختلف نشان مي‌دهد، از جمله پينه شست پا، ميخچه، برآمدگي، برآمدگي پاشنه، در گوشت رفتگي ناخن و نوروم مورتون (درد شديد بين اگشتان سوم و چهارم پا در اثر عصب تحت فشار) نوروم مورتون ممكن است با التهاب كيسه زلالي مفصل يا درد استخوان كف پا اشتباه شود.
اگر اضافه وزن داريد، زياد سر پا هستيد، يا قوس كف پايتان زياد است ممكن است دچار التهاب نيام كف پايي شويد كه درد زير پاشنه و قوس پا است.
اين عارضه در اثر استفاده بيش از حد از نيامي كه از پاشنه تا جلو پا كشيده شده است به وجود مي‌آيد. نيروي راه رفتن و دويدن فشار زيادي بر اين ناحيه وارد مي‌كند.

گاهي نيز به رسول كلسيم و التهاب پيوندگاه استخوان پاشنه منجر مي‌شود.
يك علت ديگر ناراحتي پا زگيل‌ كف پايي است كه از يك عفونت ويروسي ناشي مي‌شود. زگيل كف پايي اغلب با پينه اشتباه مي شود اما اين زگيل‌ها نوك ريز سياه دارند و اگر آنها را فشار دهيد كمي درد مي‌گيرند. شكستگي‌ها نيز از علل شايع درد پا هستند.

اگر تورمي در جلوي پا و درست پشت انگشتان ديدي، به فكر شكستگي باشيد.
از علل ديگر درد پا واكنش آلرژيايي به رنگ يا جنس كفش و جوراب، محدوديت گردش خون و حالت شديد پاي ورزشكار (رشد قارچ تريكوفيتوم رو به روم در كف پا) ا ست.

درمان درد پا

وقتي گرفتار درد پا شويد،‌تمام مدت بي قراريد. در اينجا راه‌هايي براي تسكين آن گفته مي‌شود:
كفش‌هايتان را درآوريد. هر وقت فرصت مي‌كنيد كفش‌هايتان را درآوريد يا اصلا دمپايي بپوشيد. (اگر بيماري قند داريد، كفش را در نياوريد.)
پاها را بلند كنيد. در آخر روز، دراز بكشيد و پاهايتان را بالاتر از سطح بدن قرار دهيد. اين كار باعث برگشت مايعات جمع شده در پا شده و درد و گاهي نيز تورم و فشار را كاهش مي‌دهد.
كفش‌ها را عوض كنيد. عوض كردن نوع كفش در طول روز فشار روي پا را كاهش مي‌دهد. هر وقت مي توانيد،‌كفش راحت بپوشيد و كفش هاي شيك ناراحت را كنار بگذاريد.

بعضي رنگ‌هاي صنعتي مصرف شده در كفش و جوراب باعث التهاب تماسي پوست مي شود كه خارش،‌قرمزي و سوزش را به دنبال دارد. اگر فكر مي كنيد ناراحتي شما ناشي از نوع كفش يا جوراب است،‌چند روز آن را عوض كنيد تا مطمئن شويد.


پا را خيس كنيد. خيساندن پاها به مدت 20 دقيقه در روز خوب است ( به شرطي كه بيماري قند نداشته باشد. چون اين كار ممكن است پا را خشك تر كرده و اگر آب داغ باشد، ممكن است احساس نكنيد و پوست را بسوزانيد). بعد از آن، پا را حتما با كرم مرطوب كنيد.
پا را ماساژ دهيد. ماساژ دادن روزانه پا با كرم مرطوب كننده در تسكين پاي كساني كه تمام مدت سر پا هستند موثر است. كفش مناسب بخريد. وقتي كفش مي خريد. حتما نوع خوب آن را انتخاب كنيد. دقت كنيد: جلوي كفش بايد 12 ميلي متر فضاي خالي داشته باشد، پشت پاشنه محكم باشد و پاشنه كوتاه باشد. كفش بندي هم بهتر از كفش بدون بند است. هر دو لنگه كفش را با جورابي كه هميشه آن را مي پوشيد با دقت امتحان كنيد. پهن‌ترين جاي پا بايد در پهن‌ترين جاي كفش قرار گيرد. هميشه در بعدازظهر كفش بخريد چون در طول روز پايتان ورم مي‌كند.

كفش بزرگ بپوشيد. اگر دچار نوروم مورتون هستيد، كفش بزرگ با كفي مخصوص بپوشيد. براي درد شديد و مداوم با پزشك ممكن است درمان دارويي يا جراحي براي آزاد كردن عصر با به عنوان آخرين راه حل پيشنهاد كند.

علت درد پا

1-خواب رفتگي
خواب رفتگي paresthesia احساس سوزش و خارشي ناخوشايند همراه با سوزن شدن عضو خواب رفته است كه غالبا در دست و پا ايجاد مي‌شود. دليل معموال بروز چنين حالتي نشستن، تكيه كردن يا خوابيدن روي عضو است به طوري كه فشاري مداوم بر اعصاب اين عضو وارد شده يا جريان خون در اين منطقه مختل شود.
تغيير حالت دادن و خارج كردن عضو خواب رفته از حالت فشرده، معمولا اين حالت را از بين مي‌برد. اما با برداشته شدن فشار و با برقرار شدن پيام‌رساني اعصاب به مغز و نخاع، ابتدا حالت بي حسي جاي خود را به درد و سوزش داده و سپس از بين مي‌رود. در بعضي از موارد خواب رفتگي در اثر آسيب‌ديدگي عصب يا اختلالات خاصي در سيستم عصبي ايجاد مي‌شود. اگر شما غالبا يا به مدت‌هاي طولاني دچار خواب رفتگي اعضا مي‌شويد، حتما به پزشك مراجعه كنيد.

2-برآمدگي كنار پا
برآمدگي در قاعده انگشت شست پا، باعث انحراف آن به سمت انگشتان ديگر مي‌شود. اين برآمدگي، استخوان پا را از حالت طبيعي خارج كرده و در محل اتصال انگشت به پا، يك برجستگي مشخص ايجاد مي‌كند.
اين نقطه برجسته ممكن است به علت فشار يا ورم مفاصل،‌دردناك شده و گاهي تبديل به ميخچه شود. بيماري‌هاي سيستم عصبي مثل فلج مغزي و ضربه شس پا نيز مي توانند عامل ايجاد قوز شست پا باشد افرادي كه به هر علتي پاي بلند تر دارند احتمال پيدايش اين عارضه در پايشان بيشتر خواهد بود.
از لحاظ آماري نيز شايع ترين دلايل مراجعه اين افراد به پزشك عبارت است از: درد ناحيه پنجه پا به علت انتقال وزن پا از ناحيه شست به ديگر انگشتان، التهاب و برجسته شدن استخوان شست پا و تراكم انگشتان درون كفش به خصوص در داخل كفش هاي نوك تيز. اما يكي از علل مراجعه اين ا فراد به پزشك، تغيير شست و ديگر انگشتان است كه البته اين عامل به تنهايي شرط كافي براي جراحي محسوب نمي شود و مي توان با استفاده از كفش هاي طبي و ورزش آن را درمان كرد.
به گفته متخصصان، افراد مبتلا به اين عارضه براي پيشگيري بايد از راه رفتن و ايستادن زياد خودداري كنندو از كفش‌هاي پنجه پهن و پاشنه كوتاه استفاده كنند.
براي تسكين درد، پد و نوارهايي را مي‌توان به صورت لايه كنار انگشت شست قرار داد تا از فشاري كه كفش به آن وارد مي‌كند، كاسته شود. كفش هاي سفارشي يا عمل جراحي هم مي تواند به بهبودي كمك كند به خاطر داشته باشيد كه كفش تنگ و پاشنه بلند نپوشيد.

3-ميخچه و قسمت سخت شده پوست
اصطكاك و سايش شديد، سبب سخت و ضخيم شدن قسمت هاي مرده پوست ميخچه‌ها و پوته هاي سفت شده مي شود. سفت شدن پوست،‌واكنش بدن براي حفاظت از قسمت هاي حساس پوت است. ميخچه ها معمولادر قسمت هايي از پوست كه وزن كمتري را تحمل مي كنند، به وجود مي‌آيند. در حالي كه پوست هاي سفت شده، هر جا كه اصطكاك و سايش بيشتر است، شكل مي گيرند و گسترش بيشتري دارند. هر دو اين عارضه مي توانند ناشي از كفش هاي نامناسب باشند. پدهاي مخصوصي از نوع پارچه پنبهاي براي درمان ميخچه موثر است اما پوسته هاي سفت شده مي توانند با تراشيدن يا به كمك جراحي درمان شوند.

4- نقرس
نوعي آرتروز است كه با يك درد ناگهاني،‌قرمزي، تورم و خشكي و اغلب در مفاصل انگشت پا،‌مشخص مي‌شود. نقرس همچنين مي تواند در پا، مچ پا و يا زانو ايجاد شود. مقدار اسيد اوريك بالا در خون، مي تواند نوعي از كريستال‌هاي سخت را در مفاصل ايجاد كند. حملات نقرس مي تواند روزها و يا هفته ها طول بكشد و ممكن است با داروهاي ضدالتهاب يا داروهاي كاهش دهنده ميزان اسيد اوريك درمان شود. با پزشك تان براي تغيير رژيمي كه به كاهش اسيد اوريك كمك كند، مشورت كنيد.

5-زگيل كف پا
زگيل‌هاي كف پا، سفت و شيپوري شكل هستند كه روي پاشنه پا، توسعه پيدا مي‌كنند. مسري هستند و توسط ورود يك ويروس از پوست بيمار و گاهي از طريق استخرهاي عمومي و حمام انتقال مي‌يابد. آنهايي ضرر هستند و مي توانند درمان شوند. اما در بسياري از موارد درد شديد آنها مانع ناديده گرفتن‌شان مي‌شود. پمادهاي موضعي اسيد ساليسيليك به درمان آنها كمك مي كند در حالي كه، سوزاندن، انجماد،‌فيزيوتراپي با عمل جراحي در موارد شديدتر انجام مي‌شود.

6-عفونت قارچي انگشتان
عفونت قارچي مي تواند باعث پوست انداختن،‌قرمزي، خارش، سوزش و اغلب تاول و زخم شود. اين بيماري مسري است و از طريق تماس مستقيم يا پا برهنه راه رفتن در مكان‌هايي مانند اطراف اظتخر‌ها منتقل مي‌شود. قارچ در كفش، مخصوصا كفش هاي تنگ يا كفش هايي كه گردش هوا در آن نيست، رشد مي كند. اين عفونت اغلب با لوسيون هاي موضعي يا داروهاي خوراكي ضد قارچ در موارد شديد درمان مي‌شود.

7-عفونت قارچي ناخن
زماني اتفاق مي افتد كه قارچ از طريق يك شكستگي وارد ناخن مي شود. عفونت قارچي مي تواند ناخن شما را ضخيم و شكننده و دچار تغيير رنگ كند. اگر درمان نشود از بين نمي‌رود و بعدا به راحتي نيز درمان نمي شود. اين عفونت در گرما و محيط هاي مرطوب از شخصي به شخص ديگر منتقل مي شود. در موارد خفيف از پمادهاي موضعي براي درمان استفاده مي شود. اما در موارد پيشرفته تر از قرص‌هاي ضد قارچ.

8-انگشت چكشي
زماني كه ماهيچه‌هاي انگشت، نامتعادل شوند، باعث مشكلات دردناكي مي شوند. كساني كه مستعد اين بيماري باشند، پوشيدن كفش تنگ برايشان دردسرساز خواهد شد. اين عارضه عموما باعث خم شدن انگشتان از بند وسطي به سمت پايين مي‌شود. پوشيدن كفش هايي با اندازه مناسب به خصوص در قسمت پنجه پا به كساني كه به اين مشكل دچار شده اند توصيه مي شود و گاهي عمل جراحي!

9-ناخن‌هاي فرورفته در پوست
ناخن‌هايي كه داخل پوست رشد مي‌كنند باعث درد، قرمزي، تورم و حتي عفونت مي شوند. كوتاه كردن بيش از حد ناخن يا صاف كوتاه نكردن آن و پوشيدن كف تنگ، باعث آسيب به ناخن مي‌شود. در موارد خفيف خيس كردن پا در آب گرم، تميز نگه داشتن و گذاشتن يك تكه پنبه زير گوشه ناخن، آن را از داخل پوست بلند مي‌كند. يك عمل جراحي كوچك هم مي تواند كل و يا بخشي از ناخن را از بين ببرد.

10-كف پاي صاف
كف پا با كمي فاصله يا به طور كامل با زمين در تماس است كه ممكن است ارثي يا ناشي از صدمه و يا بيماري آرتروزرماتيسمي باشد. علائم بيماري‌ پاي صاف بسيار كم است. به هر حال افزايش وزن، كفش هاي نامناسب يا ايستادن بيش از حد ممكن است باعث درد شود. درمان شامل ورزش‌ها و تمرينات براي تقويت پا و كفش‌هايي با قوس مناسب هستند.

با شکستگي هاي استخواني چه کنيم؟

شکستگي استخواني

براي آشنايي با چگونگي برخورد با شکستگي هاي استخواني گفتگوي زير با دکتر حميد بهتاش، ارتوپد و عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي ايران را مطالعه نماييد.

اگر با فردي آسيب ‌ديده برخورد کرده و شک کنيم که استخوانش شکسته است، بايد چه کار کنيم؟

اگر به شکستگي فردي مظنون هستيد، بايد ناحيه صدمه ديده را از آسيب بيشتر در امان نگاه داريد و سعي نکنيد که استخوان شکسته را جا بيندازيد.

 

شکستگي، معمولا در نتيجه سقوط از ارتفاع يا سرخوردن اتفاق مي‌ افتد. در چنين شرايطي چه علايم و نشانه‌ هايي مي ‌تواند ما را به تشخيص شکستگي برساند؟

تورم يا خون ‌مردگي روي استخوان، بد شکل شدن اندام صدمه ديده،درد موضعي که با حرکت دادن يا فشار دادن ناحيه آسيب‌ ديده تشديد مي ‌گردد، فقدان عملکرد ناحيه آسيب‌ ديده و بيرون ‌زدگي استخوان شکسته از پوست، نشانه‌ هاي مهم شکستگي است.

براي جلوگيري از آسيب بيشتر ناحيه دچار شکستگي بايد چه‌ کار کنيم؟

ابتدا نبض شريان زير ناحيه آسيب ‌ديده را بگيريد و خاطر جمع شويد که نبض شرياني قابل لمس است. اين موضوع به شما کمک مي‌ کند تا مطمئن شويد که آيا هنوز خون‌ رساني به ناحيه بعد از شکستگي صورت مي‌ گيرد يا خير. اگر چنين نبود يعني نبضي احساس نشد، شخص آسيب ‌ديده در معرض خطر از دست دادن عضو دچار شکستگي خواهد بود بنابراين به سرعت او را به نزديک ‌ترين مرکز درماني منتقل کنيد.

اگر شکستگي از نوع باز بود و استخوان شکسته معلوم شده بود، چه کار کنيم؟

در اين صورت با اعمال فشار بر موضع، خون‌ ريزي را متوقف کنيد. با استفاده از يک گاز استريل، پارچه تميز يا حتي يک تکه لباس تميز، فشار مستقيمي بر زخم وارد کنيد.

جا انداختن مفاصل، کار شما نيست.

اگر هيچ چيز دم دست نبود از دست خودتان استفاده کنيد و آن قدر فشار دهيد تا خون ‌ريزي متوقف شود. همچنين به منظور کاهش جريان خون به محل شکستگي، ناحيه آسيب ‌ديده را بالا نگه داريد.

يک نکته را نيز اضافه کنم که اگر شخص از حال رفته است، رنگش پريده يا تنفسش کم‌ عمق و سريع است بايد چنين فردي را روي زمين بخوابانيد به طوري که سرش اندکي پايين‌ تر از تنه و پاها قرار گيرد.

مي‌ گويند يکي از مهم‌ ترين مسايلي که هميشه بايد رعايت شود نقل و انتقال صحيح بيماراني است که دچار شکستگي شده‌اند، نظر شما چيست؟

اشاره درستي است. قبل از نقل و انتقال فردي که دچار شکستگي استخوان شده، براي جلوگيري از حرکت کردن استخوان، آن را آتل ‌بندي کنيد. مفاصل بالا و پايين ناحيه شکسته شده را ثابت کنيد. آتل مي‌ تواند با تثبيت ناحيه آسيب‌ ديده از حرکت استخوان شکسته و در نتيجه وخيم‌ تر شدن آسيب بافتي جلوگيري کند. به خاطر داشته باشيد که آتل ‌بندي صحيح مي ‌تواند درد را نيز کاهش دهد.اگر با مصدومي مواجه شديد که شواهدي از ضربه مغزي دارد يا اين که ضربه محکمي به پشت يا گردن فرد خورده باشد يا اگر مصدوم درد شديدي در ناحيه گردن يا پشت دارد يا اين که از ضعف عضلاني، خواب‌ رفتگي، فلج يا عدم کنترل اندام، مثانه يا روده شکايت دارد يا اگر گردن يا پشت فرد، پيچ خورده يا در وضعيت غيرمعمول و عجيب و غريبي قرار گرفته است و يا فرد بي‌ هوش است و قادر به نيست فرض را بر اين بگذاريد که وي دچار آسيب نخاعي شده است. در اين حالت به اورژانس زنگ بزنيد. مصدوم را بي‌ حرکت نگاه داريد و او را تکان ندهيد، مگر اين که در حال خفگي يا در معرض يک خطر قريب ‌الوقوع باشد. اگر ناگزير به جابه‌جا کردن بيمار هستيد خيلي آرام او را روي يک تخته قرار دهيد. براي مثال تخته روي ميز يا در. چند نفر را براي کمک فرا بخوانيد و خاطر جمع شويد که سر و گردن و ستون فقرات بيمار در يک راستا روي تخته محکم شوند. گردن او را حتما بي‌ حرکت نگاه داريد، سر بيمار را با يک حوله يا روسري سنگين، يک کتاب جيبي يا هر چيز نرم و حجيم ثابت کنيد تا هنگام جابه‌جا کردن مصدوم نچرخد.

درباره آتل‌ بندي صحيح و بي ‌حرکت ساختن ناحيه شکستگي نيز توضيح مي‌ دهيد؟

آتل بندي

بله، آتل مي ‌تواند از چوب، پلاستيک، فلز يا هر ماده سفت ديگري باشد. آتل را با گاز يا پارچه ديگري بپوشانيد و بعد آن را در طرفين اندام آسيب ‌ديده قرار دهيد. آتل بايد بلندتر از استخوان شکسته باشد و بالا و پايين ناحيه آسيب ‌ديده را بگيرد.


آتل را با استفاده از يک تکه پارچه، ريسمان يا هر چيز ديگري محکم به اندام ببنديد. براي بستن، پارچه يا ريسمان را روي اندام آسيب ‌ديده گذاشته و دو انتهاي آن را در طرف ديگر بدن گره بزنيد. اندام را با آتل محکم ببنديد تا حرکت نکند اما نه آن قدر تنگ که جريان خون‌ بند بيايد.



نحوه آتل ‌بندي بستگي به محل شکستگي دارد. شکستگي‌ هاي ناحيه ستون فقرات يا لگن را نمي ‌توان آتل‌ بندي کرد اما بايد به طريقي ثابت و بي ‌حرکت شوند.

شکستگي‌ ها اغلب در اندام فوقاني، تحتاني يا ستون فقرات اتفاق مي ‌افتد. براي هر کدام چه توصيه‌ اي داريد؟

در شکستگي ‌هاي اندام فوقاني، پيچاندن روزنامه يا مجله دور ساعد مي‌ تواند موثر واقع شود. براي تثبيت شکستگي ‌هاي آرنج مي ‌توان از يک گردن آويز و باندي دور تنه استفاده کرد.

در شکستگي پا، مي‌ توانيد کل اندام تحتاني را بين دو آتل قرار دهيد. اگر آتلي دم دست نداريد، مي ‌توان از پاي سالم فرد به عنوان آتل استفاده کرد تاحرکت پاي آسيب‌ ديده را محدود کند.

در شکستگي استخوان ران، بايد مفصل لگن را هم بي ‌حرکت نگاه داشت اما اگر به آسيب گردن يا ستون فقرات شک داريد، مصدوم را حرکت ندهيد. حرکت دادن شخصي که از ناحيه ستون فقرات مصدوم شده مي ‌تواند فلج دايم و عوارض جدي ديگري را در پي داشته باشد. در صورت حرکت دادن ستون فقرات شکسته ممکن است تصادفا موجب قطع نخاع شود.

به عوارض قطع نخاع اشاره کرديد، افراد عادي چطور مي ‌توانند حدس بزنند که فردي دچار آسيب نخاعي شده و نبايد به او دست بزنند؟

 توصیف درد

شکستگي ‌هاي لگن يا مفصل ران نيز در ميان سالخوردگان زياد مشاهده مي ‌شود؛ در اين مورد چه کار کنيم؟

شکستگي استخوان ران


شکستگي ‌هاي لگن يا مفصل ران معمولا در نتيجه سقوط يا تصادف روي مي ‌دهند. در افرادي که استخوان ‌هاي آن ها به دليل  پوکی استخوان  يا سرطان استخوان تضعيف شده، چنين شکستگي ‌هايي ممکن است به طور خود به‌خود اتفاق بيفتد. دقت کنيد که اگر بيمار از درد مفصل ران، کمر يا ناحيه کشاله ران شاکي است و يا اين که درد در اين نواحي با حرکت يک يا هر دو پا تشديد مي ‌شود، مي‌ توانيد به شکستگي لگن يا مفصل ران شک کنيد. در چنين مواردي همانند صدمات ستون فقرات، بيمار را تکان ندهيد و فورا به اورژانس اطلاع دهيد.



اگر ناگزير به حرکت دادن مصدوم هستيد به آرامي او را روي يک قطعه فيبر يا تخته روميزي قرار دهيد، درست مانند همان کاري که در مورد آسيب ستون فقرات انجام مي ‌داديد. به ياد داشته باشيد که در اين مورد سعي نکنيد پا يا مفصل ران جابه‌جا شده يا کج شده را جا بيندازيد.



منبع:تبیان

تزریق مفصلی و کشیدن مایع مفصل


بعضی مواقع علیرغم درمان دارویی ممکن است یک مفصل یا بیشتر دچار التهاب (آرتریت) شود، این حالت باعث ایجاد درد شده و هم ممکن است در صورت باقی ماندن مایع مفصل حاوی مواد مخرب باعث آسیب مفصل و اطراف آن شود، لذا در موارد لزوم با نظر پزشک متخصص کشیدن این مایع و تزريق استروئید در داخل مفصل سبب كاهش التهاب، تورم و درد داخل مفصل مي‌شود. در اطراف مفصل هم اين تزريق سبب كاهش التهاب، درد و محدوديت حركت مي‌گردد.

 

ضرورت خارج کردن و كشيدن مايع از مفصل متورم

مقدار مايع مفصل طبيعي آنقدر كم است كه نمي‌توان آن را با سرنگ خارج نمود. زماني كه مقدار مايع داخل مفصل به حدي برسد كه بتوان آنرا با سرنگ خارج كرد، معني آن اين است كه مايع به طور غيرطبيعي زیاد شده و در اثر بيماري در مفصل جمع شده است، و لذا باقی ماندن آن در مفصل آسیب زا است.

در افراد سالم مایع مفصل دارای رنگ روشن و کهربائی داشته و قوام طبیعی دارد. در مواقع غیر طبیعی رنگ مایع مفصل به علت حضور غیر طبیعی سلول ها و مواد مترشحه آنها کدر و بعضا مانند چرک       می شود که خاصیت لزج و قوام آن کاهش می یابد.

بيماري هاي بسياري مي­توانند سبب تجمع مايع در مفصل شوند، از جمله بيماري هاي خود ايمني مانند روماتوئيد، بيماري هاي كريستالي مانند نقرس و يا بيماري هاي عفوني.

امروزه بررسي هاي علمي بر اين باورند که در تورم مفصلي حاد ناشی از عفونت ها چنانچه مايع مفصلي خارج نشود و درمان مناسب در طي ۲۴ ساعت صورت نگيرد می تواند باعث آسيب در مفصل درگیر شود. به همین دلیل متخصصان توصيه مي‌كنند که در اين گونه موارد، پزشك با تجربه مايع مفصلي را خارج كرده و آن را براي آزمايش هاي لازم به آزمايشگاه ارسال كند. اين اقدام هم در جهت تشخيص و هم در جهت درمان داراي اهميت است.

 

مدت زمان اثر تزریق داخل مفصل در بيماران مختلف فرق می کند، اما در طي 2-1 روز معمولا علائم بهبودي شروع مي‌شود. قبل از تزريق معمولا لازم است مايع داخل مفصلي بيرون كشيده و فشار داخل مفصل كم شود، كه به كاهش درد مفصل كمك مي‌كند. اگر تزريق به موقع و به جا انجام شود، اثرات مفيد آن تا چند هفته و حتي چند ماه باقي مي‌ماند.

اثرات جانبي و عوارض تزريق داخل مفصلی

معمولا اين نوع تزريق در صورت درست انجام شدن، عوارض جدی ندارد. عوارض تزریق استروئیدها در مفاصل و یا بافت های اطراف مفاصل به مراتب کمتر از عوارض داروهای خوراکی در کل بدن است. برخی عوارض آن عبارتند از:

- واکنش های حساسیتی

- درد

- عفونت

- تغییرات پوست بشکل نازک شدن و تغییر رنگ در نزدیک محل تزریق

گاهي اوقات در 24 ساعت اول پس از تزريق درد مفصل زياد مي‌شود كه معمولا دو روز بعد اين درد فروكش مي‌كند، در این صورت استفاده از کیف ویا پلاستیک حاوی یخ واستفاده از مسکن ها کمک کننده است.

ندرتا ممكن است اين تزريق با عفونت مفصلي همراه شود. اگر حداقل 2 روز بعد از تزريق، درد و گرماي مفصل زيادتر شده و يا بیمار تب کند بايد فورا به پزشك اطلاع داده شود.

 این باور غلط كه كشيدن مايع مفصل باعث تخريب مفصل مي‌شود، بر مبنای شنیده های غیر معتبر است. زمانی که مفصل متورم شد، چون یکی از علل آن عفونت هاست بعضی مواقع بدون بررسی آزمایشگاهی امکان تشخیص آن نیست، لذا ضروري است تاكيد شود در مواردي كه پزشك متخصص توصيه به كشيدن مايع مفصل می­كند، بيمار حتما همكاري لازم را نموده و مطمئن باشد كه اين روش خطري نداشته و کمک به روند تشخیص و درمان می کند.

آيا امكان تزريق مجدد در مفصلی که قبلا در آن تزریق انجام شده، وجود دارد؟

تزريق مجدد داخل مفصلي استروئید در هر مفصل بايد با فواصل زماني مشخص صورت پذيرد. اصولا حداكثر4-3 تزريق در سال براي مفاصل بزرگ توصیه می شود. البته فاصله دو تزريق پي‌درپي در هر مفصل جز در موارد خاص با نظر پزشك معالج نبايد از مدت معيني كمتر باشد، مثلا در مواقع لزوم در زانو فواصل تزريق دارو حدود 3 ماه یک بار مي‌باشد.

توصیه لازم بعد از تزريق داخل مفصل

بايد تا حد امكان در دو روز اول پس از تزريق استراحت شود، بخصوص اگر مفاصل زانو يا مچ پا تزريق شده باشد، اين مدت استراحت ضروري‌ است و روند بهبودی را تسریع می کند.

 

منبع: وبلاگ دکتر هادی شجاعی

علل تنگی کانال نخاعی در ستون مهره کمری

تنگی کانال نخاعی کمری چگونه ایجاد میشود

تنگ شدن کانال نخاع به علت رشد استخوان و بافت های دیگر به داخل این کانال است و این رشد بافت های اضافی جزئی از روند پیری و مسن شدن است. در حقیقت این بیماری معمولاً در افراد بالای 60-50 سال دیده میشود. در مرد و زن شیوع یکسانی دارد ولی معمولاً در خانم ها با علائم بیشتری بروز کرده و بیشتر نیاز به درمان پیدا میکند.

 شروع این بیماری با پیر شدن دیسک بین مهره ای است. با افزایش سن، دیسک بین مهره ای محتوای آب خود را از دست داده و چروکیده و کوچک میشود. کاهش ارتفاع دیسک موجب میشود مهره ها به یکدیگر نزدیک تر شوند و این نزدیک شدن مهره ها دو مشکل را ایجاد میکند. یکی اینکه سوراخ یا دهانه ای که بین دو مهره مجاور هم و در دو طرف آنها قرار دارد تنگ میشود. این دهانه ها محل خروج ریشه های عصبی از نخاع هستند. پس به این اعصاب فشار وارد میشود. مشکل دیگر اینست که با نزدیکتر شدن مهره ها به هم فشار بیشتری به مفاصل بین مهره ها وارد میشود که آنهم به نوبه خود موجب آرتروز و سائیدگی مفصل میشود.

                     

هر مفصلی که سائیده میشود شروع به ساختن استخوان های اضافه در اطراف خود میکند. همچنین لیگامان های اطراف مفصل هم کلفت تر میشوند. مفاصل بین مهره ای هم همین کار را میکنند. این استخوان های اضافی و لیگامان های کلفت شده هم دهانه بین مهره ای و هم کانال نخاع را تنگ تر میکند. مجموعه این عوامل موجب افزایش فشار بر روی ریشه های عصبی میشوند که در حال خروج از نخاع هستند. در بعضی افراد کانال نخاعی بصورت مادرزادی تنگ است. این وضعیت در مردان بیشتر دیده میشود و علائم آن معمولاً در سنین 50-30 سالگی بروز میکند.


تنگی نخاع

تنگی نخاع بیماری است که در اثر باریک بودن کانال نخاع ایجاد می گردد. کانال نخاع وظیفه حمایت از نخاع و ریشه های عصبی را بعهده دارد. در صورتیکه کانال نخاع از میزان خاصی در هر یک از محلهای نخاع گردنی پشتی یا کمری باریکتر باشد بسته به میزان باریکی ایجاد شده می تواند برای بیمار مشکل ساز باشد .

در صورتیکه این باریکی نخاع باعث آزردگی طناب نخاعی یا ریشه های ناشی از آن گردد باید به فکر حل این مشکل باشیم. تنگی نخاع می تواند علائمی به شرح زیر ایجاد نماید :

خواب رفتگی و گزگز پاها که با راه رفتن تشدید و با استراحت کاهش می یابد.

درد ،در موارد شدید بی اختیاری ادراری

چه باید کرد؟

تنگی نخاع  در اکثر موارد با ورزش درمانی درمانهای فیزیکی و فیزیوتراپی ورزش درون آب با برنامه مشخص تجویز شده توسط  متخصص طب فیزیکی و توانبخشی قابل درمان است.

در مواردیکه که به درمانمهای  متعارف ذکر شده و یا دارو درمانی بیمار پاسخی نمی دهد و یا عوارض شدید ناشی از فشار روی نخاع یا ریشه های عصبی ظاهر می گردد  این تنگی نخاع را باید با جراحی مرتافع نمود هر چند  نتایج حاصل از جراحی تنگی نخاع در 50درصد موارد رضایتبخش است.

دستاورد تحقیقاتی درخصوص درمان ضایعه نخاعی

محققان و پزشکان دانشگاه علوم پزشکی تهران، به دستاوردهای چشمگیری در درمان بیماران ضایعه نخاعی دست یافتند.در نشست خبری که امروز با حضور وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در بیمارستان امام خمینی تهران برگزار شد، ابعاد این دستاورد بزرگ بین‌المللی تشریح شد.آقای دکتر لنکرانی، ضمن تاکید بر اینکه هنوز مراحل آزمون‌های انسانی این روش درمانی در حال انجام است و نباید انتظار بیش از حد داشت، اعلام کرد: نتایج عمل جراحی بر روی 9 تن از بیماران ضایعه نخاعی که با مجوز شورای اخلاق پزشکی مورد درمان قرار گرفته‌اند، مثبت است و یکی از آنها با استفاده از پارالل راه می‌رود. وزیر بهداشت، ضمن تاکید بر اینکه دولت با تمام توان از این اقدام غرورآفرین متخصصان کشور حمایت خواهد کرد: اعلام کرد در صورت نهایی شدن مراحل آزمون این روش درمانی، آمادة انتقال دانش جهت درمان بیماران سایر نقاط جهان نیز هستیم. گفتنی است روش درمانی گروه پزشکی دانشگاه تهران، با استفاده از سلولهای "شوان" انجام می‌شود و روش منحصربه‌فردی است. در موارد معدودی که برخی کشورها با استفاده از روشهای دیگر، اقدام به این درمان کرده‌اند، نتایج بسیار ضعیفتری نسبت به روش انجام شده در کشورمان کسب کرده‌اند.

نکاتی در مورد پروژه درمان بیماران ضایعه نخاعی

  برخی آمارها:

 نظر به اینکه 2100 نفر از جانبازان جنگ تحمیلی دچار ضایعات نخاعی هستند و با توجه به آمار بالای تصادفات و حوادث مختلف، برآورد می‌شود که بیش از 70000 نفر بیمار ضایعه نخاعی در کشور وجود داشته باشد.

معرفی پروژه:

پروژه "سلول‌درمانی" برای ترمیم ضایعات نخاعی به شرح ذیل در مجتمع بیمارستان امام خمینی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران شروع شده است:

مرحله اول:

 آزمون حیوانی از ابتدای سال 1381 پس از انجام مطالعات اولیه مدلسازی ضایعات نخاعی در موش شروع شد. برای انجام مطالعات حیوانی 33 موش در نظر گرفته شد و در آنها ضایعات نخاعی ایجاد گردید که موش‌ها از کمر به پایین دچار فلج شدند. سلول‌های مورد نظر از موش گرفته، کشت و تکثیر شدند و نهایتاً پس از انتقال سلول‌ها به نخاع موش‌های آسیب‌دیده، بهبود و پیشرفت روزانه در موش‌ها مشاهده شد و پس از 60 روز موش‌ها قادر به حرکت بودند و در مقایسه با گروه کنترل، بهبود چشمگیری مشاهده گردید به گونه‌ای که موش‌ها قادر به دویدن و حرکت دم بودند. پس از موفقیت در آزمون حیوانی در پایان سال 1382 مقاله مربوط در یک مجله معتبر بین‌المللی به چاپ رسید.


مرحله دوم:

 بررسی زیادی در رابطه با بی‌خطر بودن بکارگیری این روش بر روی انسان انجام شد و همچنین برای کسب توانایی رشد سلول‌های انسانی که از خود فرد گرفته می‌شود تلاش‌های بسیاری صورت گرفت (مزیت استفاده از سلول‌های خود فرد آن است که احتمال پس‌زدن پیوند تقریباً به صفر میل می‌کند). برای انجام این اقدام بر روی انسان، مجوز کمیته اخلاق پزشکی دریافت گردید و این پروژه تحت حمایت مادی و معنوی دفتر همکاریهای فناوری قرار گرفت و از بهمن‌ماه سال 1384 این اقدام درمانی برای اولین داوطلب انجام شده است.

مشخصات و شرایط چهار بیمار اول ضایعه نخاعی که مورد درمان قرار گرفته‌اند به شرح زیر است. البته تعداد کل بیمارانی که تا کنون عمل جراحی بر روی آنها انجام شده است، 9 نفر است:
1
-  آقای م.ع.  (36ساله جانباز 70% در سال 1366) زمان عمل بهمن 84. شرایط قبل از عمل: بی‌اختیاری ادرار و مدفوع، فلج کامل اندام‌های تحتانی و بدون حس و حرکت. شرایط بعد از عمل: کنترل کامل ادرار و مدفوع، بهبود حرکت و برگشت کامل حس سطحی و عمقی تا نوک انگشتان پا.

 2-  آقای ا. ق. (40 ساله سقوط از بلندی در سال 1382) زمان عمل اسفند84. شرایط قبل از عمل: دارای ضایعه نخاعی گسترده و فلج کامل از ناف به پایین، بی‌اختیاری ادرار و مدفوع و بدون حس و حرکت. شرایط بعد از عمل: بازگشت حس سطحی تا مقعد و حس عمقی تا نوک انگشتان، بازگشت حس اجابت مزاج.

 3-  خانم ز.ف. (27ساله سقوط از بلندی در سال 1372) زمان عمل اسفند1384 شرایط قبل از عمل: بی‌اختیاری ادرار و مدفوع و بی‌حسی سطحی و عمقی از بالای ران، ضعف عضلانی لگن ران و ساق پا. شرایط بعد از عمل: برگشت حس کامل (حسی و عمقی) پای چپ و پای راست تا زیر زانو، افزایش قدرت ران راست و چپ، افزایش حجم مثانه، راه رفتن با استفاده از پارالل به میزان 8متر.

 4-  خانم ه. ح. (26 ساله تصادف اتومبیل در سال 1380) زمان عمل شانزدهم اردیبهشت 1385. شرایط قبل از عمل: شرایط بعد از عمل: شایان ذکر است که تا کنون عوارض جانبی ناشی از عمل پیوند سلول در هیچ یک از بیماران فوق‌الذکر مشاهده نگردیده است.  


مقایسه با تجربیات جهانی:

عمل پیوند سلول برای ترمیم ضایعات نخاعی بر روی انسان تاکنون غیر از ایران، در کشورهای روسیه و چین نیز صورت پذیرفته است. با بررسی‌های انجام شده، علی‌رغم تعداد زیاد این عمل در چین با استفاده از سلول‌های بنیادی جنینی، موفقیتی حاصل نشده است. همچنین در کشور روسیه که از سلول‌های بویائی مخاط بینی و یا سلول‌های مغز استخوان استفاده می‌کنند نتایج قابل قبولی بدست آمده است ولی زمان اولین آثار درمان، بسیار بیشتر از روش منحصر به فرد انجام شده در کشور ماست. قابل ذکر است در روسیه، برای انجام این عمل و اقدامات بازپروری، یکصد و پنجاه هزار دلار دریافت می‌کنند. به‌طور کلی روشی که در ایران انجام شده است، متفاوت از روسیه و چین است و از سلول‌های غلاف عصب محیطی (شوان) استفاده می‌شود که در این روش، سلول‌ها از عصب پای شخص برداشته و به مدت سه الی چهار هفته کشت و تکثیر می‌شوند و سپس عمل پیوند انجام می‌شود.

منبع : http://www.nokha.blogfa.com/

ضایعه نخاعی

ضايعه نخاعي چيست؟

براي فهم بهتر ضايعه نخاعي ,دانستن مطالب آسان راجع به آناتومي ستون فقرات ونخاع بسيار ضروري است.در اين قسمت خلاصه اي از آناتومي نخاع بيان مي شود.

آناتومي ستون فقرات

ستون مهره ها از قاعده جمجمه شروع شده ودر تمامي طول گردن ,تنه ,ناحيه كمري وخاجي امتداد دارد.اين ستون شامل 26 مهره به شرح زير مي باشد:7 مهره گردني ,12 مهره سينه اي , 5مهره كمري ,6 مهره خاجي و دنبالچه اي كه توسط بافت غضروفي ,رباط ها وعضلات به هم اتصال دارند .اين مجموعه ستون انعطاف پذيري را براي ثبات وحركت انسان ايجاد كرده است.نخاع كه بخشي از سيستم عصبي مركزي مي باشد در ميان اين ستون جاي گرفته و توسط آن محافظت ميشود.

آناتومي نخاع

نخاع در تمامي طول ستون فقرات امتداد ندارد بنابر اين تفاوت مشخصي در طول ستون فقرات وطول نخاع وجود دارد . علت اين امر به دليل تمام شدن نخاع در مرز بين مهره اول و دوم كمري مي باشد,ازاين به بعد نخاع به صورت ميله در داخل ستون فقرات وجود ندارد و به جاي آن شبكه اي نسبتا" فشرده اي از ريشه هاي نخاعي از سوراخ هاي بين مهره اي خارج مي شود به علت شبيه بودن اين رشته ها به دم اسب از آن تحت عنوان دم اسب در ساختمان نخاع نام مي برند .

همانطور كه ذكر شد ,نخاع به صورت ميله اي درميان ستون فقرات جاي دارد.طول نخاع دربالغين 45 سانتي متر مي باشد كه همراه با رشته هاي آن همچون شبكه  تلفني سيستم عصبي مركزي را به قسمت هاي مختلف مرتبط مي كند. بسته به محل ضايعه نخاعي ,ارتباط نواحي پايين تر از منطقه آسيب ديده با مغز مختل ميشود ومانند شبكه تلفني كه خراب شده وديگر پيامي را از هيچ سو مخابره نمي كند عمل مي نمايد.در اين حال انتقال كليه فرامين از نواحي بالاي ضايعه متوقف ميشود و درنهايت منجر به از بين رفتن كليه حس ها چون گرما ,سرما,درد و ساير حس ها نظير حس وضعيت بدن انسان وحركت ونيز اختلال دراعمال وحركات ارادي عضلات مي گردد.از طرف ديگر اعصاب باقيمانده در زير ناحيه ضايعه ديده بطور خودكار وبدون كنترل ,فراميني را به اندامهاي مختلف صادر مي كنند كه نهايتاً باعث ايجاد رفلكس هاي غير طبيعي واختلال در عملكرد روده ها و مثانه ميشود .

انواع ضايعات نخاعي
با توجه به مطالب ذكر شده درمورد تفاوت طول نخاع, ستون فقرات ووضعيت ريشه هاي نخاعي ودم اسب وبسته به سطح آسيب مهره اي , انواع گوناگوني از ضايعات نخاعي ميتواند اتفاق افتد.به طور كل ميتوان ضايعات نخاعي را با توجه به عوارض مختلف در اندامهاي فوقاني (دستها) وتحتاني (پا ها) در دوسطح كلي تقسيم كرد .
ضايعه نخاعي ميتواند در دو سطح اتفاق بيافتد :
1.    چنانچه  ضايعه درسطح مهره هاي سينه اي وپايين تر از آن اتفاق افتد,باعث فلج در اندامهاي تحتاني (Paraplegia) ميشود كه درنتيج فردقادر به حركت پاها نمي باشد.همانگونه كه در شكل 2-1 مشخص است , اين نوع از ضايعه نخاعي ميتواند باعث اختلالاتي نيز در عملكرد روده ,مثانه , اعمال جنسي ,عمل عضلات سينه اي وشكمي گردد.
2.    چنانچه ضايعه درناحيه نخاع گردني اتفاق افتد منجر به فلج در دو دست و دو پا (quadriplegia) ميشود. در اين صورت فرد علاوه بر اينكه قادر به حركت پا نمي باشد, نمي تواند از دست وبازوهايش نيز همچون گذشته استفاده كند ودر واقع هرچه محل ضايعه نخاعي به مغز نزديك تر باشد سطح وشدت بيشتري از ضايعه نخاعي ديده ميشود وبخش گسترده تري از ارگانها از عملكرد طبيعي خارج ميشوند.در اينجا لازم به ذكر است كه درصورت وقوع ضايعه در ناحيه مهره اول تا چهارم گردني , حيات فرد در معرض خطر جدي قرار مي گيرد وبراي ادامه زندگي بايد تحت مراقبت هاي ويژه تنفسي باشد.

ضايعه نخاعي ناقص وكامل

ضايعات نخاعي ((SCI ميتواند به دو گونه كامل ويا ناقص ايجاد شود.در موارد ضايعات نخاعي كامل , نخاع كاملا" قطع ميشود وفرد هيچ گونه حس وحركتي در زير سطوح صدمه ديده نخواهد داشت.اما درضايعات ناقص بعضي از حس ها بطور خفيف دربخش هايي از سطوح ضايعه ديده همچنان باقي ميماند,اين امر بدون دليل است كه قسمتي از نخاع سالم باقي مانده است ودر نتيجه ميتواند به صورت نافص قسمتي عملكرد خود را حفظ نمايد .


علت صافی کف پا

فاصله بين بخش داخلي کف پا با زمين، قوس کف پا نام دارد.
کاهش ارتفاع اين قوس را صافي کف پا مي گويندکه به دنبال آن کف پا در تماس با زمين قرار مي گيرد. صافي کف پا شايع ترين دفورميته  پا  است.
در نوزادان و کودکان نوپا  اين قوس هنوز کامل نشده است و در طي دوران کودکي و بلوغ تکامل مي يابد.
 ساختارهاي آناتوميک پا طوري تنظيم شده اند که به قدر کافي سفت و محکم باشند تا بتوانند وزن بدن را در يک زمان معين تحمل کنند و در عين حال انعطاف پذير باشند تا با فرورفتگي و برجستگيهاي زمين انطباق يابند و عمل جذب ضربه را انجام دهند.
 
علائم و عوارض صافی کف پا
الف)فقدان قوس طولي کف پا در وضعيت ايستاده
ب)پا درد، زانو درد، التهاب تاندون آشيل و نيام کف پايي
پ)انحراف بيش ازحد پاشنه ازخط مرکزي
ت)ممکن است مشکلاتي مثل هالوکس والگوس، چکشي شدن بند اول انگشتان، پينه، ميخچه، درد ساق، درد مچ و دردهاي شديد پاشنه را ايجاد کنند.
ث)تحقيقات نشان مي دهد که %95 افرادي که نياز به تعويض کامل مفصل زانو پيدا مي کنند و %90 بيماراني که تحت عمل جراحي تعويض کامل مفصل ران قرار مي گيرند دچار صافي کف پا بوده اند.
ج)راستاي غلط و نادرست استخوانهاي ضعيف و شکننده ي کف پا که به دنبال صافي کف پا ايجاد مي شود، ممکن است منجر به دردهاي آرتروزي، بي ثباتي ليگاماني و التهاب تاندوني شود.
 
انواع صافي کف پا
الف-نوع مادرزادي
ب -نوع اکتسابي
 
  نوع مادرزادي
کودک با صافي پا به دنيا مي آيد يا هنگام تولد براي آن مستعد است. اين نوع صافي کف پا بدون علامت و انعطاف پذير است.
منظور از انعطاف پذير بودن آن است که قوس کف پا تا قبل از اعمال وزن روي پا وجود دارد.
 
نوع اکتسابي
اين نوع با مرور زمان، و نه در هنگام تولد، ايجاد مي شود و به عوامل مختلفي چون نوع کفش کودک، وضعيت نشستن و خوابيدن او، جبران ناهنجاريهاي موجود در ساق و بالاتر، و گاهي پارگي ليگامان ها و تاندون هاي پا بستگي دارد.
ممکن است صافي کف پا فرايندي براي جبران سفت بودن تاندون آشيل باشد. به دنبال سفتي تاندون آشيل پا حالت پلانتار فلکشن پيدا مي کند. حتي ميزان کم پلانتار فلکشن هم موجب مي شود، پاي آن سمت بلند تر از طرف سالم به نظر برسد. بنابراين بدن سعي مي کند اين مشکل را با مسطح کردن قوس کف پا جبران کند تا بلندتر به نظر رسيدن پاي مبتلا را پوشش دهد.
شايعترين دليل صافي اکتسابي کف پا اختلال عملکرد تاندون تيبيال خلفي به عنوان تاندون اصلي محافظ قوس پا است. با اعمال مکرر نيرو روي اين تاندون، مشکل تشديد مي شود. به موازات رشد جسمي ليگامانها و عضلات ضعيف شده، تمام وظايف مربوط به محافظت از قوس پا را به اين تاندون واگذار مي کنند.
 اين تاندون نمي تواند براي مدت طولاني تمام وزن را تحمل کند و به تدريج از پاي در مي  آيد و به مسطح شدن قوس منجر مي شود. در چنين مواردي صافي کف پا همراه با دردي است که به پشت مچ منتشر مي شود و فرضيه ي اختلال عمل تاندون تيبيال خلفي را تاييد مي کند.

تشخيص صافی کف پا
هر فردي با انجام چند تست ساده مي تواند به وضعيت قوس پاي خود پي ببرد.
 الف - تست تصوير کف پا
از استخر که بيرون مي آئيد، به رد پاي خود روي کفپوش نگاه کنيد. يک خط باريک بخش جلوي پا را به پاشنه اتصال مي دهد. اگر کف پا صاف باشد عرض اين خط در ناحيه ي وسط پا با جلوي پا برابر است. اگر قوس پا نرمال باشد، عرض خط در وسط يا تقريبا نصف بخش جلويي است. اگر ارتفاع قوس زياد باشد، فقط يک خط باريک بخش جلويي پا را به پاشنه اتصال مي دهد. تصوير هر دو پاي فرد بايد برابر و يکسان باشد.
ب - بررسي کفش ها:
کفش ها را روي يک ميز مسطح قرار دهيد و از پشت و در سطح چشمتان به آنها نگاه کنيد. کفشها بايد به طور يکنواخت و يکسان ساييده شود. صافي کف پا موجب مي شود که کفش در سمت داخل به خصوص در ناحيه ي پاشنه بيشتر سايش پيدا کند. همچنين رويه ي کفش در قسمت داخل به سمت کف کفش انحراف پيداکند.
اگر درد منحصر به يک پا است، براي تشخيص صاف بودن کف پا مي توانيد از دو تست در منزل استفاده کنيد:
ج- تست نوک انگشتان:
در حالي که صاف ايستاده ايد نوک انگشتان دستها را روي ديوار مقابل قرار دهيد و روي نوک انگشتان يک پاي خود بايستيد.اگر نتوانيد اين کار را انجام دهيد احتمالا کف همان پا صاف مي باشد.
د- تست تعداد انگشتان:
طوري بايستيد که پشت شما به آينه باشد. به طور نرمال از پشت فقط بايد انگشت چهارم و گاهي سوم ديده شود.
اگر همراه با صافي پا درد هم وجود داشته باشد يا با ايستادن روي انگشتان هم قوسي ديده نشود، عکس  راديوگرافي جهت تشخيص علت ضروري است.

درمان غير جراحي:
سوال مهم اين است که آيا صافي کف پا را بايد درمان نمود يا خير؟ صاف به نظر رسيدن پاي کودک  توجه بسياري ازوالدين را جلب مي کند. در بيشتر موارد پا کاملا نرمال است. به طور طبيعي يک بالشتک چربي در کف پاي نوزادان وجود دارد که باعث مي شود پا صاف به نظر برسد. به همين دليل بعضي ازمتخصصان معتقدند که کف پاي صاف تاسن بلوغ طبيعي است. اگر صافي کف پا مشکل ساز باشد معمولا تا 6 تا 12 سالگي دردناک نمي شود که البته اين سن براي درمان غير جراحي خيلي دير است.

درمان غير جراحي نوع مادرزادي:
اگر نوع انعطاف پذير به موقع تشخيص داده شود با شيوه هاي غير جراحي به راحتي درمان مي شود، اگر چه اين نوع صافي کف پا بدون علامت است. درمان کودک با انواع کفي، کفش يا بريس آغاز مي شود. دليل شروع درمان اين است که استخوانهاي کودکان نرم و درحال رشد هستند و احتمال انحراف استخوانها وجود دارد. همچنين ليگامانهاي نگهدارنده ي استخوانها انعطاف پذير هستند. اگر هيچ وسيله يي پا را در وضعيت صحيح نگه ندارد، ممکن است استخوانها به صورت غيرطبيعي رشد کنند و منجر به مشکلاتي در آينده شوند.

درمان غير جراحي نوع اکتسابي:
 نوع اکتسابي صافي کف پا ماهيتي کاملا متفاوت دارد و بهترين راه درمان آن پيشگيري از آن است. کفش کودک بايد فيت و ساخت مناسبي داشته باشد. درمان بر اساس مشکلي که در حال حاضر وجود دارد انجام مي گيرد. اگر  علت سفتي، تاندون آشيل باشد، براي بيمار ترکيبي از تمرينات کششي و فيزيوتراپي تجويز مي شود. اگر اختلال عمل تاندون تيبيال خلفي، دليل صافي کف پا باشد درمان شامل استراحت، بي حرکتي و داروهاي ضد التهابي مي باشد. اگر صافي کف پا شديد باشد، ممکن است درمانگر از گچ گيري پا استفاده کند تا وقتي که تاندون خود را ترميم نمايد. چون اختلال عملکرد تاندون تيبيال پيشرونده است و به مرور زمان بدتر مي شود، توجه زود هنگام به آن ضروري است، چه در غير اين صورت در مراحل پيشرفته درمان با شکست مواجه مي شود.
اين مطلب توسط خانم مريم علم پور نوشته شده در هفته نامه پزشکي به چاپ رسيده است.


کشیدگی،رگ به رگ شدن

کشیدگی، رگ به رگ شدن و اسپاسم عضلات

 اسـپاسم (CRAMPS): اسپـاسـم و یــا گرفتگی عضلات عـبـــارت است از " انقباضات غیر ارادی، ناگهانی، ممتد و مـعــمولا دردناک عضلات." اسپاسم عضلانی ممکن است
از چند ثانیه تا یک ربع ساعت بطول انجامد. عارضه جـدی نمی باشد و به جز در موارد خاص پس از مدت کـوتـــاهی برطرف میگردد.

علل گرفتگی عضلات:

* کار کشیدن بیش از حد از عضلات .
* انجام دادن تمرینات بدنی شدید و خستگی عضلات.
* کم آبی بدن.
* قرار گرفتن عضلات در یک وضعیت ثابت به مدت طولانی.
* انجام ندادن حرکات کششی و گرم نکردن بدن پیش از اقدام به فعالیتهای بدنی.
* بهم خوردن تعادل مایعات، هورمونها و الکترولیتهای بدن.
* تهی شدن عضلات از عناصر منیزیم، کلسیم و پتاسیم که برای انقباض مناسب عضلات ضروری میباشند.
* مصرف برخی از داروها مانند مدر ها.
* مصرف مشروبات الکلی .
* نارسایی کلیه ها، کم کاری تیروئید، حاملگی و اختلالات عصبی.

درمان گرفتگی عضلات:

* انجام حرکات کششی عضلات در گیر.
* استفاده از کمپرس سرد و یا گرم .
* نو شیدن آب کافی.
* ماساژ دادن موضع.

پیشگیری از گرفتگی عضلات:

* زیاد از عضلات خود کار نکشید.
* پیش از فعالیت بدنی حتما ابتدا بدن خود را گرم کرده و حرکات کششی انجام دهید. * در طول روز آب کافی بیاشامید.

کشیدگی عضلات(STRAIN):به کشیدگی و در موارد شدید پارگی عضلات و یا تاندونها (تاندونها=زرد پی=وتر= بافت الیافی قطوری که استخوانها را به عضلات متصل میکنند) کشیدگی عضلات اطلاق میگردد. عضلاتی که بیشتر دچار کشیدگی میگردند عضلات ناحیه کمر، گردن، ران و ساق پا میباشند.

علل کشیدگی عضلات:
* استفاده بیش از حد و مکرر و طولانی مدت از عضلات و تاندونها.
* پیچ خوردگی ،کشیده شدن و انقباض ناگهانی و شدید عضلات.

رگ به رگ شدن(SPRAIN):به کشیدگی و در موارد شدید پارگی لیگامانها(لیگامانها= رباطها= بافتهایی که اتصال دهنده استخوانها به یکدیگر میباشند) اطلاق میگردد. وظیفه رباطها استوار سازی مفاصل و جلوگیری از حرکات بیش از حد آنها میباشد. این عارضه بیشتر در ناحیه قوزک پا، زانو، کتف و مچ دست روی میدهد.

علل رگ به رگ شدن:
* پیچ خوردگی، کشیده شدن ناگهانی رباطها و مفاصل.
* ضربه به بدن.
* درپی سقوط و زمین خوردن.

علایم و نشانه های کشیدگی و رگ به رگ شدن:
* درد-تورم-التهاب-کوفتگی-ناتوانی در حرکت دادن موضع-اسپاسم عضلانی-در موارد شدید خونریزی و کبودی شدید موضع.


درمان کشیدگی و رگ به رگ شدن:

1- مصرف مسکنهای درد مانند ایبوپروفن و استامینوفن.
2- بی حرکت نگاهداشتن موضع به منظور جلوگیری از آسیب بیشتر.
3- استفاده از کمپرس یخ در 72-48 اولیه-کمپرس باید در فواصل زمانی 3-2 ساعت به مدت 20-15 دقیقه روی موضع قرار داده شود.
4- بانداژ کردن موضع آسیب دیده از تورم بیشتر آن جلوگیری میکند در هنگام بانداژکردن مراقب باشید بیش از حد باند را محکم دور موضع نپیچید زیرا با این عمل از رسیدن خون به ناحیه مورد نظر جلوگیری میکنید.
5- بالا نگاه داشتن ناحیه آسیب دیده تورم آن را کاهش میدهد.
6- هیچگاه در 48 ساعت نخست کشیدگی و رگ به رگ شدن از کمپرس گرم استفاده نکنید. اما پس از گذشت 3-2 روز استفاده هر دو نوع کمپرس گرم و سرد کارساز میباشد.

اقدامات پیشگیرانه:

* هنگامی که خسته و یا دچار درد عضو میباشید از ورزش کردن و انجام فعالیت بدنی خودداری کنید.
* با پیروی از یک رژیم غذایی متعادل سلامتی خود را همواره حفظ کنید.
* وزن خود را کنترل کنید.
* پیش ازانجام هر گونه فعالیت بدنی ابتدا بدنتان را گرم کرده و حرکات کششی انجام دهید.
* کفشهای مناسب و کاملا اندازه به پا کنید.
* همواره عضلات خود را قوی ،نرم و انعصاف پذیر نگاه دارید.
* همواره شرایط فیزیکی مناسبی داشته باشید.
* از تجهیزات حفاظتی هنگام فعالیت بدنی استفاده کنید مانند ساق بند،مچ بند و غیره.

تفاوت کمپرس سرد و گرم:

کمپرس داغ سبب: رسیدن خون بیشتر به موضع آسیب دیده، کاهش اسپاسم و گرفتگی-کاهش التهاب

کمپرس یخ سبب: با بی حس ساختن موضع درد آن را کاهش میدهد-کاهش تورم و التهاب-کاهش خونریزی.


نحوه تهیه کمپرس یخ:

1- ابتدا خورده های یخ را دروی یک کیسه پلاستیکی ریخته سپس اندکی درون آن آب بریزید.سپس هوای داخل کیسه را خالی کرده و درآن را ببندید. سپس آن را میان یک حوله کوچک پیچیده و روی موضع قرار دهید هیچگاه یخ را مستقیما روی موضع آسیب دیده قرار ندهید.

2- راه دیگر تهیه آن این میباشد که یک حوله کوچک برداشته وآن ر با آب سرد مرطوب میکنید سپس آن را تا کرده و درون یک کیسه پلاستیگی قرار میدهید. سپس کیسه را به مدت 20 دقیقه درون فریزر قرار داده و پس از آن حوله را از کیسه بیرون آورده و روی موضع قرار دهید.

کشیدگی عضلات و رگ به رگ شدن

کشیدگی عضلات و رگ‌به‌رگ شدن یعنی چه؟

وقتی که بدن تو حرکت می‌کند، در واقع ماهیچه‌هایت منقبض و منبسط می‌شوند (درست مثل یک نوار لاستیکی). منقبض شدن یعنی فشردگی عضلات و منبسط شدن یعنی کشیدگی آن‌ها. اما مشکل کشیدگی عضلات چه‌وقت پیش می‌آید؟ همان‌طور که از اسمش مشخص است، وقتی که ماهیچه‌ها بیش از حد کشیده می‌شوند می‌گوییم که شخص دچار کشیدگی عضلات شده است. بیشتر وقت‌ها عضلاتی که دچار کشیدگی می‌شوند عبارتند از: عضلات کمر و پشت، گردن و پاها.
استخوان‌های بدن انسان در قسمت مفصل‌ها به هم وصل می‌شوند. بعضی از مفاصل بدن در آرنج‌ها، زانوها و شانه‌ها قرار دارند. انگشت‌ها هم مفصل دارند. در واقع در قسمت مفصل‌ها است که بدن خم شده و یا می‌چرخد. نوارهای قوی و قابل کشیده شدن به اسم رباط‌، استخوان‌ها را در قسمت مفاصل به هم وصل می‌کنند.
رگ‌به‌رگ شدن زمانی اتفاق می‌افتد که این رباط‌ها بیش از حد کشیده شده یا پاره شوند. مچ دست‌ها، مچ پاها و زانوها بیشتر از بقیه جاهای بدن رگ‌به‌رگ می‌شوند.

کشیدگی عضلات چه فرقی با رگ‌به‌رگ شدن دارد؟

با این که هر دوی این مشکلات دردناک هستند، اما رگ‌به‌رگ شدن جدی‌تر از کشیدگی عضلات است. چون کشیدگی یک مشکل عضلانی و ماهیچه‌ای است که ممکن است بلافاصله بعد از ایجاد آسیب، دردش شروع شود یا این که چند ساعت طول بکشد تا ماهیچه درد بگیرد. ناحیه آسیب‌دیده حساس و دردناک می‌شود و ممکن است ورم کرده و کبود به نظر برسد.
اما رگ‌به‌رگ شدن معمولاً دردش بلافاصله شروع می‌شود. بیشتر وقت‌ها عضو آسیب‌دیده باد کرده و کبود می‌شود و احتمالاً راه رفتن با پای رگ‌به‌رگ شده یا حرکت دادن عضو آسیب‌دیده خیلی مشکل خواهد بود. حتی ممکن است آن‌قدر دردت بگیرد که فکر کنی استخوانت شکسته است.

کشیدگی عضلات و رگ‌به‌رگ شدن چگونه اتفاق می‌افتد؟

کشیدگی عضلات وقتی اتفاق می‌افتد که تو فشار زیادی به یکی از عضلاتت بیاوری یا آن را بیش از حد بِکِشی (مثلاً موقع برداشتنِ یک وزنه یا جسم سنگین). به نظر می‌رسد اگر قبل از انجام این‌جور فعالیت‌ها بدنت را گرم نکنی، گردش خون در داخل ماهیچه‌ها به مقداری که باید برسد، نمی‌رسد و احتمال کشیدگی عضلات را زیاد می‌کند. همچنین بعضی از بچه‌های ورزشکار ممکن است یک مدتی ورزش را کنار بگذارند و بعد دوباره شروع کنند، این‌جور وقت‌ها هم احتمال کشیدگی عضلات وجود دارد.
رگ‌به‌رگ شدن معمولاً بعد از آسیب‌هایی مثل پیچ خوردن قوزک پا به‌وجود می‌آید. این‌جور اتفاقات بیشتر موقع ورزش‌ می‌افتد، اما حتی وقتی در سفر یا در حال بازی هستی هم ممکن است زمین بخوری و مچ دست یا پایت رگ‌به‌رگ شود.

اگر مشکل کشیدگی عضلات یا رگ‌به‌رگ شدن برایم پیش آمد، چه‌کار کنم؟

اولین جمله‌ای که این‌جور مواقع باید به ذهنت برسد این است: ایست! حرکت نکن. به هیچ عنوان موقع کشیدگی عضلات یا رگ‌به‌رگ شدن نباید عضو آسیب‌دیده را حرکت دهی. در عوض بلافاصله به یکی از بزرگ‌ترهایت اطلاع بده تا اگر لازم شد، تو را پیش دکتر ببرد.
بعضی وقت‌ها درد آن‌قدر شدید است که نمی‌توان تشخیص داد دست یا پایت رگ‌به‌رگ شده و یا شکسته است. در بعضی موارد حتی لازم می‌شود به اورژانس بروی.


دکتر چه‌کار می‌کند؟

اولش دکتر نگاهی به عضو آسیب‌دیده خواهد انداخت تا بررسی کند که آن قسمت از بدنت ورم کرده و تغییر رنگ داده است یا نه، و شاید خیلی آرام آن ناحیه را لمس کند تا ببیند که پوستت سرد است یا گرم. اگر مچ پایت آسیب دیده باشد، دکتر از تو می‌پرسد که می‌توانی روی آن بایستی یا نه. بعضی‌وقت‌ها هم لازم است که عکس‌برداری اشعه ایکس انجام شود تا پزشک با نگاه کردن به عکس بفهمد که استخوانت شکسته یا مشکل به‌خاطر رگ‌به‌رگ شدن است.
اگر دچار کشیدگی عضلات شده باشی، دکتر برایت استراحت تجویز می‌کند! شاید هم مقداری داروی مُسَکِن برای مواقعی که درد زیادی داری به تو بدهد.
اما اگر مشکلت به خاطر رگ‌به‌رگ شدن باشد، احتمالاً باید مدتی از آتِل (یک‌جور وسیله شکسته‌بندی که برای ثابت نگه داشتن ناحیه شکسته شده استفاده می‌شود) استفاده کنی یا عضو آسیب‌دیده را گچ بگیری. در این‌جور موارد هم برای کاهش درد داروی مُسَکِن تجویز می‌شود.
نکته دیگری که دکتر به تو خواهد گفت این است که تا وقتی خوب خوب نشدی از بازی و ورزش خبری نیست!

چه‌کاری باید انجام دهی؟

مهمترین کار این است که به دستورالعمل‌های دکتر و حرف‌های پدر و مادرت گوش دهی. همچنین نکات زیر را به‌خاطر داشته باش:
• به بدنت، مخصوصاً اندام آسیب‌دیده استراحت بده. تا جایی که می‌توانی سعی کن آن را حرکت ندهی.
• در اولین روز بعد از حادثه سعی کن از یخ یا بسته‌های کُمپرس سرد بر روی اندام آسیب‌دیده‌ات استفاده کنی. اما باید حواست به این نکته باشد که یخ یا کمپرس را به ‌مدت طولانی روی عضو قرار ندهی، بلکه حدود 10 تا 20 دقیقه آن را بگذاری و بعد برداری، سپس چند دقیقه بعد دوباره این کار را تکرار کنی. همچنین یخ را به‌طور مستقیم با پوستت در تماس قرار نده. می‌توانی یخ را در یک حوله یا پارچه تمیز بپیچی و بعد آن را روی پوستت بگذاری. یخ باعث می‌شود که ورم ناحیه آسیب‌دیده کمتر شده و باد نکند.
• اگر دکتر برایت آتل یا باندِ کشی تجویز کرد، حتماً طبق دستورالعمل از آن استفاده کن. این کار فشار مشخصی به اندام وارد کرده و از ورم کردن آن جلوگیری می‌کند. اما باید حواست باشد که باند را بیش از حد محکم نبندی، زیرا این کار جلوی گردش راحت خون را می‌گیرد و ممکن است باعث ایجاد درد و مشکل شود.
• عضو آسیب‌دیده را بالا نگه‌دار. بهتر است آن عضو بالاتر از قلبت قرار بگیرد. برای این کار می‌توانی از یک بالش استفاده کنی. بالش را زیر عضو قرار بده و آن را بالا ببر، این کار از متورم شدن آن جلوگیری می‌کند.
بعد از یک روز دکتر به‌ تو خواهد گفت که می‌توانی برای تسکین درد عضلانی‌ات از کمپرس گرم هم استفاده کنی. این کار با استفاده از یک کیسه آب گرم یا یک حوله داغ انجام می‌شود. البته حتماً باید با نظارت و کمک یک بزرگ‌تر این کار را انجام دهی تا اندامت را بیش از حد گرم نکنی یا خدای نکرده آن را نسوزانی.
اگر دستت آسیب دیده است، بهتر است انگشترها و سایر وسایل زینتی را از دستت خارج کنی تا گردش خون در دستت بهتر شود، از پوشیدن لباس خیلی تنگ هم خودداری کن. همچنین می‌توانی برای کاهش دردت از داروهای مُسَکِنی که دکتر تجویز می‌کند استفاده کنی.
کشیدگی عضلات حدود 1 هفته طول می‌کشد تا بهبود پیدا کند. اما اگر اندامت رگ‌به‌رگ شده باشد، احتمالاً بیشتر طول خواهد کشید. رگ‌به‌رگ‌شدگی معمولاً طی 3 یا 4 هفته خوب می‌شود، شاید هم حتی مقداری طولانی‌تر شود. در طول این مدت باید دستورالعمل‌های دکتر را با دقت انجام دهی و از کارهایی که ممکن است دوباره باعث ایجاد مشکل و آسیب شود، دوری کنی.
وقتی حالت خوبِ خوب شد، اجازه خواهی داشت که دوباره به کارها و ورزش‌های مورد علاقه‌ات بپردازی.


منبع: http://www.7sib.ir

رگ به رگ شدن عضلات

اسـپاسم (CRAMPS): اسپـاسـم و يــا گرفتگي عضلات

عـبـــارت است از " انقباضات غير ارادي، ناگهاني، ممتد و مـعــمولا دردناك عضلات." اسپاسم عضلاني ممكن است. از چند ثانيه تا يك ربع ساعت بطول انجامد. عارضه جـدي نمي باشد و به جز در موارد خاص پس از مدت كـوتـــاهي برطرف ميگردد.

علل گرفتگي عضلات

* كار كشيدن بيش از حد از عضلات .

* انجام دادن تمرينات بدني شديد و خستگي عضلات.

* كم آبي بدن.

* قرار گرفتن عضلات در يك وضعيت ثابت به مدت طولاني.

* انجام ندادن حركات كششي و گرم نكردن بدن پيش از اقدام به فعاليتهاي بدني.

* بهم خوردن تعادل مايعات، هورمونها و الكتروليتهاي بدن.

* تهي شدن عضلات از عناصر منيزيم، كلسيم و پتاسيم كه براي انقباض مناسب عضلات ضروري ميباشند.

* مصرف برخي از داروها مانند مدر ها.

* مصرف مشروبات الكلي .

* نارسايي كليه ها، كم كاري تيروئيد، حاملگي و اختلالات عصبي.

درمان گرفتگي عضلات

* انجام حركات كششي عضلات در گير.

* استفاده از كمپرس سرد و يا گرم .

* نوشيدن آب كافي.

* ماساژ دادن موضع.

پيشگيري از گرفتگي عضلات

* زياد از عضلات خود كار نكشيد.

* پيش از فعاليت بدني حتما ابتدا بدن خود را گرم كرده و حركات كششي انجام دهيد. * در طول روز آب كافي بياشاميد.

كشيدگي عضلات(STRAIN):به كشيدگي و در موارد شديد پارگي عضلات و يا تاندونها (تاندونها=زرد پي=وتر= بافت اليافي قطوري كه استخوانها را به عضلات متصل ميكنند) كشيدگي عضلات اطلاق ميگردد. عضلاتي كه بيشتر دچار كشيدگي ميگردند عضلات ناحيه كمر، گردن، ران و ساق پا ميباشند.

علل كشيدگي عضلات

* استفاده بيش از حد و مكرر و طولاني مدت از عضلات و تاندونها.

* پيچ خوردگي ،كشيده شدن و انقباض ناگهاني و شديد عضلات.

رگ به رگ شدن(SPRAIN):به كشيدگي و در موارد شديد پارگي ليگامانها(ليگامانها= رباطها= بافتهايي كه اتصال دهنده استخوانها به يكديگر ميباشند) اطلاق ميگردد. وظيفه رباطها استوار سازي مفاصل و جلوگيري از حركات بيش از حد آنها ميباشد. اين عارضه بيشتر در ناحيه قوزك پا، زانو، كتف و مچ دست روي ميدهد.

علل رگ به رگ شدن

* پيچ خوردگي، كشيده شدن ناگهاني رباطها و مفاصل.

* ضربه به بدن.

* درپي سقوط و زمين خوردن.

علايم و نشانه هاي كشيدگي و رگ به رگ شدن

* درد

* تورم

* التهاب

* كوفتگي

* ناتواني در حركت دادن موضع

* اسپاسم عضلاني

* در موارد شديد خونريزي و كبودي شديد موضع.

درمان تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی

برای تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی انواع مختلفی از درمان وجود دارد.

درمان‌های مختلفی برای کودکان مبتلا به تومورهای مغز و نخاع وجود دارد. برخی درمان‌ها، درمان‌هاي متعارف (استاندارد) بوده (در حال حاضر استفاده می‌شوند) و برخی در حال آزمایش در پژوهش‌های بالینی هستند. پژوهش بالینی به مطالعه تحقیقاتی گفته می‌شود که جهت کمک به بهبود درمان‌های فعلی و یا دستیابی به اطلاعات درباره درمان‌های جدید در بیماران مبتلا به سرطان انجام می‌شود. زماني‌كه پژوهش‌های بالینی نشان می‌دهند که یک درمان جدید بهتر از درمان متعارف (استاندارد) است، درمان جدید جاي درمان استاندارد را مي‌گيرد.

کودکان مبتلا به تومور مغز و نخاع برنامه درمانی‌ای دارند که توسط گروهي از مراقبین پزشكي فراهم می‌شود که در زمینه درمان تومورهای مغز و نخاع در کودکان تخصص دارند.

درمان ممکن است توسط یک سرطان ‌شناس کودکان نظارت شود. سرطان ‌شناس کودکان پزشکی است که در درمان کودکان مبتلا به سرطان  تخصص دارد. ‌ سرطان شناس کودکان همراه با دیگر اعضاي گروه مراقبت پزشكي که در درمان کودکان مبتلا به تومورهای مغزی و نیز در زمینه‌ داروهای خاص تخصص دارند همکاری می‌كند.

این موارد تخصص ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • جراح مغز واعصاب.
  • متخصص مغز و اعصاب.
  • سرطان ‌شناس مغز و اعصاب.
  • آسیب‌شناس دستگاه عصبی.
  • متخصص رادیولوژی مغزواعصاب.
  • سرطان ‌شناس پرتودرمانی.
  • متخصص غدد.
  • روانشناس.
  • چشم‌پزشک.
  • متخصص فيزيوتراپي توانبخشي.
  • مددکار اجتماعی.
  • پرستار متخصص.

تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی ممکن است باعث علائمی شوند که قبل از تشخیص بروز كند و برای ماه‌ها و یا سال‌ها ادامه یابد.

تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی ممکن است باعث علائمی شوند که برای ماه‌ها و یا سال‌ها ادامه یابد. عوارضی که در اثر تومور به‌وجود می‌آیند ممکن است قبل از تشخیص شروع شوند. علائمی که در اثر درمان به‌وجود می‌آیند ممکن است در طی درمان و یا بلافاصله بعداز درمان شروع شوند.

برخی درمان‌های سرطان  باعث نوعي عوارض جانبی می‌شوند که برای ماه‌ها و سال‌ها بعد از پايان درمان ادامه می‌یابد.

به این عوارض، اثرات دیررس می‌گویند. اثرات دیررس درمان سرطان  ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • مشکلات جسمانی.
  • تغییر در حالات، فکر‌کردن، یادگیری و یا حافظه.
  • سرطان  ثانویه.

برخی اثرات دیررس ممکن است درمان شده و یا کنترل شوند. صحبت با پزشک کودک خود دربارۀ اثرات درمان سرطان  بر فرزندتان حائز اهمیت است.

سه نوع درمان متعارف (استاندارد) که مورد استفاده قرار می‌گیرند عبارتند از:

جراحی:

 از جراحی ممکن است برای تشخیص و درمان تومورهای مغز و نخاع در دوران کودکی استفاده شود.

پرتو درمانی:

پرتودرمانی یک نوع درمان سرطان  است که در آن از اشعه ایکس با انرژی بالا و نیز دیگر پرتو‌ها جهت از بین بردن سلول‌های سرطانی و یا جلوگیری از رشد آنها استفاده می‌شود. دو نوع پرتودرمانی وجود دارد. پرتودرمانی خارجی (بيروني) که در آن از دستگاهی خارج ازبدن جهت ارسال پرتو به سمت سرطان  استفاده می‌شود. پرتودرمان داخلی (دروني) که در آن از مواد رادیواکتیو که در یک سوزن، دانه، سیم، و یا کاتتر قرار گرفته است استفاده شده و مستقیماً در داخل تومور و یا نزدیک آن قرار داده می‌شود.

پرتودرمانی در مغز می‌تواند بر رشد و پیشرفت کودکان خردسال تأثیر سوء بگذارد. به این دلیل، پژوهش‌های بالینی در حال مطالعه شیوه‌هایی جهت استفاده از شیمی‌درماني هستند تا نیاز به پرتودرمانی را به تأخیر انداخته، کاهش داده و یا كلاً متوقف كنند. علاوه بر این، شیوه‌های خاصي از پرتودرمانی که میزان آسیب‌رسانی به بافت سالم مغز در آن کاهش یافته در حال استفاده است. جراحی پرتویی استريوتاکسیک نوعی از پرتودرمانی است که در آن از یک کلاه سخت بر روی جمجمه استفاده می‌شود تا بتوان پرتو با ميزان بالا را مستقیماً به سمت تومورها هدایت کرد، و این باعث آسیب رساندن کمتری به بافت‌های سالم اطراف می‌شود. به این نوع درمان، پرتو جراحی و نیز پرتو جراحی استريوتاكسيك Stereotaxic نیز گفته می‌شود. این فرآیند شامل جراحی نيست. شیوه‌ای که پرتودرمانی انجام می‌شود بستگی به نوع و مرحله سرطان  تحت درمان دارد.

شیمي‌درمانی:

شیمي‌درمانی نوعی از درمان سرطان است که در آن از داروها استفاده می‌شود که با از بین ‌بردن سلول و يا با جلوگيري از تقسیم آنها، مانع رشد سلول‌های سرطانی شود. زماني‌كه شیمی‌درمانی از طریق دهان به‌صورت خوراكي و یا از طریق تزریق به داخل ورید و یا ماهیچه صورت می‌گیرد، دارو وارد جریان خون شده و می‌تواند در تمامی نقاط بدن به سلول‌های سرطانی برسد (شیمی‌درمانی سیستمیک). زماني‌كه شیمی‌درمانی مستقیماً در داخل ستون فقرات، یک عضو و یا یک حفره بدن از قبیل شکم قرار داده می‌شود، داروها ممکن است بيش‌تر بر سلول‌های واقع در آن نواحی تأثیر بگذارند (شیمی‌درمانی ناحیه‌ای). شیوه شیمی‌درمانی بستگی به نوع و مرحله سرطان  تحت درمان دارد.

داروهای ضدسرطان ی که جهت درمان تومورهای مغز و نخاع از طریق دهان و یا ورید به بيمار داده می‌شوند نمی‌توانند از سد خونی مغزی عبور کرده و وارد مایعی که مغز و نخاع را احاطه كرده است بشوند. بدين جهت، یک داروی ضدسرطان  به داخل فضای پر از مایع مغز تزریق مي‌شود تا سلول‌های سرطانی موجود در آنجا را از بین ببرد. به این عمل شیمی‌درمانی اينتراتكال گفته می‌شود.

شیوه‌های جدید درمان در پژوهش‌های بالینی مورد آزمایش قرار می‌گیرند.

این خلاصه به توضیح درمان‌هایی می‌پردازد که در پژوهش‌های بالینی در حال مطالعه هستند. این بخش ممکن است شامل تمامی درمان‌های جدید در حال مطالعه نباشد.

شیمي‌درمانی با ميزان بالا همراه با پیوند سلول‌هاي بنیادی:

شیمي‌درمانی با ميزان بالا همراه با پیوند سلول‌هاي بنیادی، شیوه‌ای است که از طریق آن ميزان‌های بالایی از داروهاي شیمی‌درمانی براي نابود كردن سلول‌هاي سرطاني به‌كار مي‌رود و چون اين نوع شيمي‌درماني بر سلول‌هاي سالم اطراف نيز اثر گذاشته و سلول‌های خون‌ساز را نيز تخریب مي‌كنند بايد در طی درمان سرطان  اين سلول‌ها جایگزین ‌شوند. براي اين منظور سلول‌های بنیادی (سلول‌های خونی نابالغ) را از خون و یا مغز استخوان بیمار یا یک اهدا کننده برمي‌دارند و آنها را منجمد كرده و ذخیره می‌كنند. بعد از انجام شیمی‌درمانی، سلول‌های بنیادی ذخیره شده را از حالت انجماد خارج كرده و به بیمار تزریق می‌كنند. این سلول‌های بنیادی سالم و تقویت شده در سلول‌های خونی بدن فرد رشد کرده و جايگزين سلول‌هاب تخريب شده مي‌شوند.

آزمایش‌هاي پیگیری ممکن است لازم باشد.

برخی آزمایش‌هايی که به‌منظور تشخیص سرطان  و یا پی‌بردن به مرحله سرطان  انجام شده است ممکن است دوباره تکرار شوند. بعضي از آزمایش‌ها براي پی‌بردن به اینکه درمان تا چه حد موفقیت‌آمیز بوده ‌است بايد دوباره تکرار شوند. تصمیم‌گیری دربارۀ اینکه آیا درمان ادامه پیدا کند، تغییر یابد و یا متوقف شود بستگی به نتایج این آزمایش‌ها دارد. به این آزمايش‌ها همچنین مرحله‌بندی دوباره نیز گفته می‌شود.

گزینه‌های درمان بر اساس نوع تومور مغزي و نخاعي در دوران کودکی:

آستروسیتوم دوران کودکی.

تومور آتیپیک تراتوئید/ رابدوئید دوران کودکی.

گلیوم ساقه مغز دوران کودکی.

تومور رویانی سیستم اعصاب مرکزی دوران کودکی.

تومور رژم سل سیستم اعصاب مرکزی دوران کودکی.

کرانیوفارنژیوم دوران کودکی.

آپاندیموم دوران کودکی.

مدولوپلاستوم دوران کودکی.

تومورهای نخاعي دوران کودکی.

تومور نورواکتودرمال فوق چادرینه‌ای اولیه دوران کودکی.

گلیوم مسیر بینایی و هیپوتالاموسی دوران کودکی.

استروسیتوم دوران کودکی:

استروسیتوم دوران کودکی شامل استروسیتوم درجه پایین و نیز درجه بالا است. براي آگاهي بيش‌تر به مقاله‌های در درمان آستروسیتوم مخچه‌‌ای/ گلیوم بدخیم در دوران کودکی، درمان آستروسیتوم مخ در دوران کودکی و درمان گلیوم مسیر بینایی و هیپوتالاموسی در دوران کودکی مراجعه كنيد.

تومورهای جنینی سیستم عصبی مرکزی در دوران کودکی:

تومورهای رویانی CNS در دوران کودکی شامل تومورهای آتیپیک تراتوئید/ رابدوئید CNS (براي آگاهي بيش‌تر به خلاصه درباره درمان تومور آتیپیک تراتوئید/ رابدوئید در سیستم اعصاب مرکزی در دوران کودکی مراجعه كنيد.)، تومورهاي جنيني همچنين شامل اپاندیمو بلاستوما، مدولوبلاستوما، مدولواپتیلیوم، تومورهای پینئال پارانشیم، پینئوبلاستوما، تومورهای نورواکتو درمال فوق چادرینه‌ای اولیه (Spnet) است.

تومورهای ژرم سل سیستم عصبی مرکزی در دوران کودکی:

درمان تومورهای رژم سل سیستم اعصاب مرکزی در دوران کودکی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • پرتودرمانی، كه معمولاً در برگیرنده کل مغز و نخاع است.
  • شیمی‌درمانی.

مراحل تومورهای مغزی و نخاعی

مراحل تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

  • در تومورهای مغزی و نخاعیدوران کودکی، گزینه‌های درمان بستگی به عوامل متعددی دارد.
  • اطلاعات به‌دست آمده از آزمایش‌ها و فرآیندهای انجام شده جهت پیدا کردن تومورهای مغزی و نخاعی در دوران کودکی جهت تعیین گروه خطر تومور استفاده می‌شوند.
  • سرطان از سه طریق در بدن گسترش می‌یابد.

در تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی، گزینه‌های درمان بستگی به عوامل متعددی دارد.

مرحله‌بندی، فرآیندی است که جهت پی‌بردن به اینکه سرطان تا چه حد منتشر شده و آیا به داخل مغز، نخاع، و یا دیگر قسمت‌هاي بدن رسوخ كرده است يا نه؟

جهت برنامه‌ریزی درمان سرطان، پی‌بردن به مرحله سرطان بسیار مهم است.

در تومورهای مغزی و نخاعي درکودکی، هیچ نوع سیستم مرحله‌بندی استانداردی وجود ندارد. در عوض، برنامه‌ریزی درمان سرطان بستگی به عوامل متعددی دارد:

  • نوع تومور و مکانی که تومور در آن تشکیل شده است.
  • اینکه آیا تومور به تازگی تشخیص داده شده است و یا اینکه عود كرده است. یک تومور مغزي و یا نخاعي که به تازگي تشخیص داده شده است توموری است که هرگز درمان نشده باشد. تومور مغز و یا نخاع در دوران کودکی که عود كرده است توموری است که بعد از درمان مجدداً برگشته است. تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی ممکن است در همان مکان اول و یا در نقطه دیگری از مغز و یا نخاع عود کنند. گاهي تومور در محل دیگری از بدن برگشت مي‌كند. تومور ممکن است چندین سال بعد از درمان عود كند. آزمایش‌ها و مراحلی از قبیل نمونه‌برداری، که در تشخیص و مرحله‌بندی تومور استفاده مي‌شوند، ممکن است جهت تشخیص توموری که عود كرده است نیز به‌كار روند.
  • درجه تومور: درجه تومور بستگی به این دارد که سلول‌های سرطانی تا چه حد سریع رشد کرده و گسترش می‌یابد. دانستن درجه تومور و اینکه آیا هیچ سلول سرطانی بعد از جراحی باقی مانده است جهت برنامه‌ریزی درمان مهم است. درجه تومور در همه موارد برنامه‌ریزی درمان تومورهای مغزي و نخاعي به‌كار برده نمی‌شود.
  • گروه خطر تومور: گروه‌های خطر عبارتند از خطر میانه، خطر کم، متوسط، و خطر بالا. گروه‌های خطر براساس مقدارتومور باقی‌مانده بعد از جراحی، انتشار سلول‌های سرطانی در درون مغز و نخاع و یا دیگر قسمت‌هاي بدن یا محل تشکیل تومور و سن کودک تعیین می‌شوند. گروه خطر جهت برنامه‌ریزی درمان تمامی انواع تومورهای مغزي و نخاعي به‌كار برده نمی‌شود.

اطلاعات به‌دست آمده از آزمایش‌ها و فرآیندهای انجام شده جهت پیدا کردن تومورهای مغزی و نخاعي در دروان کودکی به‌منظور تشخیص نوع گروه خطر تومور استفاده می‌شود.

بعد از اینکه تومور در طی جراحی برداشته شد، برخی آزمایش‌ها براي پیدا کردن تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی تکرار می‌شود تا گروه خطر تومور تعیین شود. این امر به این دلیل انجام می‌شود تا پی ببرند که چه مقدار از تومور بعد از جراحی باقی مانده‌است. دیگر آزمایش‌ها و فرآیندها نیز ممکن است جهت پی بردن به اینکه آیا سرطان گسترش یافته است انجام شود.

  • پونکسیون کمری: فرآیندی است که جهت جمع‌آوری مایع مغزی نخاعی از درون ستون فقرات انجام می‌شود. این امر از طریق قراردادن یک سوزن در درون ستون فقرات انجام می‌پذیرد. پونکسیون کمری معمولاً جهت درجه‌بندی تومور نخاع در دوران کودکی انجام می‌شود. این فرآیند همچنین LP و یا کشیدن مایع نخاعی نامیده می‌شود.

پونکسیون کمری: بیمار به‌صورت منحنی بر روی یک میز دراز می‌کشد سپس بخش کوچکی از انتهای کمر وی بی‌حس می‌شود و سوزن نخاعی (یک سوزن باریک بلند) به درون قسمت انتهای ستون فقرات جهت برداشتن مایع مغزی نخاعی وارد می‌شود. سپس مایع براي انجام آزمایش به آزمایشگاه فرستاده مي‌شود.

  • اسکن استخوان: فرآیندی است جهت بررسی اینکه آیا در استخوان، سلول‌هایی مانند سلول‌های سرطانی وجود دارند که به سرعت تقسیم می‌شوند. مقدار کمی ماده رادیواکتیو به درون ورید تزریق مي‌شود. این ماده از طریق جریان خون در تمام نقاط بدن حرکت می‌كند. ماده رادیواکتیو در استخوان‌ها جمع شده و توسط اسکنر ردیابی می‌شود.
  • رادیوگرافی قفسه سینه: به رادیوگرافی با اشعه ایکس از اعضا و استخوان‌های درون قفسه سینه اطلاق می‌شود. اشعه ایکس یک نوع پرتو انرژی است که می‌تواند به داخل بدن رفته و بر روی فیلم ظاهر شود و تصویری از درون بدن به‌وجود می‌آورد.
  • آسپیراسیون مغز استخوان و نمونه‌برداری: به برداشتن مغز استخوان، خون و مقدار کمی استخوان اطلاق می‌شود که از طریق وارد کردن یک سوزن توخالی به درون استخوان لگن و یا استخوان سینه انجام می‌شود. سپس آسیب‌شناس به بررسی مغز استخوان، خون و استخوان در زیر میکروسکوپ به دنبال علائم سرطان می‌پردازد.

اسپیراسیون مغز استخوان و نمونه‌برداری، بعد از اینکه بخش کوچکی از پوست بی‌حس می‌گردد، یک سوزن جمشیدی (سوزن بلند و توخالی) وارد استخوان لگن بیمار می‌شود. نمونه‌هایی از خون، استخوان و مغز استخوان جهت بررسی زیر میکروسکوپ برداشته می‌شوند.

سرطان از سه طریق در بدن گسترش می‌یابد.

سه طریق که سرطان دربدن گسترش می‌یابند عبارتند از:

  • از طریق بافت. سرطان به بافت‌های طبیعی اطراف هجوم می‌برد.
  • از طریق سیستم لنفاوی. سرطان به سیستم لنفاوی هجوم برده و از طریق رگ‌های لنفاوی به دیگر نقاط بدن رسوخ مي‌كند.
  • از طریق خون. سرطان به وریدها و مویرگ‌ها هجوم برده و از طریق خون در دیگر نقاط بدن منتشر مي‌شود.

وقتي كه سلول‌های سرطانی از تومور اولیه جدا شده و از طریق غدد و یا خون به دیگر نقاط بدن نفوذ مي‌كنند، ممکن است تومور ثانویه‌اي تشکیل شود. این فرآیند متاستاز نامیده می‌شود. تومور ثانویه (متاستاتیک) از همان نوع تومور اولیه است. برای مثال، اگر سرطان پستان به استخوان‌ها گسترش یابد، سلول‌های سرطانی دراستخوان‌ها در واقع سلول‌های سرطان پستان هستند. این بیماری سرطان متاستاتیک پستان است و نه سرطان استخوان.

تومورهای عودکنندۀ مغز و نخاع در دوران کودکی

یک تومور مغزی و نخاعي عودکننده در دوران کودکی توموری است که بعد از درمان برگشت می‌كند. تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی ممکن است در همان مکان اولیه و یا مکان دیگری در بدن عود كنند. گاهي آنها به قسمت دیگری از بدن رسوخ مي‌كنند.

تومور ممکن است چندین سال بعد از درمان اولیه برگشت كند، و لازم شود. آزمایش‌هاي تشخیصی و مرحله‌بندی و فرآیندهایی شامل نمونه‌برداری، مجدداً جهت تأييد برگشت تومور انجام شود.

گزینه‌های درمان در یک نگاه

  • انواع مختلفی از درمان برای تومورهای مغزي و نخاعي در دوران کودکی وجود دارد.
  • کودکان مبتلا به تومور مغز و نخاع برنامه درمانی‌ای دارند که توسط گروهي از مراقبین پزشكي فراهم می‌شود که در زمینه درمان تومورهای مغز و نخاع در کودکان تخصص دارند.
  • تومورهای مغزي و نخاعي در دوران کودکی ممکن است باعث علائمی شوند که قبل از تشخیص بروز كرده و برای ماه‌ها و یا سال‌ها ادامه یابد.
  • برخی درمان‌های سرطان باعث به‌وجود آمدن عوارض جانبی‌ای می‌شوند که برای ماه‌ها و سال‌ها بعد از پايان درمان ادامه می‌یابد.

سه نوع درمان متعارف (استاندارد) عبارتند از:

  • جراحی.
  • پرتودرمانی.
  • شیمی‌درمانی.

شیوه‌های جدید درمان در پژوهش‌های بالینی مورد آزمایش قرار می‌گیرند.

  • شیمي‌درمانی با ميزان بالا همراه با پیوند سلول‌هاي بنیادی.

بیماران ممکن است بخواهند که درباره شرکت در پژوهش‌های بالینی فکر كنند.

بیماران می‌توانند قبل، در طی و یا بعد از شروع درمان سرطان خود در پژوهش‌های بالینی شرکت جويند.

آزمایش‌هاي پیگیری ممکن است مورد نیاز باشد.

تومور مغزی و نخاعی

تومورهای مغزی

  • سردردهای صبحگاهی و سردردهایی که بعد از استفراغ برطرف می‌شوند.
  • حالت تهوع مکرر و استفراغ.
  • مشکلات بینایی، شنوایی و گفتاری.
  • از دست دادن تعادل و اشکال در راه‌رفتن.
  • خواب آلودگی غیرمعمول و یا تغییر در سطح فعالیت.
  • تغییرات غیرمعمول در شخصیت و یا رفتار.
  • تشنج.
  • افزایش در اندازه سر(در نوزادان).

تومورهای نخاعی

  • درد در ناحیه پشت و یا دردی که از پشت به سمت بازوها و یا پاها گسترش می‌یابد.
  • تغییر در عادات اجابت مزاج و یا اشکال در ادرارکردن.
  • ضعف در پاها.
  • اشکال در راه رفتن.

علاوه بر این علائم در تومورهای مغزی و نخاعي، برخی کودکان قادر نیستند که به رشد خاص و نقاط عطف رشد از قبیل نشستن، راه‌ رفتن و صحبت کردن در قالب جمله برسند.

تست‌هایی که جهت معاینه مغز و نخاع استفاده می‌شوند برای تشخیص تومورهای مغز و نخاع نیز مورد استفاده قرار مي‌گيرند.

تست‌ها و فرآیندهای زیر ممکن است مورد استفاده قرار گیرند:

  • معاینه فیزیکی و سابقه خانوادگي: به معاینه‌ بدن فرد جهت بررسی علائم عمومی سلامت او از قبیل علائم بیماری، شامل تورم و یا هر چیز غیرمعمول دیگر اطلاق می‌شود. پیشینه سلامت بیمار و بيماري‌هاي قبلی او و درمان آنها نیز مورد بررسی قرار می‌گیرد.
  • معاینه عصبی: به یک سری سؤال‌ها و آزمایش‌ها براي بررسی مغز، نخاع و عملکرد اعصاب گفته می‌شود. این معاینه وضعیت ذهنی فرد، هماهنگی و توانایی در راه رفتن به‌طور طبیعی، و اینکه عضلات، حس‌ها و عکس‌العمل‌ها چگونه عمل می‌كنند را مورد بررسی قرار مي‌دهد. به این معاینه ممکن است اسامی Neuro Exam و یا Neurologic Exam نیز اطلاق شود.
  • آزمون نشانگر تومور سرم خون: فرآیندی است که در آن نمونه‌ای از خون بررسی می‌شود تا به اندازه‌گیری مقدار مواد خاصی که توسط اعضا، بافت‌ها و یا سلول‌های تومور در بدن آزاد می‌شوند بپردازند.

هنگامي‌كه مواد خاصی در میزان زیاد در خون یافت شود می‌تواند مربوط به انواع خاصی از سرطان باشند. این علائم نشانگر تومور نامیده می‌شوند.

  • ام‌آر‌آی(MRI)-تصویربرداری تشديد مغناطیسی- همراه با گادولینیم: فرآیندی است که طی آن از یک آهنربا، امواج رادیویی، و یک کامپیوتر جهت عکس‌برداری دقیق از مغز و نخاع استفاده می‌شود. ماده‌ای به نام گادولینیم به داخل ورید تزریق می‌شود. گادولینیم در اطراف سلول‌های سرطانی جمع شده و باعث می‌شود که آنها در عکس واضح‌تر شوند. این فرآیند همچنین NMRI نامیده می‌شود.
  • سی‌تی‌اسکن(Cat Scan): فرآیندی است که طی آن عکس‌های دقیقی از داخل بدن و از زوایای مختلف گرفته می‌شود. تصاویر توسط کامپیوتري که به یک دستگاه اشعه ایکس متصل است گرفته می‌شود. ممکن است نوعي مادة رنگي نیز به داخل ورید تزریق شده و یا به بيمار خورانده شود تا کمک کند که اعضا و بافت‌ها واضح‌تر نشان داده شوند. این فرآیند همچنینComputed Tomography, Computerized Tomography , Computerized Axial Tomography نامیده می‌شود.
  • آنژیوگرام: فرآیندی است که طی آن رگ‌های خونی و جریان خون در مغز مورد بررسی قرار می‌گیرد. مادة رنگي حاجب به داخل رگ خونی تزریق می‌شود. همان‌طور که رنگ حاجب در درون رگ‌ خونی حرکت می‌كند عكس‌هايي با اشعه ایکس جهت بررسی وجود هرگونه مانع و انسداد گرفته می‌شود.
  • PET اسکن: فرآیندی است که جهت پیدا کردن سلول‌های تومور بدخیم استفاده می‌شود. میزان کمی گلوکز رادیواکتیو به داخل ورید تزريق می‌شود. اسکنر PET در اطراف بدن چرخیده و عکس‌هایی از قسمت‌هاي که در آن گلوکز استفاده شده است مي‌گیرد. سلول‌های تومور بدخیم در عکس‌ها واضح‌تر نشان داده می‌شود، زیرا که آنها فعال‌تر بوده و میزان گلوکز بيش‌تری را در مقایسه با یک سلول طبیعی به خود جذب می‌کنند.

بسیاری از تومورهای مغزی در دوران کودکی تشخیص داده شده و با جراحی برداشته می‌شوند.

اگر پزشکان فکر کنند که تومور مغزی در فرد وجود دارد، یک نمونه‌برداری جهت برداشتن نمونه‌ای از بافت صورت می‌گیرد. برای تومورهای مغزی، نمونه‌برداری از طریق برداشتن قسمتی از جمجمه و استفاده از سوزنی جهت برداشتن نمونه‌ای از بافت صورت می‌گیرد. آسیب‌شناس براي پیدا کردن سلول‌های سرطانی به بررسی بافت مورد نظر در زیر میکروسکوپ می‌پردازد. اگر سلول‌های سرطانی یافت شوند، پزشک ممکن است تا آنجا که امکان دارد تومور را به‌صورت بی‌خطر در طی همان جراحی خارج سازد. آسیب‌شناس سلول‌های سرطانی را جهت پی‌بردن به نوع و درجه تومور مغزی هم مورد بررسی قرار می‌دهد. درجه تومور بستگی به این دارد که سلول‌های سرطانی تا چه حد در زیر میکروسکوپ غیرطبیعی به نظر رسیده و تومور تا چه حد سرعت رشد و گسترش دارد.

ممکن است آزمایش‌هاي زیر بر روی نمونه برداشته شده صورت گیرد:

  • مطالعه IHC (ایمونوهیستوشیمیایی): یک نوع آزمون آزمایشگاهی است که طی آن ماده‌ای از قبیل یک آنتی‌بادی، رنگ، و یا رادیوایزوتوب به نمونه بافت سرطانی اضافه می‌شود تا آنتی‌ژن‌های خاصی مورد آزمایش قرار گیرد. این نوع مطالعه جهت یافتن تفاوت بین انواع مختلف سرطان استفاده می‌شود.
  • ميكروسكوپ نوري و میکروسکوپ الکترون: آزمونی آزمایشگاهی است که طی آن سلول‌های داخل نمونه بافت زیر یک میکروسکوپ معمولی بسیار قوی بررسی می‌شود تا تغییرات خاصی در درون سلول‌ها مورد مطالعه قرار گیرد.
  • تحلیل ژنتیک سلولی: آزمونی آزمایشگاهی است که طی آن سلول‌های داخل نمونه بافت در زیر یک میکروسکوپ بررسی مي‌شود تا تغییرات خاص در کروموزوم‌ها مورد مطالعه قرار گیرد.

برخی تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی توسط آزمایش‌هاي عکس‌برداری تشخیص داده می‌شوند.

برخی اوقات به‌دليل محلی که تومور در مغز و یا نخاع تشکیل شده، نمونه برداری و یا جراحی نمی‌تواند بدون خطر باشد. این تومورها براساس نتایج به‌دست آمده از آزمایش‌هاي عکس‌برداری و دیگر فرآیندها تشخیص داده می‌شوند.

عوامل خاصی بر بهبودی تأثیر می‌گذارند.

بهبودی بستگی به موارد زیر دارد:

  • اینکه آیا هیچ‌گونه سلول‌های سرطانی بعد از عمل جراحی باقی مانده‌است.
  • نوع تومور.
  • محل تومور.
  • سن کودک.
  • اینکه آیا تومور تازه تشخیص داده شده است و یا عود كرده است (برگشته است).

تومور رویانی سیستم اعصاب مرکزی

تومورهای رویانی سلسله اعصاب مركزي CNS در دوران کودکی در سلول‌های مغز و نخاع و در هنگامي‌كه جنین شروع به رشد می‌كند به‌وجود می‌آیند. این تومورها شامل موارد زیر هستند:

  • تومورهای آتیپیک تراتوئید/ رابدوئید CNS
  • اپاندیمو بلاستوما
  • مدولوبلاستوما
  • مدولواپتیلیوما
  • تومورهای پینئال پارانشیمي
  • پینئوبلاستوما
  • تومورهای نورواکتو درمال فوق چادرینه‌ای اولیه (Spnet)

 

تومور ژرم سل سیستم اعصاب مرکزی

تومورهای ژرم سل سیستم اعصاب مرکزی در سلول‌های ژرم که سلول‌هایی هستند که در اسپرم و یا تخمک رشد می‌کنند، به‌وجود می‌آیند. انواع مختلفی از تومورهای ژرم سل در دوران کودکی وجود دارد. این موارد شامل ژرمینوم‌ها، کارسینوم جنینی کیسه زرده، کوریوکارسینوم، و تراتوم است. یک تومور ژرم سل ترکیبی دارای دو نوع تومور ژرم سل در خود است. تومورهای ژرم سل می‌توانند خوش‌خیم و یا بدخیم باشند.

تومورهای مغزی ژرم سل معمولاً در مرکز مغز نزدیک به غده پینئال تشکیل می‌شوند. غده پینئال یک عضو بسیار کوچکی در مغز است که ملاتونین تولید می‌كند. ملاتونین ماده‌ای است که چرخۀ خواب و راه رفتن را کنترل كند. تومورهای ژرم سل می‌توانند به دیگر قسمت‌هاي مغز و نخاع سرایت كنند.

کرانیوفارنژیوم

  • کرانیوفارنژیوم در دوران کودکی تومورهایی هستند که معمولاً در بالای غده هیپوفیز تشکیل می‌شوند. غده هیپوفیز در مرکز مغز و در ناحیه پشت بینی قرار دارد. اندازه آن در حدود یک نخود بوده و بسیاری از اعمال مهم بدن از جمله رشد را کنترل می‌كند. کرانیوفارنژیوم به‌ندرت گسترش مي‌يابد، اما قسمت‌هاي مهمی از مغز از قبیل غده هیپوفیز را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

اپاندیموم

اپادیموم در دوران کودکی تومورهایی با رشد کند هستند که در سلول‌هایی تشکیل می‌شوند که فضاهای پرشده از مایع در مغز و نخاع را می‌پوشانند.

مدولوبلاستوم

مدولوبلاستوم در دوران کودکی در مخچه تشکیل می‌شوند.

تومورهای نخاع

تومورهایی با انواع سلولی مختلف ممکن است که در نخاع به‌وجود آیند. تومورهای نخاع درجه پایین معمولاً گسترش نمی‌یابند. تومورهای نخاع درجه بالا ممکن است به دیگر نقاط در مغز و یا نخاع نفوذ كنند.

تومور نورواکتودرمال فوق چادرینه‌ای اولیه

  • تومورهای نورواکتودرمال فوق چادرینه‌ای اولیه در دوران کودکی (Spnet) در سلول‌های نابالغ مخ تشکیل می‌شوند.
    گلیوم مسیر بینایی و هیپوتالاموسی
  • گلیوم مسیر بینایی و هیپوتالاموسی در دوران کودکی در مسیر بینایی و نیز هیپوتالاموسی مغز تشکیل می‌شود. مسیر بینایی شامل عصب باصره، كياسماي اوپتيك، و دستگاه بینایی است. مسیر بینایی پیام‌ها را از چشم به مغز و از مغز به چشم ارسال می‌كند. هیپوتالاموس ناحیه‌ای از مغز است که حرارت بدن، گرسنگی و تشنگی را کنترل می‌كند.

علت بسیاری از تومورهای مغزی و نخاع دوران کودکی ناشناخته است.

علائم تومورهای مغزی و نخاعي دوران کودکی در همه کودکان یکسان نيست.

سردردها و دیگر علائم ممکن است توسط تومورهای مغزی و نخاعي به‌وجود آیند. دیگر شرایط نیز ممکن است همین علائم را به‌وجود آورند. اگر هر يك از علائم زیر اتفاق بیفتد فرد بایستی به یک پزشک اطلاع دهد.

تومورهای مغزی و نخاعی

اطلاعات عمومی درباره تومورهای مغزی و نخاعی در کودکان

علت بسیاری از تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی ناشناخته است. علائم تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی در همه کودکان یکسان نيست.

تست‌هایی که جهت معاینه مغز و نخاع استفاده می‌شوند برای تشخیص تومورهای مغزی و نخاعي نیز استفاده می‌شوند.

بيش‌تر تومورهای مغزی در کودکان تشخیص داده شده و طی جراحی برداشته می‌شوند.

برخی تومورهای مغزی و نخاعي توسط آزمایش‌هاي عکس‌برداری تشخیص داده می‌شوند.عوامل خاصی بر احتمال بهبودی تأثیر می‌گذارند.

تومورهای مغزی و نخاعي بیماری‌ایست که در آن سلول‌های غیرعادی در بافت‌های مغز و یا نخاع تشکیل می‌شوند.

تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی انواع بسیاری دارد. تومور‌ها در اثر رشد غیرعادی سلول‌ها به‌وجود آمده و ممکن است در مناطق مختلفی از مغز و یا نخاع شروع به رشد كنند. تومورها ممکن است خوش‌خیم (غیرسرطانی) و یا بدخیم (سرطانی) باشند.

مغز و نخاع با هم سیستم اعصاب مرکزی (CNS) را تشکیل می‌دهند.

مغز بسیاری از اعمال مهم بدن را کنترل می‌كند.

مغز داراي سه قسمت اصلی است:

  • مخ که بزرگ‌ترین قسمت مغز است، در بالای سر قرار دارد. مخ، فکر کردن، یادگیری، حل مسئله، احساسات، گفتار، خواندن، نوشتن، و حرکات ارادی را کنترل می‌كند.
  • مخچه، که در قسمت پایین‌تر پشت مغز (نزدیک وسط پشت سر) قرار دارد، حرکت، تعادل و حالات بدن (طرز ایستادن و قرارگرفتن) را کنترل می‌كند.
  • ساقه مغز، مغز را به نخاع متصل می‌كند. این قسمت پایین‌ترین قسمت مغز است (دقیقاً بالاتر از پشت‌گردن). ساقه مغز، تنفس، ضربان قلب، و اعصاب و عضله‌هایی را که در دیدن، شنیدن، راه‌رفتن، حرف زدن و خوردن به‌کار می‌روند کنترل می‌كند.

نخاع، مغز را به اعصاب بيش‌تر قسمت‌هاي بدن وصل می‌كند.

نخاع ستونی از بافت عصبی است که از ساقة مغز به قسمت مرکزی پشت کشیده می‌شود. نخاع توسط سه لایه نازک از غشا پوشانده می‌شود. این غشاها توسط استخوان‌های مهره (ستون فقرات) احاطه شده‌اند. عصب‌های نخاع پیام‌ها را بین مغز و دیگر نقاط بدن مبادله می‌كند، از قبیل علامتی از طرف مغز جهت حرکت دادن عضلات و یا از طرف پوست به مغز دربارۀ حس لامسه.

تومورهای مغزی و نخاعي سرطان شایع در دوران کودکی هستند.

گرچه سرطان به‌ندرت در کودکان اتفاق می‌افتد، ولي تومورهای مغزی و نخاعي بعد از لوسمی و لنفوم سومین نوع رایج از سرطان دوران کودکی هستند. تومورهای مغزی می‌توانند در کودکان و نیز در بزرگسالان اتفاق بیفتند. معمولاً درمان کودکان با درمان بزرگسالان متفاوت است.

این مقاله به توصیف درمان تومورهای اولیه مغز و نخاع می‌پردازد (تومورهایی که در مغز و نخاع شروع می‌شوند). درمان تومورهای متاستاتیک مغز و نخاع که به تومورهایی اطلاق می‌شود که در دیگر قسمت‌هاي بدن شروع شده و به مغز و یا نخاع سرایت می‌کنند.

تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی انواع مختلفی دارد.

تومورهای مغزی و نخاعي در دوران کودکی براساس نوع سلولی که در آن به‌وجود آمده‌اند و یا اینکه تومور در ابتدا در کجا در سيستم اعصاب مركزي CNS تشکیل شده است نام‌گذاری می‌شوند.

آستروسیتوم‌ها

آستروسیتوم‌های دوران کودکی تومورهایی هستند که در سلول‌هایی به نام آستروسیت به‌وجود می‌آیند. آنها می‌توانند تومورهای درجه بالا و یا درجه پایین باشند. درجه تومور توصیف می‌کند که سلول‌های سرطان ی در زیر میکروسکوپ چگونه به نظر می‌رسند و اینکه تومور چقدر سریع احتمال رشد و انتشار دارد. آستروسیتوم‌های درجه بالا تومورهایی هستند که بسیار سریع رشد کرده و بدخیم هستند. آستروستیوم درجه پایین تومورهایی هستند که به کندی رشد مي‌كنند و احتمال کمتری دارد که بدخیم باشند.

تومور آتیپیک تراتوئید/ رابدوئید

تومورهای آتیپیک تراتوئید/ رابدوئید تومورهایی هستند که بسیار سریع رشد کرده و اغلب در مخچه به‌وجود می‌آیند. آنها ممکن است در دیگر نقاط مغز و نیز در نخاع رشد كنند.

گلیوم ساقه مغز

گلیوم‌های ساقه مغز در دوران کودکی در ساقه مغز تشکیل می‌شوند. (قسمتی از مغز که مغز را به نخاع وصل كند).

روش های درمانی واریس

ممكن است بخواهيد وريدهاى واریسی را فقط به دليل شكل ظاهرى آنها برداريد و يا كم رنگ كنيد، اما درمان اصلي و جدي تر، تنها زمانى به لحاظ پزشكى لازم است كه مراقبت فردى نتواند علائم را آن قدر كاهش دهد كه انجام فعاليت هاى معمول را امكان پذير سازد و يا اين كه وريدهاى واريسى پاره شده اند و يا زخم هايى را ايجاد كرده اند كه درمان آنها دشوار است.

پزشكانى كه بيشترين اطلاعات را درباره واريس دارند، شامل متخصصين پوست، برخى راديولوژيست ها، جراحان پلاستيك و يا جراحان عروق هستند.

* درمان تزريقى(اسكلروتراپى):

اين رايج ترين روش درمانى براى وريدهاى تار عنكبوتى است. در يك معاينه سرپايى، پزشك مقادير اندكى از يك ماده شيميايى محرك را به درون وريدها تزريق مى كند كه سبب تورم ديواره هاي وريد و چسبيدن آنها به يكديگر مى شود و بدين ترتيب وريد براى هميشه بسته مى شود.

در هر جلسه چندين تزريق انجام مى شود تا اين كه همه وريدها درمان شوند. پس از هر جلسه بايد از جوراب هاى ساق بلند فشار دهنده براى يك يا دو هفته استفاده كرد تا وريدها بسته شده و دردناكى و كوفتگى به حداقل برسد.

عوارض احتمالى شامل واكنش حساسيتى به ماده شيميايى، سوزش در محل تزريق، ورم و جراحت پوستى است. با قطع جريان خون وريدى، بافت ترميمى ايجاد شده و وريد به تدريج ناپديد مى شود. ممكن است در ناحيه درمان شده خطوط قهوه اى ايجاد شوند كه معمولاً به تدريج ناپديد مى شوند.

اسكلروتراپى عموماً فقط براى وريدهاى تارعنكبوتى يا وريدهاى واريسى بسيار كوچك به كار مى رود. در اين شيوه درمانى بيمار مى تواند انتظار بهبود 50 تا90 درصدى در وريدهاى تارعنكبوتى داشته باشد، اما ممكن است وريدهاى جديد در همان محل ايجاد شوند.

* لیزر براى وريدهاى تارعنكبوتى:

وريدهاى تارعنكبوتى با عبور دادن ليزر از سطح پوست نيز، قابل درمان هستند. اشعه ليزر وريدها را منقبض و چروكيده كرده و استفاده از يخ و يك بى حس كننده موضعى به حفاظت از پوست و كاهش درد كمك مى كند.

درمان با ليزر معمولاً در دو يا سه جلسه به صورت سرپايى انجام شده و تنها براى وريدهاى بسيار ظريف مناسب است. ممكن است قرمزى يا تورم زودگذري پس از كاربرد اين روش ايجاد شود. درمان با ليزر همانند اسكلروتراپى از بروز وريدهاى تارعنكبوتى جديد در نزديكى محل درمان جلوگيرى نمى كند.

* ليزر براى وريدهاى واريسى:

انرژى ليزر را مى توان با روشى به نام ليزر درمانى درون وريدى (EVLT) در داخل وريد به كار برد. پزشك با هدايت سوند، وريد را سوراخ كرده و يك سيم راهنما را به درون نقطه اى كه خون از آنجا شروع به پس زدن مى كند، مى فرستد. سپس يك فيبر ليزرى به درون آن فرستاده مى شود و اشعه ليزر تابانيده مى شود تا وريد را از درون گرم كند. التهاب حاصله سبب به هم چسبيدن ديواره هاى وريد مي گردد و در نهايت بافت ترميمى ايجاد مى شود.

درمان 40 سانتيمتر وريد واريسي، زير بى حسى موضعى و در مطب پزشك سه دقيقه به طول مى انجامد. شما مى توانيد به سرعت به فعاليت عادى بازگرديد، اگرچه ناچار هستيد براى چندين روز جوراب هاى ساق بلند فشارنده بپوشيد. علائم ممكن است به دليل كاهش فشار بر روى وريدها طى يك يا دو هفته بهبود پيدا كنند اما تغييرات ظاهرى نياز به زمان بيشترى دارند. دو يا سه ماه بعد پزشك ساق پاهايتان را دوباره بررسى مى كند تا ببيند كه آيا وريدها ناپديد شده اند يا نه.

با قطع جريان غيرطبيعى خون، وريدهاى واريسى باقيمانده در صورتى كه كوچك باشند با اسكلروتراپى و اگر بزرگ باشند با فلبكتومى (خارج كردن وريد با جراحى) قابل درمان هستند.

* راديو فركانس حرارتى داخل وريدى (VNUS) :

اين روش به پزشك امكان مى دهد كه به جاى ليزر با امواج راديويى، داخل وريدهاى واريسى را گرم كند. اين روش نيز همانند EVLT در مطب پزشك و زير بى حسى موضعى انجام مى شود، اما به زمان بيشترى در حدود 20 دقيقه نياز دارد. پس از آن بيمار ممكن است تورم و درد را تجربه كند و شانس عود 10 درصد است.

* جراحى :

در سال 1980 تنها درمانِِِ وريدهاى واريسى كه با مشكلات جدى همراه بود، جراحى براى خارج كردن وريد صافن بزرگ بود. اين روش در زير بيهوشى عمومى انجام مى شود.

برش هايى در وريدهاى واريسى پشت ساق پا و ران داده مي شود و انتهاى آنها را مي بندند. بيمار مى بايست براى چند هفته اى از بانداژها يا جوراب هاى ساق بلند فشارنده استفاده كند. با رواج درمان هاي آسان تر(که در بالا ذکر شد)، در بيشتر موارد، ديگر جراحى وريدهاى واريسى، درمان استاندارد به شمار نمى آيند.

اگر پزشك شما جراحى را توصيه مى كند، با پزشكى كه در درمان وريدهاى واريسى تجربه داشته و با انواع انتخاب ها آشنا است، مشورت كنيد.

فلبكتومى (phlebectomy) :

فلبكتومي روشي جديدتر با زمان‌ بهبودي‌ كوتاه‌تر است.

فلبكتومي سرپايى يك روش درماني ساده است كه در زير بى حسى موضعى انجام مى شود. برش هاى كوچكى در طول وريد واريسي داده مى شود و وريد، قطعه قطعه از بدن خارج مى شود.

 

برنامۀ توصیه شده جهت برخورد خود بیمار با وریدهای واریسی

برنامۀ توصیه شده جهت برخورد خود بیمار با وریدهای واریسی شامل:

ارتباطات تغذیه ای

تغییرات در شیوۀ زندگی

توصیه ها و احتیاطات پزشکی

۱- تغذیه :

مصرف مکمل های غذایی شامل ویتامین A، K،D ، E، C، B6، B12 و بیوفلاوونید که جریان خون را بهبود بخشیده و در پروسه های ایمنی، ترمیمی و هضم مواد نقش دارند و از مواد معدنی، کلسیم و منیزیم برای برطرف ساختن گرفتگی های عضلانی و روی ( تاثیر بر روندهای ترمیمی )، توصیه می شوند. اسیدآمینه ها و نیز فاکتورهای غذایی همراه ( مانند کوآنزیم ۱۰ و اسیدهای چرب ضروری ) از دیگر ملزومات تغدیه ای با تاثیر مثبت بر گردش خون، حفظ عروق و اکسیژن رسانی می باشند. از جمله می توان به عصارۀ هستۀ انگور اشاره کرد که دارای اثرات مفیدی برگردش خون و بافت همبند سیستم قلبی عروقی، سیستم ایمنی و نیز خنثی کردن رادیکال های آزاد مضر می باشد.

توصیه های تغذیه ای :

- رژیم غذایی کم چربی و نیز حاوی مقادیر کم کربوهیدارت های خالص شده را رعایت کنید. ( به عنوان مثال، یک رژیم غذایی محتوی ماهی و سبزیجات و میوه های فراوان می تواند این منظور را تامین کند ).

- سعی کنید فیبر را به مقدار زیاد مصرف نمائید. فیبر فراوان، روده ها را پاک نموده و از یبوست ( که در ایجاد وریدهای واریسی سهیم است ) جلوگیری می کند. مواد غذایی شامل فیبر زیاد عبارتند از غلات سبوس دار، میوه ها و سبزیجات تازه.

- مقادیر نمک دریافتی را کاهش دهید.

- از مصرف بعضی مواد مانند پروتئین حیوانی، شکر، بستنی، غذاهای سرخ شده، پنیر، بادام زمینی، تنباکو، الکل و مواد غذایی که تحت پرو سه های صناعی قرار می گیرند بپرهیزید.

۲- شیوۀ زندگی :

تمرینات بدنی مکرر مانند پیاده روی، دوچرخه سواری و شنا هم به بهبود گردش خون کمک نموده و هم فرصتی برای حرکت دادن متناوب پاها فراهم می سازند. وزن را باید در حد مطلوب و سالم نگهداشت. باید از لباس های راحت و آزاد استفاده نمود که جریان خون را به ویژه در نواحی کمر، کشالۀ ران و پاها محدود نکنند. باید از نشستن یا سر پا ایستادن به مدت طولانی اجتناب کرد. در بین ساعات کاری، باید فواصل کوتاهی را به عنوان استراحت در نظر گرفته و پاها را از سطح قلب بالاتر نگه داشت و یا حین ایستادن وزن را به طور متناوب از روی یک پا به پای دیگر منتقل نمود. باید از اقداماتی مثل روی هم انداختن پاها، بلندکردن اجسام سنگین و قراردادن فشار و بار اضافی غیر ضروری روی پاها پرهیز کرد. قرار دادن پاها در وان آب سرد هم برای گردش خون و هم کاهش درد مؤثر است.

۳- توصیه های پزشکی :

پرهیز از خاراندن پوست مناطق مجاور واریسها برای جلوگیری از زخم و خونریزی، استفاده از جوراب های مخصوص برای حمایت از وریدهای واریسی و ممانعت از تورم بیشتر آنها و مراجعه جهت دریافت خدمات درمانی یا جراحی، باید مورد توجه قرار گیرند.

علت ایجاد واریس و چگونگی درمان آن

واریس، شایعترین بیماری عروقی انسان است که حدود ۲۰-۱۰% جمعیت را مبتلا می کند. وریدهای واریسی به صورت عروق طویل، متسع و پر پیچ و خم و غالباً در سطوح داخلی اندام تحتانی دیده می شوند.

 اتساع غیر عادی وریدها می تواند در مکان های متفاوتی از بدن شامل طناب اسپرماتیک ( واریکوسل )، مری ( واریس مری ) و آنورکتوم ( هموروئید ) رخ دهد. توصیف اولیۀ واریس و نیز کشف ارتباط آن با بارداری، ضربه و ایستادن طولانی مدت به قرن ها قبل بر می گردد.

مطالعات جدید، همه تأیید کنندۀ نقش جنس مؤنث، بارداری، سابقۀ خانوادگی، سرپا ایستادن طولانی و سابقۀ فلبیت به عنوان ریسک فاکتورهای مرتبط با آن هستند. بیشترین میزان شیوع واریس در زنان بین سن ۴۹-۴۰ سالگی برآورد شده است.

آناتومی وریدی اندام تحتانی :

وریدهای اندام تحتانی، شامل سه گروه هستند:

 ۱- سیستم وریدی سطحی ( ورید صافن بزرگ و کوچک )

 ۲- سیستم وریدی عمقی

 ۳- سیستم وریدی رابط و سوراخ کننده ( پرفوران ) که ارتباط بین این دو سیستم را برقرار می سازد.

وریدهای صافن بزرگ و کوچک که وریدهای سطحی حاوی دریچه های متعدد هستند، ضمن دریافت خون وریدی نواحی سطحی پا و ساق، از مجاورت قوزک ها به سمت بالا صعود کرده و در نهایت به وریدهای خلف زانو و ران می پیوندند. وریدهای سوراخ کننده در اندام تحتانی، از خلال فشیای عضلانی عبور نموده و به عنوان رابط بین سیستم وریدی سطحی و عمقی عمل می کنند. وریدهای رابط نیز خود وریدهای سیستم سطحی یا عمقی را به یکدیگر ارتباط می دهند. به طور کلی در هر اندام تحتانی حدود ۲۰۰ ورید سوراخ کننده وجود دارد.

وریدها در مقایسه با شریان ها، نازکتر بوده و عضلات صاف و بافت الاستیک کمتری دارند. حجم خون موجود در اندام تحتانی با تغییر وضعیت شخص از حالت دراز کشیده به ایستاده، به حدود نیم لیتر می رسد. افزایش حجم خون، منجر به بالا رفتن گنجایش وریدی شده که توسط انقباض عضلات صاف موجود در دیوارۀ ورید، تنظیم می گردد. وضعیت ایستاده، تشکیل ستون عمودی از خون را به دنبال دارد که فشار هیدروستاتیکی معادل با فاصلۀ انگشت شست پا تا دهلیز راست قلب، ( ۱۲۰-۱۰۰ میلیمتر جیوه ) اعمال می کند. برای جلوگیری از تجمع خون در پاها و امکان پذیر گشتن حرکت آن به سمت قلب، باید بر این فشار هیدروستاتیک غلبه شود.

 عوامل متعددی از جمله دریچه های وریدی که جریان خون را به صورت یکطرفه از وریدهای سطحی به عمقی و سپس از عمق پا به سمت قلب هدایت میکنند، در این امر دخیل می باشند. شریانها فاقد چنین دریچه هایی هستند. وریدهای واریسی به دو گروه اولیه و ثانویه، تقسیم بندی می شوند. وریدهای واریسی اولیه، ناشی از نقائص ژنتیکی یا تکاملی در دیوارۀ ورید هستند که با کاهش خاصیت ارتجاعی آن، موجب نارسایی دریچه ای می گردند. بیشتر موارد عدم کفایتوریدهای واریسی، اولیه هستند.

نوع ثانویه، از تخریب یا عدم عملکرد دریچه ها به دنبال تروما، ترومبوز در وریدهای عمقی، وجود فیستول بین شریان و ورید و یا انسداد قسمت فوقانی ورید (توسط تومور لگنی یا بارداری) و… ناشی می شود. زمانی که دریچه های وریدهای عمقی و پرفوران آسیب می بینند، استاز مزمن وریدی می تواند به تغییرات مزمن پوستی و التهاب وریدهای واریسی سطحی منجر شود که ایجاد عفونت را به دنبال دارد.
 

در مورد علت تشکیل وریدهای واریسی و پیشرفت آنها، چند فاکتور مهم مطرح شده اند : ارث به عنوان مهمترین علت زمینه ای واریسی شدن وریدها، شناخته شده است. هورمون های زنانه در جنس مؤنث با تاثیر بر عروق سطحی اندام تحتانی از عوامل مهم ایجاد واریس هستند. بنابراین واریس در بین خانم ها نسبت به آقایان شیوع بیشتری دارد. هورمون پروژسترون، انقباض عضلات صاف جدار عروق را مهار کرده و بدین ترتیب باعث اتساع و گشاد شدن آنها می گردد. افزایش این هورمون ها در دوران بارداری، واریس را به یکی از شکایات شایع این دوره، به ویژه در سه ماهۀ اول ( ۸۰-۷۰% ) تبدیل می سازد. ضمن اینکه حاملگی، با اثر فشاری بر قسمت های فوقانی وریدهای اندام تحتانی، برگشت خون به سمت بالا را دچار اختلال می نماید.  نیروی جاذبه از دیگر فاکتورهای مهم است. هنگامیکه به مرور زمان و به دنبال ایستادن های مکرر و طولانی مدت، خون در عروق اندام تحتانی تجمع می یابد، به دلیل فشار ناشی از وزن این ستون خون، اتساع وریدی و به مرور زمان نارسایی دریچه های مسئول یکطرفه نمودن جریان خون رخ داده که خود سیکل معیوبی را به سمت اتساع و استاز بیشتر وریدی موجب می شود و بدین ترتیب واریس تشدید می گردد.

علایم  واریس

علایم بالینی بیماران دچار واریس می تواند کاملاً متغیر باشد. بیشتر وریدهای واریسی بدون علامت بوده و تنها از جنبۀ زیبایی به توجه پزشکی نیاز می یابند. در صورت علامتدار شدن، احساس درد، پری و سنگینی منتشر و غیر اختصاصی در ساق پاها به خصوص متعاقب ایستادن به مدت طولانی، وجود دارد. گاهی تورم در مچ پا دیده می شود. این نشانه ها، با گذشت زمان پیشرفت کرده و بدتر می شوند. معمولاً بالا گرفتن پاها موجب بهبود نشانه ها و تسکین نسبی بیمار می گردد.

غالباً مکان درگیری، نواحی زانو به پائین به خصوص در مسیر شاخه های سیستم صافن بزرگ است. در ظاهر، وریدهای واریسی به صورت وریدهای طویل و برجسته در سطح اندام های تحتانی مشاهده می شوند. گاهی شبکه های وریدی کوچک و مسطحی به رنگ آبی – سبز، با واریس  همراهی کرده که خود علامت دیگری از نقص عملکرد وریدی است. یکسری نشانه ها خاص نارسایی مزمن وریدی می باشند که عبارتند از ادم، هیپرپیگمانتاسیون یا تیرگی و تغییر رنگ پوست، التهاب پوست به همراه پوسته ریزی و زخم های وریدی. ممکنست تغییرات پوستی حتی در حضور واریس های بزرگ و وسیع، وجود نداشته باشد. تورم همراه واریس، بیشتر مؤید نارسایی جانبی در سیستم وریدی رابط یا عمقی و سایر زمینه های طبی مانند مشکلات قلبی و کلیوی است، ولی یک تورم خفیف، ممکنست از خود واریس به تنهایی ناشی شده باشد. گرفتگی شبانۀ پاها می تواند در همراهی با سایر علایم رخ دهد که معمولاً با استفاده از کینین سولفات که تحریک پذیری عضلانی را کاهش می دهد، بهبود می یابد. به طور کلی اکثر بیماران توسط روش های حفاظتی، کنترل می شوند. ولی اگر درمان نشانه ها و عوارض ناشی از استاز وریدی مانند التهاب پوست، خونریزی، ترومبوز و یا زخم های سطحی مقدور نشد، بیمار کاندید اقدامات جدی تر می شود.

درمان  واریس

در صورت عدم انجام اقدامات درمانی، وریدهای واریسی خود به خود بهبود نیافته، بلکه بتدریج و به آهستگی سیر پیشرونده ای را طی می کنند. درمان زود هنگام، اغلب از پیشرفت نشانه ها جلوگیری کرده و با نتایج بالینی و زیبایی دراز مدت مؤثرتری همراه است.

برای تعیین روش درمانی مطلوب، باید علل و میزان گستردگی بیماری کاملاً مشخص شود. بدین منظور، انجام معاینۀ فیزیکی کامل برای تشخیص شدت و پراکندگی واریس های اندام تحتانی لازمست. برای تشخیص نارسایی وریدی، تست های تشخیصی ویژه ای به کار می روند. همچنین تشخیص افتراقی های مرتبط با علایم بیمار، باید همگی مدنظر قرار گرفته و بر حسب علایم، رد یا تأیید گردند.

درمان هر دو نوع اولیه و ثانویۀ واریس در درجۀ اول شامل برنامه ایست که به منظور کنترل نارسایی وریدی انجام می شود. این برنامه شامل استفاده از جوراب های الاستیک حمایتی، بالا گرفتن متناوب پاها و انجام تمرینات مداوم می باشد. برای اغلب بیمارانی که فعالیتشان مستلزم ایستادن یا نشستن طولانی مدت است، استفاده از جوراب های الاستیک فشاری تا زانو یا ران ( فشار ۳۰-۲۰ میلی متر جیوه ) مفید هستند این جوراب ها برای کاستن از احتباس خون وریدی در طی روز پوشیده شده و شب ها در آورده می شوند. تورم وریدهای واریسی با استفاده از جوراب واریس کاهش یافته و نشانه های بیمار از قبیل درد، ناراحتی و ورم گهگاه مچ پا برطرف می گردند. فشار حاصله از جوراب های الاستیک، جریان خون را به سمت وریدهای عمقی و سپس به سوی قلب تسهیل کرده و مانع تجمع و باقیماندن خون در اندام تحتانی می شود. روش های درمانی متداول عبارتند از اسکلروتراپی و جراحی. اندیکاسیون های درمان جراحی شامل درد دائم و ناتوان کننده، ترومبوفلبیت سطحی راجعه، ضایعات و زخم های پوستی همراه با خونریزی هستند.

اسکلروتراپی برای شاخه های کوچک وریدی کمتر از یک میلی متر یا وریدهای واریسی با ۳-۱ میلی متر قطر، وریدهای باقیمانده پس از جراحی، واریس های خونریزی دهنده، ناهنجاری های مادر زادی کوچک وریدی و واریس های بزرگ اطراف زخم انجام می گیرد. با قرار دادن بیمار در وضعیت خوابیده به پشت، حجمی از محلول اسکلروزان ( سدیم کلرید۴/۲۳%یا سدیم تترادسیل سولفات و … ) به داخل ورید واریسی که از دو انتها مسدود شده تزریق گشته و با تشکیل لخته، ورید مذکور بسته می شود. بعد از این عمل به مدت ۲-۱ هفته این ناحیه توسط بانداژ یا جوراب های مخصوص، تحت فشار مستقیم قرار می گیرد.

 عوارض واریس

واکنش های آلرژیک، هیپرپیگمانتاسیون، نکروز پوستی، درد، آنافیلاکسی و ترومبوفلبیت، نادرند. اسکلروتراپی تزریقی برای بیمارانی انجام می شود که علایمی دال بر رفلاکس ( پس زدن و برگشت ) خون در عروق صافن ندارند. اسکلروتراپی تنها می تواند بهبود موقت به دنبال داشته باشد. چرا که وریدهای واریسی می توانند مجدداً در ناحیه ای دیگر عود کنند. ضمن اینکه با از بین رفتن لخته، ورید مسئله دار مجدداً باز می شود.

هدف از درمان جراحی، حذف فشار هیدروستاتیک به عنوان عامل پس زدن خون ورید صافن و پرفوران و نیز درمان آن از جنبۀ زیبایی است. عروق واریسی بزرگ ران، باید توسط جراحی برداشته شوند. روش جراحی وابسته به تعیین ظرفیت وریدهای عمقی و پرفوران و محل رفلاکس وریدی است. با انتخاب دقیق بیمار و بکارگیری روش مناسب جراحی، میزان عود تقریباً ۱۰% است.

از سایر روش های تهاجمی درمان واریس، می توان به روش بستن ورید توسط کاتتر داخل وریدی که با وارد کردن انرژی به دیوارۀ ورید و گرم کردن آن، موجب روی هم خوابیدن جداره های وریدی می شود، اشاره نمود. همچنین روش های جدید استفاده از لیزر در درمان واریس با حداقل میزان تهاجم و بهترین نتایج درمانی به طور روز افزون به کار می روند. به کار گیری لیزر با صرف زمان کمتر، به جای نگذاشتن اسکار و پدیدار گشتن سریع نشانه های بهبود، جایگزین بسیار مناسبی برای جراحی است. چرا که انجام عمل جراحی ضمن صرف هزینۀ بیمارستان و بیهوشی و زمان طولانی بهبود، ممکنست با وارد کردن صدمات جانبی به بافت اطراف ورید و نیز بر جای گذاشتن اسکار همراه باشد. از سویی این وریدها می توانند بعد از عمل، مجدداً در محل جدیدی تشکیل شوند.

 

واریس و درمان آن

ضعف عضلات ساق پا و اختلال عملکرد دریچه‌های موسوم به دریچه لانه کبوتری نیز ازجمله دلایلی هستند که موجب بروز این بیماری می‌شود.

سیاهرگ‌های بدن وظیفه دارند خون بدون اکسیژن را از اعضای مختلف بدن گرفته و به قلب بازگردانند. حال مشخص است که برای این کار فشار بیشتری به وریدهای ساق پا وارد شده و مشکلاتی را ایجاد می‌کند، چراکه وریدهای ساق پا باید خون را در مسیری طولانی‌تر و برخلاف جاذبه زمین انتقال دهند؛ البته در وریدها دریچه‌هایی یکطرفه برای پیشگیرى از بازگشت خون قرار دارد؛ حال اگر این دریچه‌ها کار خود را به‌خوبى انجام ندهند، خون بازگشته و با تجمع در وریدها موجب تورم آنها می‌شوند.

دکتر ایرج فاضل، استاد دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در این باره می‌گوید: «واریس شایع‌ترین بیماری عروقی است، به طوری که یک نفر از هر ۵ نفر به درجاتی از واریس مبتلاست؛ البته زنان ۵ برابر بیشتر از مردان دچار واریس می‌شوند.»

دلایل ایجاد واریس

واریس می‌تواند به علل متفاوتی ایجاد شود. عموما این بیماری در افرادی که مشاغلشان مستلزم ایستادن یا نشستن‌های طولانی مدت بوده یا بلند کردن اجسام سنگین بخشی از آن است، شیوع فراوانی دارد.

اما در کنار این مورد، عواملی مثل وراثت و چاقی هم در بروز آن تاثیر می‌گذارد؛ به طوری که گروهی از بیماران سابقه خانوادگی ابتلا به واریس دارند. اضافه وزن نیز با فشاری که بر وریدهای ساق پا وارد می‌کند، می‌تواند موجب بروز این بیماری شود.

سن فرد نیز عامل مهمی است که باید در نظر داشت. در حقیقت با افزایش سن، خطر ابتلا به واریس بیشتر می‌شود. به طوری که حدود کمتر از ۱۰ درصد زنان زیر ۳۰ سال و بیش از ۷۵ درصد زنان بالاى ۷۰ سال با این مشکل روبه‌رو هستند.

بارداری نیز احتمال وقوع بیماری را افزایش می‌دهد و به همین دلیل زنان بیش از مردان در معرض این بیماری قرار دارند.

نشانه‌های بیماری

ایجاد ظاهری نازیبا کمترین مشکلی است که این بیماری ایجاد می‌کند. دکتر فاضل توضیح می‌دهد: «واریس با علائمی همچون خستگی، ناراحتی و احساس سنگینی در ناحیه ساق پا همراه است؛ البته این شرایط و دردها بخصوص در دوران قاعدگی آزاردهنده‌تر نیز می‌شود.»

وجود وریدهای متسع و پیچ در پیچ در اندام تحتانی و ایجاد زخم زیر پوست ساق پا از دیگر علائم بالینی این بیماری هستند.

دکتر فاضل با اشاره به این مورد که گاه در رگ‌های واریس، لخته ایجاد می‌شود که به آن فلبیت سطحی می‌گویند، توضیح می‌دهد: «ایجاد لخته سبب قرمزی، تورم، درد و حساسیت نسبتا زیادی می‌شود، ولی برعکس فلیبت عمقی بروز لخته در رگ‌های سطحی که قابل لمس هستند، خطری نداشته و تنها با ایجاد درد موضعی باعث ناراحتی بیمار می‌شود.»

این متخصص و جراح عروق درخصوص واریس‌های پیشرفته می‌گوید: «در واریس‌های پیشرفته، پوست قسمت پایین و داخلی ساق، درست در قسمت بالای قوزک داخلی به تدریج تغییر رنگ داده و ضخیم می‌شود. در نهایت نیز زخم‌هایی به اسم زخم واریسی بروز می‌کند.»

به گفته وی تغییر رنگ پوست، زخم و بخصوص ورم اندام، نشانه پیشرفتگی واریس است.

پیشگیری و درمان واریس

بیمارانی که گرفتار آثار یا خانم‌هایی که در ابتدای دوران بارداری هستند باید اقداماتی را جهت پیشگیری و درمان بیماری انجام‌ دهند. پوشیدن جوراب‌های الاستیک تا ناحیه زیر زانو می‌تواند برای این کار موثر باشد. بهتر است این جوراب‌ها را فقط هنگام استراحت دربیاورید. همچنین خوب است پاها را چندمختصر واریس شده‌اند یا در سابقه خانوادگی آنان ابتلا به واریس وجود دارد، بخصوص اگر وضعیت شغلی آنها مطابق با شرایطی باشد که ذکر شددقیقه در روز و هنگام استراحت بالا نگه دارید.

ماساژ نیز از دیگر شیوه‌هایی است که برای بهبود علائم واریس استفاده می‌شود؛ البته هیچ وقت خودسرانه برای درمان از ماساژ استفاده نکرده و از فردی متخصص در این زمینه کمک بخواهید.

انجام دادن حرکات ورزشی مناسب، استفاده از شیوه‌های متفاوت درمانی با نظر پزشک و آب‌درمانی نیز می‌تواند در کاهش و بهبود علائم به بیماران کمک ‌کند. متخصصان توصیه می‌کنند بیماران پس از مشورت با پزشک بهتر است، هفته‌ای ۳ جلسه آب‌درمانی و شنا را داشته باشند. شنای کرال سینه و پشت نیز از بهترین ورزش‌های موثر برای درمان این بیماری است.

دکتر فاضل با تاکید بر این که کمتر از ۱۰ درصد بیماران مبتلا به واریس، نیاز به عمل جراحی پیدا می‌کنند، می‌گوید: «پوشیدن جوراب واریس کمک زیادی به تسکین علائم می‌کند.»

در نهایت به خاطر داشته باشید با بروز علائم واریس، مراجعه به پزشک را نادیده نگیرید.


منبع: http://www.majmooe.com

خطرات پنهان سوزن سوزن شدن، گزگز و مورمورشدن دست و پا

احساس خواب رفتگی در اندام‌ها یا هر قسمتی از بدن یک احساس غیرطبیعی و همراه با سایر شکایات حسی نظیر سوزن سوزن شدن، گزگز و مورمورشدن یا احساس سوزش است.
سینانیوز: دکتر محمدرضا معتمد متخصص مغز و اعصاب عنوان کرد: «بیشتر موارد حس سوزش و سوزن سوزن شدن در هنگامی که اندام‌ها بی‌حس شده است، علامتی بی‌خطر است و نشان دهنده این حالت است که عصبی در این ناحیه تحت فشار است ودر صورت تغییر وضعیت طی چند دقیقه عصب به حالت طبیعی برمی گردد.»

وی ادامه داد: «از دیگر دلایل بی‌حسی اندام‌ها افزایش تهویه تنفسی است که در شرایط اضطراب آور ایجاد شده ولی در مواردی که بی‌حسی ناگهانی و غیر قابل توجیه روی می‌دهد ممکن است، علامتی از یک بیماری جدی باشد که می‌بایست تحت بررسی‌های دقیق قرار گیرد.»

این متخصص مغز و اعصاب گفت: «از علل جدی بی‌حسی می‌توان به نقص جریان خون، روماتیسم مفصلی، اسکلروز مولتیپل، ‌ام اس، ناراحتی‌های ستون فقرات، دیسک گردن، دیابت و سندرم تونل کارپ اشاره کرد.»

وی تاکید کرد: «بی‌حسی می‌تواند یافته‌ای هشدار دهنده باشد از یک سکته مغزی قریب الوقوع یا حملات گذرای ایسکمیک که یک سکته مغزی کوچک است و به طور گذرا و موقتی علایمی نظیر فلج و تاری دید را ایجاد می‌کند. این حملات گذرا بدون درمان مناسب به سکته کامل منجر شده وممکن است عوارض جسمی و ذهنی دائمی ایجاد می‌کند.»

منبع: شفاف

علل گزگز و یا سوزن‌سوزن شدن دست و پاها

گزگز و یا سوزن‌سوزن شدن دست و پاها حالتی است که اعصاب محیطی انتهای دست و پاها به صورت دوطرفه و متقارن دچار التهاب می شوند. این علائم به صورت یک طرفه شروع می شود و در نهایت در سمت مقابل نیز دیده خواهد شد که این‌گونه التهاب اعصاب، اصطلاحا به نوروپاتی محیطی معروف‌اند.

اعصاب محیطی دست و پا دارای رشته‌های حسی و حرکتی‌ می باشند که اعصاب حسی، حس اندام‌ها و اعصاب حرکتی، فرمان حرکت عضلات و حرکت اندام را سبب می‌شوند و برحسب این‌که کدام‌یک از رشته‌های عصبی گرفتار شده باشند، علایم حسی یا حرکتی یا مخلوطی از علایم دیده می شود. در بسیاری از نوروپاتی‌های محیطی علایم ابتدا به شکل اختلالات حسی مانند سوزش، سوزن‌سوزن شدن، کرختی و بی‌حسی در انگشتان دیده می‌شود در صورتی که اعصاب حرکتی محیطی بیشتر از رشته‌های حسی گرفتار شده باشند علایم به شکل ضعف و تحلیل عضلات دست‌ها ظاهر می شوند.

علل و عوامل فراوانی باعث بروز نوروپاتی‌های محیطی می‌شوند که به انواع مختلفی تقسیم‌ می شوند.

نوروپاتی‌های محیطی ناشی از بیماری‌های ارثی

این بیماری‌ها به صورت ارثی است و اکثرا به صورت حرکتی بروز می‌نمایند اما در نوروپاتی‌های محیطی که در اثر بیماری‌های متابولیک ظاهر می‌شوند، می‌توان به دیابت شیرین، کم‌کاری غده تیروئید، نارسایی کلیوی و نارسایی کبدی اشاره نمود.

همچنین در بیماران دیابتی در بسیاری از موارد نوروپاتی‌های محیطی به شکل حسی است و این بیماران بی‌حسی، احساس سوزش و گزگز پا (در شب) را دارند، که اختلال حسی در پاها و گاهی در دست‌ها به شکل کاهش حس درد و تماس ظاهر می شود که در صورت درگیری اعصاب حرکتی، تحلیل عضلانی در دست‌ها دیده می‌شود.

این نوع  نوروپاتی‌ها در هر مرحله‌ای از بیماری دیابت دیده می‌شوند و گاهی از اولین علایم ابتلا به دیابت  می باشد، البته  این شکل از نوروپاتی‌ ارتباطی به شدت بیماری دیابت ندارد.

بر اساس تحقیقات به دست آمده در برخی از بیماران مبتلا به کم‌کاری غده تیروئید (هیپوتیروئیدی) نیز نوروپاتی‌ محیطی به صورت بروز اختلالات حسی در پاها ظاهر می شود که بیمار از گزگز پا شکایت می‌کند، که اگر این نوع از اختلالات حسی به شکل پیشرفته ای نباشد به آسانی به درمان بیماری هیپوتیروئیدی پاسخ می‌دهد. بیماران مبتلا به سیروز کبدی نیز به صورت نادر نوروپاتی محیطی را تجربه می‌نمایند.

همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی، حالتی به نام اورمی بروز می کند که اصطلاحا اوره خون بالا می‌رود و باعث بروز علایم مختلفی در سیستم‌های بدن می‌شود.  نوروپاتی محیطی در بیماران اورمیک یک پدیده شایع است (سندرم پاهای بی‌قرار) که گفته می‌شود این بیماران هنگامی که خوابیده‌اند یا این‌که در حالت نشسته هستند، دچار احساس ناراحتی در پاهایشان می‌شوند که با حرکت دائم پاها کاهش می‌یابد و این علامت پیش‌آگهی شروع نوروپاتی محیطی است.

آمار نشان می‌دهد که نوروپاتی اورمی بیشتر در پاها دیده می‌شود و خود را به صورت احساس سردی، سوزش شدید و بی‌حسی پاها نشان می‌دهد. گاهی نیز علائم به شکل حرکتی است که در این نوع از نوروپاتی‌ها، با درمان اورمی نظیر دیالیز یا پیوند کلیه، بهبود حاصل می‌شود.

گاهی نیز نوروپاتی‌های محیطی بر اثر سموم، سرب، جیوه، آرسنیک، یا داروهایی مانند فنوباربیتال، کورتون‌ها و… به وجود می‌آیند.

عدم تغذیه مناسب به خصوص در مورد ویتامین‌ها نیز باعث بروز نوروپاتی محیطی می‌شود که کمبود این ویتامین‌ها بیشتر در افراد الکلی مزمن، بیماران دارای سندروم سوءجذب، فقر غذایی شدید، زنان شیرده، زنان حامله با استفراغ‌های شدید و … دیده می‌شود.

گاهی نیز نوروپاتی‌های محیطی بر اثر عفونت‌هایی نظیر بیماری جذام، دیفتری، حصبه، بوتولیسم، سرطان‌ها، عدم کفایت خون‌رسانی، بیماری‌های کلاژن نظیر لوپوس و… به وجود می‌آیند. که در این موارد بهترین را تشخیص و  درمان ) شامل تشخیص عامل و بیماری زمینه‌ای و درمان ) علت نوروپاتی محیطی است  .

 

منبع : http://kordestan.irib.ir

گزگز و سوزن سوزن شدن دست و پا

زنگ خطر برای 3 بیماری : خواب رفتن یا سوزن سوزن شدن دست و پا
 
 
 
این عارضه که معمولاً در ساق دست و پا و انگشتان مشاهده می‌شود طیف گسترده‌ای از علل مختلفی مانند کاهش گردش خون در اثر بی‌تحرکی تا عوامل جدی‌تر مانند آسیب به اعصاب را در بر می‌گیرد.
 
متخصصان ضمن با اهمیت دانستن این نشانه‌ها، پیگیری و درمان هرچه سریعتر عوامل به‌وجود آورنده آن را برای جلوگیری از عوارض جبران ناپذیر مورد تأکید قرار می‌دهند.
 
خونرسانی ناکافی به بدن
 
به خواب رفتن یا سوزن سوزن شدن دست و پا علامتی از یک اختلال است که نباید به سادگی از آن گذشت. گردش خون نا کافی ساده‌ترین علتی است که به این عارضه نسبت داده می‌شود.
 
با‌توجه به این‌که اکسیژن لازم سلول‌های مختلف بدن از طریق گردش خون تأمین می‌شود، ثابت ماندن، بی تحرکی و یا تحت فشار قرار گرفتن اعضای بدن از جمله دست و پا مانع اکسیژن رسانی کافی به سلول‌ها شده و آنها را بی حس می‌کند.
 
ایستادن یا نشستن به‌مدت طولانی یکی از شایعترین علت‌های به‌خواب رفتن اندام‌ها بخصوص پاها است. در این موارد با تغییر حالت وخارج کردن عضو به خواب رفته از حالت فشرده باید خون بیشتری به عضو رسانیده شود.
 
قدم زدن در محیط کار و پرهیز از ایستادن یا نشستن به‌مدت طولانی از بروز چنین عارضه‌ای پیشگیری می‌کند.
 
بی‌خطر‌ترین علت به‌خواب رفتن دست یا پا بی تحرکی است ولی با تغییر حالت باید برطرف شود، در صورتی که پس از برگشتن به حالت عادی این عارضه بهبود پیدا نکرد، باید به پزشک مراجعه شود.
 
کمبودهای تغذیه‌ای
 
کمبود برخی ویتامین‌ها و املاح، مصرف بعضی از دارو‌ها، کاهش گردش خون به دنبال گرفتگی عروق خونی، دیابت، میگرن، بیماری مولتی پل اسکلروز، ضربه، حمله قلبی، اختلالات غده تیروئید، تبخال، تحت فشار قرار گرفتن نخاع، رادیو تراپی، سندرم تونل کارپ، مصرف توتون و تنباکو و آسیب به مهره‌های گردن یا کمر از مهم‌ترین علل به خواب رفتن دست و پا به شمار می‌روند.
 
تیامین یا ویتامین ب1 از ریزمغذی‌هایی است که در گردش خون بدن نقش مهمی دارد.
 
کمبود این ویتامین در بدن باعث سردی دست و پا و تضعیف گردش خون شده و عملکرد سیستم قلبی – عروقی و عصبی را بر هم می‌زند.نیاز روزانه بدن انسان به ویتامین ب1، 4/1 میلی‌گرم است که کمبود آن علاوه بر عوارض فوق، خستگی، ضعف، کاهش اشتها و به‌خواب رفتن دست و پا را به دنبال دارد.
 
دانه‌های خوراکی و غلات غنی از ویتامین ب1 است که باید در رژیم غذای گنجانده شود. نوشیدن روزانه بیش از سه فنجان قهوه باعث دفع ویتامین ب1 می‌شود و با کاهش سطح این ریز مغذی گردش خون کندتر و به خواب رفتن اندام‌ها آغاز می‌شود.

 
کمبود ویتامین ب2
 

ریبوفلاوین یا ویتامین ب2 از ریز مغذی‌هایی است که در عملکرد سیستم عصبی انسان نقش مهمی ایفا می‌کند
.
 
کمبود ویتامین ب2 باعث التهاب اعصاب می‌شود و علائمی شبیه به بیماری مولتی پل اسکلروز به وجود می‌آورد.
 
در ام.اس یا مولتی پل اسکلروز که ناشی از التهاب سیستم عصبی است، پروتئین میلین سلول‌های مغزی که اطراف رشته‌های عصبی را گرفته است تخریب می‌شود و فرد را دچار علائمی مانند ضعف عضلانی، لرزش دست یا پا، اختلال ذهنی و حسی، به خواب رفتن یا سوزن سوزن شدن آن می‌کند. علی‌رغم آن‌که علت دقیق این بیماری هنوز مشخص نشده است، مکمل غذایی و ماساژ درمانی در درمان ام.اس مفید واقع شده است.
 
گوشت قرمز و سفید، غلات، حبوبات بخصوص عدس، قارچ، ماهی و دانه آفتابگردان مواد غذایی غنی از ویتامین ب2 است که بدن انسان روزانه به 4/2 میلی گرم از آن احتیاج دارد.
 
نقش ویتامین ب5
 

سلامت پوست، عضلات و اعصاب بدن انسان ارتباط مستقیم با سطح ویتامین ب5 در گردش خون دارد
.
 
این ویتامین برای رشد مو‌ها لازم است و سوخت و ساز بدن را کنترل می‌کند.
 
آزادسازی انرژی از کربوهیدرات‌ها، چربی‌ها، پروتئین و ترشح برخی هورمون‌ها مانند کورتیزول از مهمترین اعمال ویتامین ب5 در بدن است.
 
تحقیقات نشان داده است کمبود ویتامین ب5 در بدن باعث سردی انتهای دست و پا، سوزن سوزن شدن آن و ضعف عضلانی می‌شود.گز‌گز دست‌و پا، مشکلات قلبی، افسردگی و از همه مهمتر گرفتگی عضلانی از دیگر علل کمبود ویتامین ب5 در بدن است.
 
گوشت، سبزیجات، غلات، شیر، لبنیات و حبوبات از جمله عدس از منابع غنی ویتامین ب5 است که نیاز روزانه بدن یعنی 5 تا
 
10 میلی‌گرم باید از طریق آن تأمین شود.
 
علاوه بر ویتامین‌های گروه ب، کلسیم، پتاسیم و سدیم ریز مغذی‌هایی هستند که کمبود آنها باعث به خواب رفتن و سوزن‌سوزن شدن دست و پا می‌شود. بر این اساس مصرف لبنیات، میوه و سبزی بخصوص در سالمندانی که دچار گرفتگی عروق شده‌اند اهمیت زیادی دارد.
 
سندروم تونل کارپال
 
آسیب به اعصاب، التهاب آن و یا تحت فشار قرار گرفتن عروق و اعصاب بین مهره‌ها یکی از عواملی است که باعث خواب رفتگی اعضای بدن بخصوص دست و پا می‌شود.
 
در حال حاضر یکی از شایعترین علل به خواب رفتن یا بی حس شدن انگشتان دست، سندرم تونل کارپال است. اعصاب اصلی دست از میان حلقه‌ای که بین استخوان‌های مچ دست وجود دارد می‌گذرد.
 
در صورتی که رباط‌های موجود در حلقه‌دست به هر علتی از جمله کشش یا فعالیت بیش از اندازه ملتهب شده باشد و حلقه بین استخوان‌های دست تنگ شده و عصب بین‌آن بشدت تحت فشار قرار می‌گیرد. در این حالت، دست دچار درد و ضعف می‌شود.
 
افراد مبتلا به سندرم تونل کارپال معمولاً هنگام نوشتن، تایپ و یا بلند کردن اشیا دچار مشکل می‌شوند. استراحت، ثابت نگه داشتن دست، داروهای ضد التهاب، استراحت دادن به دست هنگام کار، فیزیوتراپی و در نهایت جراحی روش‌های درمانی است که برای کاهش علائم این عارضه توصیه می‌شود.
 
آسیب‌های ستون فقرات
 
آسیب در ناحیه مهره‌های گردن و تحت فشار قرار گرفتن اعصاب آن از دیگر اختلالاتی است که باعث به خواب رفتن یا سوزن سوزن شدن بازوها یا دست‌ها می‌شود.این در حالی است که تحت فشار قرار گرفتن اعصاب کمر بر اثر دیسک، سوزن سوزن شدن یا گزگز شدن پاها را به دنبال دارد.
 
سیاتیک عصب اصلی پا است که به صورت چهار رشته از میان مهره‌های بخش انتهایی ستون مهره‌ها خارج می‌شود. هر گونه جابه‌جایی دیسک باعث برآمدگی عصب سیاتیک و تحت فشار قرار گرفتن آن می‌شود که در نهایت درد و احساس خواب‌رفتگی پا و انگشتان آن را به وجود می‌آورد.
 
با توجه به این‌که اولین گام در رابطه با به خواب رفتن اندام، درمان عوامل به وجود آورنده آن است، پیگیری و درمان بیماری‌های زمینه‌ای فیزیوتراپی و ورزش در اولویت قرار دارد.

 
دیگر عوامل مؤثر
 
متخصصان به خواب رفتن یا بی‌حس شدن دست و پا را علایم هشداردهنده‌ای از برخی‌ بیماری‌ها می‌دانند.
 
اختلال اعصاب محیطی، پارکینسون، میگرن، افسردگی، آلزایمر و انواع ناهنجاری‌های خواب از مهمترین این عوارض به شمار می‌رود.
 
دیابت از بیماری‌های شایعی است که با افزایش میزان قندخون موجب وارد شدن آسیب به چشم، قلب، کلیه، گوارش، مجاری ادرار، کاهش وزن و کج خلقی می‌شود.
 
علاوه بر موارد فوق، آسیب به اعصاب یکی دیگر از عوارض افزایش قندخون است که باعث گزگز و بی‌حسی اندام بخصوص پاها می‌شود.
 
درمان دارویی دیابت، رژیم غذایی مناسب و ورزش منظم مهمترین راه درمان این عارضه محسوب می‌شود.
 
افزایش کلسترول خون عارضه دیگری است که با سخت کردن جدار عروق و انسداد آن از خونرسانی به اندام‌های بدن جلوگیری می‌کند.
 
در این شرایط اکسیژن‌رسانی ناکافی به اعضای بدن باعث سوزن سوزن شدن دست و پاها حتی هنگام پیاده‌روی می‌شود.
 
به خواب رفتن دست یا پا بدون علت، احساس درد در ناحیه گردن، ساعد یا انگشتان، بی حس شدن پا و تشدید آن هنگام پیاده‌روی، وجود کهیر یا تحریکات پوستی روی دست یا پای بی‌حس شده، سرگیجه، گرفتگی عضله یا دیگر علایم غیرطبیعی، ضعف یا بی‌حسی همراه با گزگز و بی‌حسی پس از آسیب به کمر یا گردن از علایمی است که باید جدی گرفته شوند.
 
گیجی، اختلال در راه رفتن و یا از دست دادن کنترل نیز از دیگر شواهدی است که نباید نسبت به آن بی‌تفاوت بود.
 
علاوه بر درمان بیماری‌های زمینه‌ای، تغییر وضعیت و قدم زدن در فاصله انجام کارهای طولانی مدت مانند ماشین‌نویسی یا خیاطی مانع از کاهش اکسیژن‌رسانی به اندام می‌شود و از گزگز آن پیشگیری می‌کند.
 
ورزش روزانه، پیاده‌روی، دو و شنا باعث بهبود جریان خون می‌شود. استفاده از جوراب ضخیم و کفش مناسب برای افرادی که بیشتر اوقات دچار گزگز یا بی‌حسی پا می‌شوند از وارد شدن صدمات بیشتر جلوگیری می‌کند. همچنین گرمادرمانی و قرار دادن پاها در آب گرم به مدت 20 دقیقه باعث بهبود جریان خون می‌شود.
 
 
 

مشکلات دنبالچه و دردهای سیاتیکی

مفصل ساکروایلیاک یا همان استخوان خاجی با لگن که در اصطلاح به دنبالچه مشهور است مفصلی است که استعداد مشکل دار شدن دارد به چند دلیل:
  1. این مفصل دامنه حرکتی کمی دارد ولی همان مقدار کم نقش زیادی در انتقال فشارهای وزن تنه به پاها و فشارهای انعکاسی زمین از پاها به تنه دارد و اگر لغزشهای لازم صورت نگیرد منجر به تمرکز فشارها و درد و مشکلات بعدی در ناحیه کمر و لگن و سپس مناطق بالاتر و پایین تر می شود.
  2. این مفصل از نوع مفاصل سینویال نیست و سطح غضروفی مشخص ندارد و  بیشتر یکسری الیاف منعطف در جهات مختلف فضای مفصلی را پر کرده اند . مفصل ساکروایلیاک خیلی زودتر از مفاصل دیگر فیوز و بسته می شود و حرکات کم آن نیز به مرور کمتر می شود. حال اگر این مفاصل که در دو طرف هستند بصورت نامتقارن سفت شوند آنوقت در انتقال نیروهای دو طرف تقارن بهم می خورد و اختلال ظاهر می شود.
  3.  در زندگی روزمره مدام نیروهای نامتقارن به بدنمان وارد می شود و اگر نیروها در مدت زمان زیادی بدون در نظر گرفتن استراحت  به این مفاصل وارد شوند( مانند رانندگی طولانی، راه رفتن با کفشهای نا مناسب و اختلاف بیش از حد طبیعی طول دوپا، بد نشستن  و غیره)منجر به دیسفانکشن و حتی بهم خوردن نظم مکانیکی مفصل یا حتی قفل شدن آن در یک جهت خاص می شود.
  4. عدم تحرک مناسب ویا تغذیه نا مناسب نیز در زودرس کردن مشکلات این مفصل دخیل است.
 

بدنبال اشکالاتی که در مفصل رخ می دهد عضلات و اعصاب مرتبط با آن تحت تاثیر قرار می گیرند. مهمترین و شایع ترین اتفاق گیر افتادن عصب سیاتیک لابلای فیبرهای فشرده شده عضله پیریفورمیس است که از یک سر به استخوان خاجی و از سر دیگر به استخوان ران می چسبد. این عضله به تغییرات این استخوان و مفصل مربوطه بسیار حساس است و زود دچار اسپاسم می شود و با فشاری که به عصب سیاتیک وارد می کند باعث ایجاد دردهای مزمن و کلافه کننده در ناحیه باسن تا زانو و حتی تا پایین پا می شود که بسیاری اشتباها فکر می کنند مشکل دیسک ناحیه کمری دارند.

 

گاهی هم ممکن است به ریشه اعصابی که از لابلای استخوان خاجی بیرون می آید و عصب دهی منطقه پاشنه و عمل روی پاشنه بلند ََشدن  را بعهده دارد ، فشار آورد.


درمان درد دنبالچه
 
  1. معاینه دقیق توسط فیزیوتراپیست ماهر یا دکتر متخصص ارتوپد یا مفز و اعصاب که به مشکلات این ناحیه اشراف دقیق و به روز داشته باشد.
  2. اصلاح وضعیت مفصل دنبالچه و مفاصل دیگر از ستون فقرات یا ران که ممکن است درگیر شده باشد و برگردانندن تحرک آنها
  3. آزاد کردن گیر افتادگی عصب سیاتیک در محل درگیر یا در مسیر آن و برطرف کردن هرگونه اسپاسم به طریق صحیح در عضلات درگیر
  4. انجام ورزشهای تخصصی که از هر فردی به فرد دیگر متفاوت است برای ماندگار کردن اصلاحات و سپس برگرداندن ثبات و تحرک و قدرت مناسب در منطقه
  5. اصلاح روش زندگی و نیروهای وارد بر مفاصل و در صورت نیاز کفی و کفش مناسب و اصلاح محل کار و زندگی برای جلوگیری از برگشتن مشکل
 

به نظر بنده روش درمانی فوق بسیار مفید و مهم و در عین حال به مهارت نیاز دارد تا بطور کامل و دقیق اجرا شود و به هدف برسد.

 

خانمی سوالی داشتند در مورد قوس بیش از حد کمرشون و اینکه شکم دارند و گاهی کمردرد. البته ایشون می خواستند جوابشان را ایمیل بزنم که یادشون رفته بود ایمیل بدهند. اشکال ندارد من در ایجا می نویسم که بقیه هم استفاده کنند.

 

قبلا هم گفته بودم تنها به این دلیل که کسی قوس بیش از حذ یا کمتر از حد معمول دارد نمی توان گفت که مشکل دارد بلکه اگر قوس فیکسی داشت یعنی در حین خم و راست شدن تغییرات کم داشت و در خم شدن قوس برعکس نمی شد ، یعنی حالا مشکل دارد و باید درمان شود. چه بهتر که درمان قبل از بروز درد و مشکلات دیگر باشد. تمرینات کششی که در قیمتهای دیگر گفتم یکی از روشهای مفید در اصلاح خشکی قوس کمر است و در ضمن تمرینات تقویتی و استقامتی شکم هم که قبلا گفتم نیز باید همراه شود تا راستای ستون فقرات و ثبات آن بهبود یابد. اگر با انجام این تمرینات کلی و عمومی برای چند هفته که هر روز تکرار می کنید درد شما از بین نرفت یا بدتر شد باید با فیزیوتراپیست برای معاینه دقیق و درمان مشکلات این ناحیه مشورت کنید.

 

 

منبع : http://bhatef.persianblog.ir

درد در ناحیه دنبالچه

معمولا درد در ناحیه استخوان دنبالچه متمرکز است و به جایی انتشار نمی یابد ، اما گاهی با کمر درد یا درد باسن وکشاله ران همراه می شود

*ازعلائم دیگر همراه با این بیماری درد درزمان قاعدگی ، موقع دفع مدفوع و زمان تماس جنسی است . درد بیمار با نشستن یا بلند شدن ازحالت نشسته افزایش می یابد وچون درد با نشستن بدتر می شود رانندگی برای فرد درد ناک است

* عمده علت درد دنبالچه برمی گردد به نیمه در رفتگی های استخوان دنبالچه و عدم ثبات این استخوان و حرکت بیش از حد آن که درد ناحیه را باعث می شود.

*از علل مهم دیگر اسپاسم عضله بالا برنده مقعد است .البته بسیاری از بیماران سابقه آسیب به ناحیه را دارند.

* زایمان یکی ازعوامل ایجاد آسیب به دنبالچه است. همچنین مسافرت های مکرر به خصوص با وسائط نقلیه عمومی ازعوامل دیگراست. اما ممکن است بدون سابقه آسیب نیز درد وجود داشته باشد.

* یکی از عوامل خطر مهم دیگر همراه با درد دنبالچه چاقی است. افزایش شاخص توده بدنی ، بروز درد دنبالچه را تا ده برابر افزایش می دهد و این ممکن است به علت کاهش چرخش لگن درحال نشستن باشد .

*  درمان این بیماری  طیف وسیعی از درمان ها شامل درمان های دارویی ، فیزیوتراپی وحتی جراحی را شامل می شود. یکی از درمان های مهم ، درمان های دستی است که تحت عنوان ما نیپولاسیون  شناخته می شوند. ازجمله متخصصین پزشکی که به انجام این نوع درمان مبادرت می نمایند، متخصصین طب فیزیکی  می باشند  .

  شایان ذکراست که موضوع پایان نامه  تخصصی این جانب درمان درد کوکسی به وسیله مانیپولاسیون همراه با تزریق بود که نتایج بهتری نسبت به سایر روش ها دربرداشت .


منبع:وبلاگ دکتر فریده رفیعی

درمان طبیعی درد مفاصل

استئوآرتریت یکی از انواع شایع آرتریت می‌باشد که به دلیل سایش مفاصل رخ می‌دهد. در این بیماری، غضروف بین مفاصل از بین می‌رود و باعث می‌شوند که استخوان‌ها به هم برخورد کنند.در متن زیر برخی درمان‌های طبیعی برای تسکین درد این بیماران نام برده می‌شود.

1-ورزش کنید.بلند کردن وزنه (کوچک) و ورزش‌های هوازی یکی از مهم‌ترین درمان‌ها برای افراد مبتلا به استئوآرتریت می‌باشد.با ورزش، عضلات اطراف مفاصل (مثل زانو) آسیب دیده، تقویت می‌شوند.زمانی که شما روی زمین می‌ایستید یا راه می‌روید، زانوهایتان وزن شما را تحمل می‌کنند. اگر عضلات اطراف زانو سالم باشند، برخی از ضربات وارده به زانو را دفع می‌کنند.دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که ورزش آبی یکی از درمان‌های طبیعی آرتریت می‌باشد.

2- وزن خود را متعادل کنید.چاقی فشار زیادی به زانوها و مفاصل ران وارد می‌کند و درد استئوآرتریت را بدتر می‌نماید.پس کاهش وزن در افرادی که دارای اضافه وزن هستند، یکی از راه‌های کنترل پیشرفت این بیماری می‌باشد.رژیم غذایی متعادل و تنوع داشته باشید و هرچه قدر می‌توانید ورزش کنید تا وزن خود را تحت کنترل درآورید.

3- از یخ و یا گرم کردن استفاده کنید.گرم کردن باعث افزایش گردش خون در عضلات می‌شود و درد عضلات را تسکین می‌دهد. یخ نیز باعث کاهش ورم و درد می‌گردد.ماساژ با یخ باعث افزایش دامنه حرکتی و عملکرد زانوهای تخریب شده توسط استئوآرتریت می‌شود.

4- مکمل مصرف کنید.دو مکمل گلوکزآمین و کندرویتین باعث ترمیم غضروف‌های پاره و یا فرسوده می‌گردد.اسید چرب امگا3 روغن ماهی و روغن تخمه کتان به عنوان ضدالتهاب به کار می‌روند.البته مکمل‌ها را باید با دستور پزشک مصرف کنید.

5- غذاهای ضد التهاب مصرف کنید. تحقیقات نشان داده که برخی موادغذایی باعث کاهش التهاب و ورم می‌شوند.این موادغذایی شامل: ترب کوهی، خردل، سیر، پیاز، تره، جعفری، کرفس، لیمو و چای رز می‌باشند.اسید چرب امگا‌3 موجود در آجیل ها، دانه‌ها و ماهی نیز می‌تواند التهاب را کاهش دهد. رژیم غذایی متعادل داشته باشید، چرا که سالم غذاخوردن یکی از درمان‌های طبیعی التهاب می‌باشد.

6- از طب سوزنی کمک بگیرید.چینی‌ها این طب را برای کاهش درد موثر می‌دانند.بر اساس این طب، سوزن‌های باریکی را در نقاط مخصوصی از بدن قرار می‌دهند.چندین آزمایش نشان داده که طب سوزنی، درد ناشی از استئوآرتریت را کاهش می‌دهد و عملکرد مفصل را بهبود می‌بخشد.در برخی مواقع، طب سوزنی بهتر از داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی عمل می‌کند.

7-ازماساژ درمانی کمک بگیرید.التهاب عضلات ناشی از استئوآرتریت با ماساژ درمانی، تسکین می‌یابد. ماساژ باعث به جریان افتادن خون و گرم شدن و تسکین درد می‌شود.بهتر است از یک درمانگر ماساژ که بیماران استئوآرتریت را درمان کرده است، کمک بخواهید، زیرا ورم مفاصل بسیار حساس هستند و باید با احتیاط رفتار کنید.می توانید از پزشک خود کمک بخواهید.

8-از آب درمانی کمک بگیرید.آب درمانی به معنای غوطه ور شدن در آب گرم و یا آب دارای مواد معدنی می‌باشد.آب درمانی می‌تواند درد مفاصل را تسکین دهد.چشمه آب معدنی نیز باعث کاهش درد و بهبود دامنه حرکت مفاصل می‌شود.

9- ارتوتیک ها:این وسایل می‌توانند از مفاصل روماتیسمی محافظت کنند و درد را تسکین دهند.مفصل ملتهب را با باند، محکم می‌پوشانند تا از مفصل محافظت کند و فشارهای وارده بوسیله وزن بدن را از بین ببرد.این باندها را برای مفاصلی که هم تراز نیستند نیز به کار می‌برند.کفش مناسب نیز یکی دیگر از ارتوتیک‌ها می‌باشد. کف کفش می‌تواند فشارهای وارده در اثر راه رفتن را نابود کند.

10- ورزش روح.با این روش می‌توانید عضلات را آرام کنید و کشش را در عضلات ایجاد کنید.یوگا می‌تواند انعطاف پذیری و قدرت عضلات را بالا ببرد.ورزش تای چی نیز باعث بهبود علائم استئوآرتریت می‌شود.در یک مورد، فردی که دچار استئوآرتریت زانو بوده، بعد از آنکه دو بار در هفته و برای سه ماه ورزش تایچی را انجام داده بود، احساس بهتری پیدا کرده بود.

منبع:http://fa.parsiteb.com

طب سوزني براي تسكين كمردرد

يك بررسي وسيع نشان داده است كه طب سوزني براي تسكين كمردرد، موثر و مقرون به صرفه است.
 
به گزارش خبرگزاري رويترز دكتر كلوديا ويت از مركز پزشكي دانشگاه چاريت در برلين و همكارانش كه اين تحقيق را انجام داده اند، در گزارشي مي نويسند:" طب سوزني بايد به عنوان يك گزينه ي موثر در تدابير درماني براي بيماران مبتلا به كمردرد مزمن در نظر گرفته شود."
 
ويت و همكارانش مي نويسند كه بيماران براي درمان كمردرد مداوم به طور چشمگيري به شيوه هاي طب مكمل، به خصوص طب سوزني روي آورده اند، اما بررسي ها در مورد تاثير بخش بودن طب سوزني نتايج متناقضي به دست داده است.
 
اين محققان براي بررسي اثربخشي و مقرون به صرفه بودن استفاده طب سوزني همراه با مراقبت هاي معمول كمردرد، بيش از يازده هزار فرد مبتلا به كمردرد مداوم را وارد تحقيق خود كردند.
 
در گروه درماني، بيماران در طول يك دوره ي سه ماهه تا 15 جلسه درمان با طب سوزني را دريافت مي كردند و سه ماه پس از آن مورد پيگيري قرار مي گرفتند.
 
پس از اين دوره، در بيماراني كه در گروه درمان قرار داشتند، به طور قابل توجهي نسبت به گروه شاهد(گروهي كه تحت درمان با طب سوزني قرار نگرفته بودند)، عملكرد كمر به حال عادي بازگشته بود و درد تسكين پيدا كرده بود.
 
 
طب سوزني نسبت به مراقبت هاي معمول براي درمان كمردرد هزينه بيشتري در بر داشت، اما با توجه به افزايش ميزان بهبودي در بيماران، شيوه اي مقرون به صرفه به نظر مي رسيد.


منبع:دنیای طب

کاهش درد با کمک نور

لیزر درمانی از جمله ابزارهایی است که امروز در شاخه‌های مختلف پزشکی از جراحی‌ها گرفته تا کنترل و تسکین درد کاربرد دارد.
 در واقع امروز با تحولات و پیشرفت‌هایی که در این زمینه صورت گرفته است، لیزر به عنوان یکی از ابزارهای ضد درد به کمک بیماران می‌آید.
دکتر سهیلا مکملی، رئیس انجمن لیزر پزشکی ایران با اشاره به وجود 2 دسته لیزرهای کم‌توان و پرتوان توضیح می‌دهد: لیزرهای پرتوان لیزرهایی است که روی بافت اثر حرارتی دارد و باعث برش، سوزش و تبخیر روی آن می‌شود. در لیزرهای زیبایی و جراحی‌های چشم از این نوع لیزر استفاده می‌شود و به همین دلیل مردم بیشتر با آن آشنا هستند، اما دسته دوم لیزرها، لیزرهای کم‌توان یا لیزرهای ترمیمی است که شدت و توان کمتری دارد.
به گفته وی اصلی‌ترین کاربرد این لیزرها کنترل درد، تسکین و درمان زخم‌هاست. لیزر درمانی در بسیاری از زیرشاخه‌ها کاربرد دارد، اما ممکن است هنوز به عنوان یک روش قطعی درمان توصیه نشود. بنابراین مهم‌ترین موردی که می‌توان درباره لیزرهای ترمیمی گفت، استفاده از آن در کنترل درد و زخم است که کاربرد زیادی دارد.
رئیس انجمن لیزر پزشکی ایران یادآور می‌شود: در ایران کاربرد این لیزرها بیشتر در رده بیماری‌های مفاصل و کنترل زخم‌ها مانند زخم‌های دیابتی، زخم بستر، زخم‌های جراحی و زخم‌های مقاوم به درمان است.
به گفته وی، لیزر یکی از ابزارهای ضد درد است که می‌تواند به عنوان یکی از شیوه‌های کنترل درد در بیماری‌های مفاصل همراه شود و میزان مصرف داروها را کاهش دهد؛ البته حتما استفاده از لیزر باید توسط پزشک تجویز شود. دکتر مکملی با بیان این‌که استفاده از لیزر درد سابقه‌ای 40 ساله دارد، می‌افزاید: دوره‌های درمان با توجه به شرایط بیمار توسط پزشک تعیین می‌شود و پس از آن نیز مدت زمان بی‌دردی بین 3 تا 6 ماه ماندگاری اثر دارد.

لیزر درمانی برای شما ممنوع است!لیزر درمانی به عنوان یکی از ابزارهای ضد درد، درست مانند دیگر روش‌های درمانی محدودیت‌هایی نیز دارد؛ به این معنی که افراد خاصی در شرایط ویژه نباید از آن استفاده کنند؛ البته گاهی برخی بیماران یا پزشکان به اشتباه و ندانسته لیزر را عامل سرطان می‌دانند، در حالی که به گفته دکتر مکملی لیزر به طور قطع سبب بروز سرطان نمی‌شود.

دکتر مکملی با بیان این‌که موارد منع تا حدود 10 سال پیش به دلیل وجود ناشناخته‌های بسیار در این زمینه تعداد بیشتری بود، می‌گوید: یکی از موارد منع استفاده از لیزر در 3 ماهه اول بارداری است؛ البته این منع استفاده به دلیل مشاهده اثرات ناهنجاری روی جنین نیست و بیشتر به این دلیل است که هنوز به مطالعات بیشتری نیاز داریم؛ به این معنی که در این مورد ندانسته‌های ما بیشتر از دانسته‌هاست. وی توضیح می‌دهد: مادر می‌تواند در 3 ماهه دوم و سوم بارداری برای درمان برخی از دردهای دوران بارداری مانند درد زانو، مچ پا یا مچ دست از لیزر استفاده کند؛ اما توصیه می‌شود در این زمان هم روی اعصاب رحمی تابش نداشته باشند چون باعث تحریک زایمان زودرس می‌شود.
به گفته وی از لیزر به عنوان یکی از ابزارهای کمک در زایمان بدون درد هم می‌تواند استفاده شود.
دکتر مکملی هشدار می‌دهد: به رغم این‌که مطالعات نشان داده است لیزر نمی‌تواند سرطان‌زا باشد، اما اگر فردی سرطان دارد توصیه می‌شود روی توده بدخیم تابش داده نشود؛ البته برای این بیماران با استفاده از تکنیک‌های دیگر می‌شود از لیزر استفاده کرد؛ چون سیستم ایمنی بدن بیمار را تقویت می‌کند و باعث بهبود وضعیت زندگی از نظر اشتها و حال عمومی بیمار می‌شود.
رئیس انجمن لیزر پزشکی درباره مهم‌ترین مورد منعی که توسط انجمن جهانی لیزر مشخص شده است، توضیح می‌دهد: مهم‌ترین مورد، منع استفاده از لیزر توسط پزشکی است که دانش لیزر درمانی ندارد و آموزش‌های لازم و ضروری در این زمینه را ندیده است.

تعریف طب سوزنی

ارتقاء سطح سلامت و درمان بیماریها به روش تحریک نقاط خاصی از بدن توسط سوزنهای فلزی بر مبنای الگوی پیچیده و نظام مند طب سنتی چین با سابقه ای بالغ بر 2500 سال .

سایر اجزای طب سنتی چین :

درمانهای گیاهی ، بادکش گذاری ، موکسا ( اعمال حرارت ) ، ماساژ و تمرینات هماهنگ کننده ذهن- بدن شامل چی کونگ و تای چی .

برخی از رایج ترین کاربردهای بالینی طب سوزنی :

از سال 1979 میلادی ، سازمان بهداشت جهانی (W.H.O .) به دنبال تجربیات موفق به کار گیری طب سوزنی در تکمیل درمانهای پزشکی در کشورهای اروپایی و آمریکا ، لیستی شامل حدود 40 مورد از بیماریهای قابل مدیریت توسط طب سوزنی را ارائه نموده است . امروزه ، پزشکان با استفاده از این طب ، به روند درمان غیر دارویی و بهبود کیفیت زندگی درمبتلایان به بیماریهای بسیار رایج کمک بسیاری می کنند مثالهایی از این بیماریها عبارتند از : از کمر درد ، زانو درد ، سردرد ( از جمله میگرن) ، بیماریهای گوارشی نظیر التهاب مزمن معده و نشانگان روده تحریک پذیر ، بیماریهای تنفسی مانند آسم ، اختلالات خلقی نظیر اضطراب و افسردگی خفیف تا متوسط ، اختلالات عملکردی ارگانها ناشی از استرس ( اختلالات روان تنی یا سایکو سوماتیک) ، خستگی مزمن ، تهوع ناشی از شیمی درمانی ، اختلالات دوره ماهیانه ، اضافه وزن و ضعف متابولیسم (سوخت وساز) .

مبنای نظری و علمی طب سوزنی :

بیماری ناشی از انسداد جریان طبیعی انرژی حیاتی در ارگانها و مسیرهای انتقال این جریان می باشد و طب سوزنی با تحریک مهمترین و تاثیر گذار ترین نقاط در مسیرهای دچار اختلال نظیر کمبود فعالیت یا تجمع استرس ، موجب تقویت کارکردهای طبیعی بدن و رفع انسداد یا تجمع غیر عادی تنش در ذهن و بدن می گردد . تحقیقات پزشکی متعدد مکانیسمهای مختلفی را برای نحوه تاثیر گذاری طب سوزنی بر سلامت انسان توضیح داده اند . برخی از این مکانیسمها عبارتند از تنظیم فعالیت شیمیایی مغز ( نوروهورمونها و نوروترنسمیترها) ، ترشح اوپیوئید های طبیعی بدن نظیر اندورفین در مغز و نخاع ، تسهیل بازپخش سیگنالهای الکترومغناطیسی در بافتها و تقویت فعالیت سیستم ایمنی .

اخیرا مروری بر 22 مطاله بالینی با موضوع تاثیر طب سوزنی در درمان کمر درد که یکی از شایعترین دلایل مراجعه به پزشکان می باشد ، نشان داده است که این طب در کاهش شدت کمر درد و بهبود کیفیت زندگی مبتلایان به این عارضه ، بسیار موثر است . توصیه انجمن درد آمریکا به پزشکان از سال 2007 تا کنون در بیمارانی که درمانهای روتین پزشکی برای کمردرد آنها رضایت بخش نبوده ، استفاده از طب سوزنی است . چنین تجربیاتی موجب شده که پزشکان و بیماران در بسیاری از کشورها از جمله ایران به طب سوزنی روی بیاورند . از جمله ، انجمن علمی طب سوزنی ایران از سال 1387 توسط وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی به رسمیت شناخته شده است و همین امر نقش بسیار مهمی در زمینه معرفی علمی و صحیح طب سوزنی در کشورمان داشته است .

روند یک جلسه تشخیصی طب سوزنی :

ابتدا پزشک طب سوزنی ، فرصت کافی در اختیار بیمار می گذارد تا شرح حال بیماری خود را بازگو نماید . سپس نوبت به معاینه زبان و نبض می رسد . بر مبنای سه رکن اشاره شده ، پزشک قادر خواهد بود الگوی به وجود آورنده بیماری را تشخیص دهد و بر این اساس ، طرح درمان را پایه ریزی و نقاط مورد نیاز طب سوزنی برای فرد مراجعه کننده را از بین بالغ بر سیصد و شصت نقطه استاندارد ، انتخاب کند . طی دو دهه گذشته ، دستگاههای پیشرفته تشخیصی با ماهیت الکترونیکی برای دقیقتر نمودن تشخیص پزشک نیز در اختیار بسیاری از پزشکان قرار گرفته تا مسیر تشخیص و درمان در طب سوزنی مطمئن تر باشد .

روند یک جلسه درمانی طب سوزنی :

در مرحله درمان ، نقاط انتخاب شده طی یک یا چند دوره درمانی ، پس از استریل نمودن پوست با الکل ، توسط سوزنهای بسیار باریک استریل و یک بار مصرف از جنس استیل منعطف تحریک می گردد . نحوه ورود سوزن به بافت زیر پوست بستگی به محل آناتومیک نقطه دارد و ممکن است به صورت عمودی یا مایل باشد . عمق نفوذ سوزنها هم غالبا حداکثر 5 میلیمتر است تا ضمن دستیابی به بیشترین تاثیر بالینی ، آسیبی به بافتهای زیرین وارد نشود . لازم به ذکر است که پاکسازی پوست ، یک بار مصرف بودن و استریل بودن سوزنها ، نگرانی پزشک و بیمار را از انتقال بیماریهایی نظیر هپاتیت یا ایدز از یک بیمار به بیمار دیگر ، به طور کامل برطرف می نماید . نگرانی از دردناک بودن سوزنها هم غالبا در شروع جلسه از بین می رود .

نحوه تحریک نقاط طب سوزنی :

تحریک نقاط بسته به تشخیص پزشک معالج ممکن است با وارد نمودن جریان الکتریکی به سوزنها انجام شود . امروزه در بسیاری موارد نیز به جای سوزن از تحریک موثر نقاط با لیزر کم توان ، میدانهای مغناطیسی ضرباندار و پالسهای نوری استفاده می شود که وابستگی پزشک به استفاده از سوزنهای سنتی را تا حدودی کاهش می دهد . این روشهای جدید تر برای کودکان و همچنین افرادی که در جلسات نخست با نگرانی ذهنی در مورد دردناک بودن سوزن روبرو هستند ، روند پذیرش درمان را تسهیل می کند .

ماهیت تجربه طب سوزنی :

طب سوزنی روشی بدون درد و بسیار آرامش بخش است و ضمن استرس زدایی از سیستم ذهنی و جسمی افراد ، منجر به هماهنگی بیشتر در کارکرد ارگانهای بدن می گردد . به همین دلیل ، طب سوزنی برای عمده مراجعین ، با تجربه رفع خستگی ، بهبود خواب ، افزایش نیروی حیاتی و احساس سبکی همراه است .


منبع:http://fa.drsaatchi.ir