به خاطر داشته باشید که برطرف شدن درد، هدف اصلی درمان در این بیماران نیست. در فیزیولوژی بدن، درد یک مکانیسم هشدار دهنده مهم است و به معنی وجود یک مشکل زمینه ای می باشد.

به همین دلیل برطرف کردن درد، بدون حل مشکل اصلی می تواند در درازمدت فاجعه آمیز باشد، چرا که موجب پیشرفت بدون سروصدای بیماری زمینه ای خواهد شد.

اغلب مبتلایان به تنگی های نسبی کانال نخاعی، خصوصا در صورتی که زود تشخیص داده شوند، بوسیله روش های غیرجراحی قابل درمان هستند. اما در موادی که این تنگی بدتر و شدیدتر شود، نیاز به جراحی بیشتر خواهد بود.

پس مراجعه دیرهنگام بیمار به پزشک متخصص و عدم تشخیص به موقع بیماری می تواند عواقب بدی برای شخص در پی داشته باشد.

 

دارودرمانی

- می توان از داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی مثل: بروفن ، ناپروکسن، سلبرکس، ایندومتاسین و نیز مسکن های موضعی تحت نظر پزشک استفاده کرد.

- شل کننده های عضلانی مثل: متوکاربامول نیز مجاز هستند.

- مصرف کورتون ها پیشنهاد نمی شود، مگر در موارد خاص و به صورت محدود.

- تزریقات موضعی کورتون، فقط در موارد خاصی موثر بوده و برای تمام بیماران پیشنهاد نمی شود.

مراجعه دیرهنگام بیمار به پزشک متخصص و عدم تشخیص به موقع بیماری می تواند عواقب بدی برای شخص در پی داشته باشد


عوامل افزایش دهنده بهبودی

- استراحت کوتاه مدت در بستر (حداکثر برای سه روز) : استراحت های طولانی مدت اصلا پیشنهاد نمی شود. کمی راه رفتن در مدت سه روز استراحت نیز مفید است، چرا که بی تحرکی بدن و از بین بردن کامل فشار بر استخوان های بدن موجب اثرات نامطلوبی از قبیل: تشدید برداشت کلسیم از استخوان ها (پوکی استخوان)، افزایش احتمال ایجاد لخته در عروق خونی و خطرات ناشی از آن و بسیاری مشکلات دیگر خواهد شد.

- کاهش نسبی فعالیت های بدنی، خصوصا خودداری از انجام کارهای سنگین و فشارهای بیش از حد.

- در صورت بهبودی بیمار و کاهش درد، می توان از روش های حرکت درمانی و ورزش های مخصوص استفاده کرد. این حرکات با افزایش انعطاف پذیری و تقویت عضلات احاطه کننده، ستون فقرات میزان بهبودی را افزایش خواهند داد.

 

درمان های جایگزین

تنگی نخاع در اکثر موارد با ورزش درمانی،  فیزیوتراپی و ورزش درون آب با برنامه مشخص تجویز شده توسط متخصص فیزیوتراپی و توانبخشی قابل درمان است.

 

در چه صورت جراحی لازم می شود؟

در صورتی که روش های بالا نتوانند طی مدت 4 تا 6 هفته مشکلات بیمار را بهبود قابل توجهی بخشند، و یا اینکه علائم زیر دیده شوند، باید جراحی انجام شود:

- ضعف حرکتی

- اختلال در دفع ادرار و مدفوع

- کاهش قدرت عضلانی ناشی از فشار بر ریشه های عصبی

- تنگی های شدید کانال نخاعی (در MRI بیمار وجود داشته باشد)

- توانایی راه رفتن بیمار در حد قابل توجهی کاهش یابد و مجبور باشد برای طی مسافتی کوتاه، مرتبا خود را به جلو خم کند و یا بنشیند.

در موارد بالا، باید به صلاحدید جراح اعصاب و یا جراح ستون فقرات، به آزاد سازی  نخاع از طریق جراحی فکر کرد. نتایج حاصل از جراحی تنگی نخاع در 50 درصد موارد رضایت بخش بوده است.


منبع : تبیان