جااندازی باز شکستگی استخوان

 

   
           جا اندازی باز شکستگی استخوان

گاهی اوقات پزشک معالج میداند که جااندازی قطعات شکسته شده امکانپذیر نیست یا سعی میکند قطعات را جااندازی بسته کند ولی موفق نمیشود. در این حال از روش جااندازی باز استفاده میکند. گاهی اوقات به علت آسیبی که به عروق و اعصاب و یا دیگر بافت های نرم مهم اندام وارد شده پزشک معالج تصمیم به عمل جراحی میگیرد تا این بافت ها را ترمیم کند. در این مواقع هم وی ممکن است مجبور به استفاده از جااندازی باز شکستگی شود.

در روش جااندازی باز شکستگی، پزشک معالج پس از بیحسی موضعی یا بیهوشی عمومی بیمار، پوست و در صورت نیاز عضلات و دیگر بافت ها را شکاف میدهد تا بتواند قطعات شکسته شده استخوان را ببیند سپس آنها را با وسایلی گرفته و در کنار یکدیگر قرار میدهد. پس از جااندازی باز شکستگی ها معمولا استفاده از بعضی روش های حفظ موقعیت قطعات مانند گچ گیری امکانپذیر نیست و پزشک معالج معمولا از وسایل فلزی برای فیکس کردن قطعات شکسته شده استفاده میکند.

باید به یاد داشت که "عمل جراحی شکستگی" و "جااندازی باز" مترادف یکدیگر نیستند. در بسیاری مواقع جااندازی شکستگی بصورت بسته انجام میشود ولی برای فیکس کردن قطعات شکسته شده با پیچ و پلاک یا نیل، باید پوست شکافته شده و عضلات کنار بروند و این وسایل فلزی بر روی استخوان گذاشته شوند.

پس در واقع عمل جراحی انجام شده است ولی چون محل شکستگی نمایان نشده، پس جااندازی را بسته مینامند. مثلا در بسیاری از شکستگی های سوپراکندیلر آرنج بچه ها که با جابجایی زیاد همراه است درمان با عمل جراحی بصورت جااندازی بسته شکستگی و استفاده از پین های داخل استخوانی برای فیکس کردن محل شکستگی است. جراح این پین ها را از راه پوست به داخل استخوان و محل شکستگی هدایت میکند.

گاهی اوقات هدف از جراحی شکستگی راه اندازی سریعتر بیمار است مثلا در افراد مسن برای پیشگیری از عوارض استراحت طولانی مدت بیمار، شکستگی های بالای استخوان ران با عمل جراحی درمان میشوند. در مواردی هم هدف از درمان جراحی ملاحظات اقتصادی است بطور مثال برای کاهش زمان بستری شدن بیمار در بیمارستان و کاهش زمان دور ماندن شخص از کار ممکن است درمان جراحی شکستگی به درمان های غیر جراحی ارجح شود.


منبع: ایران ارتوپد

جااندازی بسته شکستگی استخوان

     
                     جااندازی بسته شکستگی شست دست

 

بهترین روش برای جااندازی یک شکستگی روش بسته بوده و این روش بر روش جااندازی باز ارجحیت های فراوانی دارد. پزشک معالج همیشه سعی میکند شکستگی را به روش بسته جااندازی کند مگر اینکه از ابتدا بداند که شکستگی مورد نظر به روش بسته قابل جااندازی نیست و یا در حین جااندازی بسته آن ممکن است آسیب های بیشتری به اندام وارد شود.

در این موارد وی از همان ابتدا تصمیم به جااندازی باز شکستگی میگیرد. گاهی هم سعی پزشک معالج در جااندازی بسته شکستگی موثر واقع نمیشود و شکستگی با روش بسته جا نمیفتد. در این موارد هم پزشک معالج مجبور میشود از روش

جااندازی باز استفاده کند.

علت برتری جااندازی بسته به روش باز در اینست که در هر جااندازی باز، پزشک معالج مجبور است پوست و عضلات و بعضی دیگر از بافت های اندام را شکاف دهد تا بتواند قطعات شکسته شده را ببیند و آنها را در کنار یکدیگر قرار دهد. همین شکاف دادن بافت ها در واقع نوعی آسیب رساندن به آنهاست.
از طرف دیگر میدانیم که روی استخوان ها پوشیده از عضلات است و این عضلات در بسیاری مکان ها به استخوان زیرشان کاملا چسبیده اند. پزشک معالج برای اینکه بتواند قطعات شکسته شده را ببیند و در کنار یکدیگر قرار دهد مجبور است تا قسمتی از اتصالات عضلات به استخوان را جدا کند تا استخوان قابل دیدن باشد.

از طرف دیگر میدانیم که استخوان یک بافت زنده است و هر بافت زنده ای برای ادامه حیات نیاز به خونرسانی دارد که از طریق رگ های خونی به آن وارد میشوند. رگ های خونی که وارد استخوان میشوند و آنرا زنده نگه میدارند از طریق عضلات چسبیده به آن وارد استخوان میشوند. وقتی که در حین عمل جراحی اتصالات عضلات به استخوان جدا میشود در واقع خونرسانی به استخوان کم میشود. اگر اتصالات عضله به استخوان کاملا قطع شود و قطعه استخوانی کاملا آزاد شود خونرسانی به آن کاملا از بین میرود.

 

حتی در مواردی هم که پزشک جراح تنها قسمتی از اتصالات عضلانی به استخوان را جدا میکند باز هم قسمتی از خونرسانی استخوان آسیب میبیند. این کاهش خونرسانی به استخوان موجب میشود که جوش خوردن قطعات شکسته شده به تاخیر بیفتد. به همین خاطر است که در غالب اوقات اگر یک شکستگی بصورت بسته جااندازی شود زودتر جوش میخورد تا وقتی که به روش باز جااندازی میشود. همه تلاش پزشک جراح اینست که تا میتواند شکستگی را به روش بسته جااندازی کند ولی گاهی به عللی که ذکر شد این کار عملی نیست و جراح اقدام به جااندازی باز شکستگی میکند.
جااندازی بسته شکستگی عملی دردناک است پس پزشک معالج قبل از جااندازی با بیحسی موضعی و گاهی اوقات بیهوشی عمومی سعی میکند درد بیمار را از بین ببرد یا حداقل کاهش دهد.

در روش جااندازی بسته پزشک معالج یک قسمت از اندام شکسته شده را با دست گرفته و ابتدا سعی میکند با کشیدن آن، قطعات شکسته شده را از هم دور کند و سپس با انجام مانورهای خاصی سعی میکند قطعات شکسته شده را در کنار یکدیگر قرار دهد.

بعد از هر شکستگی، عضلاتی که به استخوان های شکسته شده متصل هستند با قدرت منقبض میشوند و بر اثر انقباض آنها قطعات شکسته شده جابجا باقی میمانند. پزشک معالج در حین جااندازی با کششی که به اندام میدهد بر این انقباض غلبه کرده و قطعات شکسته شده را از هم باز میکند. گاهی اوقات قدرت این عضلات آنقدر زیاد است که از قوت بازوی پزشک بیشتر است. بطور مثال در شکستگی های استخوان ران قدرت پزشک نمیتواند بر انقباض عضلات اطراف ران غلبه کرده و قطعات شکسته شده را از هم دور کند.

در این موارد از وسایلی کمکی برای کشش استفاده میشود. معمول ترین آنها اینست که یک میله فلزی را در استخوان قرار داده و آنرا به توسط یک ریسمان و از طریق یک قرقره به یک وزنه متصل میکنند. وزن وزنه موجب کشش استخوان و دور شدن قطعات شکسته شده از یکدیگر میشود.

پس از دور شدن قطعات شکسته شده از هم پزشک معالج با مانورهای جانبی سعی میکند قطعات شکسته شده را در کنار هم قرار دهد. بعد از جااندازی با روش کشش، پزشک معالج ممکن است از روش هایی برای بیحرکتی استخوان ها استفاده کند و کشش را متوقف کند و یا ممکن است چند هفته کشش را ادامه دهد تا قطعات شکسته شده در وضعیت جاانداخته شده جوش بخورند.

منبع: ایران ارتوپد

آیا همه شکستگی ها نیاز به جااندازی دارند

گفتیم اولین مرحله درمان هر شکستگی جااندازی آن است. بعضی از شکستگی ها نیاز به جااندازی دارند ولی بعضی از آنها نیازی به این اقدام ندارند. مسلما شکستگی هایی که جابجایی ندارند نیازی هم به جاانداختن ندارند ولی ذکر این نکته بسیار مهم است که بسیاری از شکستگی هایی که جابجایی اندکی دارند هم ممکن است نیازی به جااندازی نداشته باشند.
در بسیاری مواقع این جابجایی اندک فقط در رادیوگرافی دیده میشود و ظاهر اندام تغییری نکرده است یا اگر تغییری کرده به علت تورم ناشی از شکستگی است و بعد از فروکش کردن تورم، تغییر شکلی ظاهری در اندام وجود نخواهد داشت. همچنین در بسیاری از مواقع کارکرد یک اندام که شکستگی آن با جابجایی اندکی جوش خورده است تغییری نمیکند. اینکه تا چه حد جابجایی قطعات شکسته شده مشکلی از نظر ظاهر و کارکرد برای اندام بوجود نمیاورد بسته به استخوان شکسته شده و محل شکستگی متفاوت است.

           
           شکستگی استخوان درشت نی
          در این بیمار نیازی به جااندازی ندارد

در بعضی شکستگی ها حتی دو میلیمتر جابجایی هم به صلاح نیست و باید اصلاح شود ولی در بعضی مناطق دیگر ممکن است چند سانتیمتر جابجایی هم برای بیمار مشکلی ایجاد نکند. مثلا وقتی شکستگی در سطح مفصلی ایجاد میشود چند میلیمتر جابجایی هم ممکن است خطرناک باشد و اگر شکستگی حتی با جابجایی اندکی جوش بخورد ممکن است در دراز مدت ایجاد ساییدگی مفصل و استئوآرتریت کند. در حالیکه یک شکستگی ترقوه اگر با یک سانتیمتر جابجایی هم جوش بخورد معمولا مشکلی برای بیمار ایجاد نمیکند.

در بچه ها قدرت ریمودلینگ Remodeling شکستگی ها زیاد است و حتی وقتی شکستگی با جابجایی هم جوش میخورد بعد از جوش خوردن و پس از چند سال شکل استخوان دوباره به حالت اولیه برمیگردد. پس در بچه ها پزشک معالج معمولا جابجایی بیشتری را ممکن است قبول کرده و آنرا جااندازی نکند. تصمیم گیری در مورد جااندازی شکستگی تا حد زیادی به تبحر پزشک معالج بستگی دارد.

حال ممکن است سوال شود که آیا بهتر نیست همه قطعات شکسته شده را حتی اگر جابجایی کمی داشته باشند دقیقا جااندازی کرد. مگر با جااندازی دقیق قطعات چیزی را از دست میدهیم.

 

آیا ممکن است جااندازی شکستگی استخوان مشکل زا باشد

بله گاهی اوقات ممکن است با جااندازی قطعات چیزی را از دست بدهیم.

• در هر جااندازی پزشک معالج مانورهایی را به اندام شکسته شده وارد میکند تا قطعات شکسته شده جااندازی شوند. این مانورها همیشه خالی از خطر نیستند و ممکن است آسیب هایی را به بیمار وارد کنند

• جااندازی شکستگی کاری دردناک است و در حین جااندازی باید درد بیمار کاهش یابد. پزشک این کار را با تزریق داروهای موضعی و یا با  بیهوشی عمومی انجام میدهد. هر دو این اعمال ممکن است برای بیمار مشکلاتی را ایجاد کنند بخصوص در افراد با سن بالا یا با بیماری زمینه ای

• گاهی اوقات جااندازی قطعات شکسته شده نیاز به انجام عمل جراحی دارد. مسلما خود عمل جراحی کار پر خطری است و ممکن است برای بیمار همراه با مشکلاتی باشد.

• هزینه درمانی در جااندازی بالا میرود.

• مدت زمان درمان طولانی تر میشود.

و تازه با تمام خطراتی که ممکن است یک جااندازی برای بیمار ایجاد کند ممکن است بیمار نفعی از آن نبرد.
پزشک معالج همواره خطرات جااندازی را با منافع آن سبک و سنگین میکند و سعی میکند بهترین تصمیم را برای بیمارش بگیرد. آیا قطعات شکسته شده را جااندازی کند یا همان جابجایی مختصری را که وجود دارد قبول کرده و کاری به آن نداشته باشد و تلاش خود را صرفا در جهتی بکار بندد که زمینه را برای جوش خوردن شکستگی و حفظ کارآیی اندام آماده کند.


منبع: ایران ارتوپد